RUS MAFYASI(TEXTİNG)

51

Selam. Yeni bölümle geldimm. Özlemişim sizi👊🏾😭

Karakterleride özlemişim,bebeklerim benim😭 Finale az kaldığını belirtmek isterim, ama hiç hazır hissetmiyorum kendimi. Hatta hazır hissetmediğim için bölümleri uzatmaya karar verdim. Yani final daha geç olacak.

Final tam olarak aklımda değil, bir sürü şey var. Hepsini bir deneyeceğim. Kafamda kurgulayacağım. Sok karar verdiğimle finalimiz hazır olacak🥹

Rus Mafyası benim ilk göz bebeğim, veda etmek çok zooor.

Neyse,bölüme geçelim.

Keyifli okumalar.
🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎🤎

Mutluluk, içimizi ısıtan, ruhumuzu hafifleten ve yüzümüze kendiliğinden bir gülümseme yerleştiren bir histir. Bazen küçük bir çocuğun kahkahasında, bazen sevdiğin birinin yanında hissettiğin huzurda, bazende başardığın bir şeyin vermiş olduğu tatmin duygusundadır.

Bazen bir bahar sabahının ferahlatıcı havası, bazen de sevdiğin bir şarkının ilk notaları gibidir. İçten gelen, kalbe dokunan ve yaşama anlam katan bir ışık gibi, güneş gibi.

Karnımda ki bu miniğin varlığı benim içimi fazlasıyla ısıtıyordu. Cinsiyetini öğreneli bir ay geçmişti. -yani beş aylık hamileyim- fazla huzurluydum ve fazla mutlu. Garip geliyordu ama belkide olması gereken buydu.

Sabahın ilk ışıkları perde aralığından süzülerek odayı loş bir altın renge boyuyordu. Gözlerimi yavaş yavaş araladığımda Orrel bana koala gibi yapılmıştı. Bir eli şişik karnımda dururken diğer eliyle sıkıca beni sarmıştı.

Nefesleri düzenliydi, uyuyordu. Tatlı bir gülümseme takındım ve onun saçlarına dokunup yavaşça okşadım. Mırıldandığında kaşlarımı çattım ama saçlarını okşamaya devam ettim.

Bir anda içimi mest eden o sesiyle konuşmaya başladığımda irkilmiştim.

"Kaç dakikadır beni öpmeni bekliyorum,Ayışığı." Sesi hırıltılıydı. Huysuz bir çocuk gibiydi.

Bu sözlerine karşı gülmeden duramadım. "Uyumuyor muydun sen?"

Bana göz ucuyla baktı ve derin bir nefes verip mırıldanarak konuştu. "Uykum hafiftir."

Dudaklarımı araladığımda hafifçe doğrulup dudaklarıma bir öpücük kondurdu. Şaşkınlığımı gizleyemedim, tam konuşacakken bu seferde karnıma öpücük kondurdu.

"Günaydın bebeğim." Dedi karnıma konuşarak. "Acıktınız değil mi? Kesinlikle acıktınız. Ben yemek yapacağım size."

Sürekli çoğul konuşması beni mutlu ediyordu, hafifçe kıkırdadım.

"Kocam," dedim tatlı bir ifadeyle, canım bir şey istiyordu.

"Hı?" Dedi hemen. "Söyle yavrum."

Şu anda kesinlikle kahvaltıda omlet yemek istiyordum. Zor bir şey değildi, daha canım onu zorlayacak şeyler çekmiyordu.

Ama elbet çekecek, sürüneceksin Oralet.

İç sesimi kendimce onayladım. Elbet olacaktı, kocam bey'i biraz zorlayacaktım, yani galiba.

"Omlet yapar mısın?" Dedim başımı yana eğerek.

Gözleri parıldadı ve sakince konuştu. "Sen iste her şeyi yaparım. Kocan burda." Dedi ve odadan çıktı. Arkasından gülümsedim ve ellerimi karnıma koydum.