RUS MAFYASI(TEXTİNG)

52

Selam ördeklerim, size ördek demeye karar verdim sanırım şsğsğsğw

Her neyse, sizi yine biraz 🤏 fazla beklettim ama, kusura bakmayın. Bomba gibi bir bölümle burdayım.

Uzatmadan, bölüme geçelim. Bu arada tekrardan, finale az kaldığını belirtmek isterim🥹 ama hiç hazır değilim. Hatta sırf bu yüzden finali bi tık uzatacağım.

OY ATIN OYYY😭😭

Keyifli okumalar...

🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎
Polat Uras Derici'nin Ağzından...

Bilinmezlik, karanlık bir sis perdesi gibi önüne serilir bazen.

Adım atmak istersin ama ayaklarının altında ki zemin var mı, yok mu; bilemezsin.

Sanki boşlukta süzülüyormuşsun gibi bir his çöreklenir içine, ağır ama görünmez bir yük biner sırtına.

Kararsızlık ise puslu bir aynada kendine bakmaya benzer. Görüntü oradadır ama net değildir, detayları seçemezsin. Ne taraf gideceğini bilemezsin, çünkü her yol bir bilinmezliğe açılır.

Birini seçersen diğerinin ardında ne olduğunu asla bilemeyeceğin gerçeği omzuna yüklenir. Seçmekten korkarsın ama seçmemek de seni yerinde saydırır.

Zaman akar, günler geçer, sen ise kendi içinde bir labirentte kaybolmuş gibi hissedersin.

Bazen büyük bir denizim ortasında kaybolmuş gibi hisseder insan. Ne kıyıyı görür, ne de hangi yöne kürek çekmesi gerektiğini bilir. Koca bir hiç olur elinde.

Dalgalara teslim olmak mı? Yoksa bilinmezliğe doğru yüzmek mi? Hangisi daha güvenlidir?

Ya dalgalar seni hiç bilmediğim bir yere sürüklerse? Ya sular seni derine çekerse?

İçinde ki fırtınalar bu sorularla büyür, rüzgar yönünü bilmediğin bir istikamete vurur.

Bilinmezlik bir boşluk gibidir ama aynı zamanda sonsuz ihtimallerinde kapısını aralar. Belki orada korkuların saklıdır ama belki de tahmin edemeyeceğin güzellikler vardır. Bilinmezliğe getirdiği ürperti, belkide bir yeniliğin habercisidir. Ama işte, o ilk adımı atmak en zorudur.

Benim için şu anda bütün bilinmezlikler, kararsızlıklar kafamda dans ediyordu. Duru'nun tiz sesi, kulaklarımı doldurmuştu. Benan Meva.

"Ne diyorsun sen?" Dedim bariton bir sesle.

Işık bir hışımla benden ayrıldı ve bu kadına daha dikkatli baktı. Duru'nun dönmesiyle bende yavaşça döndüm ve bu kadına baktım. Yani anneme.

Omuzlarına dökülen kumral saçlarına, burnunda ki benine baktım. Aradan Ben kadar yıllar geçse bile hiç bozulmamış olan o fiziğine, gözlerinin etrafında ki çizgilerine. Dudağında ki kırmızı ruja baktım.

"Oğlum." Dedi karşımda ki kadın.

Nutkum tutuldu, sertçe yutkundum. Karşımda, Haziran ile aylarca aramış olduğumuz kadın duruyordu. Tekrar ve tekrar Benan Meva.

"Sikerler," dedim kısıkça. "Gerçekten sikerler."

Işık bir bana, birde Benan Meva'ya baktı. Ardından eli çevik bir hareketle telefonuna gitti.

"Haziran'ı aramam lazım!" Sesi endişe doluydu. Sertçe onun kolunu kavradım ve telefonu elinden aldım.

"Aramayacaksın." Sesim netti. "Ona ben söyleyeceğim."