Marry
"Nay?"
I saw how bright the place I am at right now, Diego is with her at pareho silang nakangiti sa akin. Totoo ba ito? Am I with them again? Halos maiyak ako sa tuwa.
"Diego?"
Umiiyak akong lumapit sa kanila. My Mom touch my cheeks. "Ang galing mo anak," she said, for years I'm waiting for her to talk to me like that again, sa tagal niyang nabaldado no'n kahit isang salita hindi niya nabanggit.
"Nay," muli ay naisatinig ko. I look at Diego at nagyakapan kami.
"Salamat ate, salamat,"
"Gumising ka na, inaantay ka na niya," that's my Mom's voice.
Onti-onti ay naramdaman ko ang pagdilat ng mata ko. Maliwanag ang una kong nakita at narinig ko kaagad ang pag takbo ng kung sino palabas. Iniikot ko ang mata ko at nakitang may mga tao na rin dito. The Doctor then check all my vitals, nasilaw pa ang mata ko dahil sa ilaw na pinatama niya dito.
"Everything is normal, she's okay now, we'll just have to monitor her for 3 hours,"
"Thank you Doc,"
Hindi ko na alam kung sino ang nagsasalita at kung sino ang mga hindi. Isa lang ang hinahanap ng mata ko.
Where is he?
There he is. I smiled at him.
Lumapit siya kaagad sa akin at niyakap ako. Humagulgol siya at hindi na pinigilan pa ang pag-iyak. Gusto kong tumawa sa reaksyon niya pero wala pa akong gaanong lakas para doon. Nakakaramdam pa rin ako ng bigat ng ulo at sakit ng katawan.
So I survived that attack. Ilang oras ba akong tulog para umiyak siya ng ganito? No one told me stories for a while. Halos lahat sila ay masaya na gising na daw ako. They're all thankful. Isang linggo pa akong naglagi sa ospital at doon ko rin nalaman na tatlong buwan din pala akong walang malay. Rios told me everything that happens at limang tama daw ng baril ang natamo ko sa mga delikadong parte ng katawan ko. I lost lot of blood that causes my trauma and coma. Sa tagal kong tulog ang iniisip ko ay nakaya ni Dreau na huwag umalis sa tabi ko.
"Rios I'm sorry-"
"No Harmonia," Rios look at me intently. "I told you before right? Mabuhay ka lang okay na ako, I know from the very beginning that you'll never like me the way you are to Dreau, I already accepted my defeat," aniya at pinatakan ng halik ang noo ko.
"I'm more thankful that you're awake now," dagdag niya pa. "Pinag-alala mo kaming lahat,"
Rios is the most genuine. Siya ang unang nagbigay sa akin ng dahilan para ipagpatuloy ang buhay. Wala ding palya ang pagbisita sa akin nila Amanda at Gino. Umiiyak pa daw si Amanda madalas pag nakikita ako sa hospital bed ko.
My Dad found out about what happened pero mas pinili ni Dreau na huwag muna siyang iuwi dahil na rin sa lagay niya. Ako na lang ang pupunta sa kanya soon. I videocall him multiple times ng magising ako, I saw how happy and healthy he looked, and I'm glad that Dreau took care of him. Kahit na isa rin sa dahilan ng pagkawala ng Nanay niya ang Tatay ko. Dreau hasa golden heart. He can forgive people without any doubt.
Tumuloy ako kay Dreau pagkalabas ng ospital. He started composing songs again like the usual at nagsimula na rin ang pagtanggap niya ng projects. As for me, I stayed at home for a while. It took me another 3 months bago isipin ang mga gusto kong gawin.
Tinanggap ko ang alok ni Eco na sumali sa modelling, I have few runaways lined up on me this month at lahat 'yon ay galing sa kilalang local brands dito sa Pilipinas. I wanted to earn money kasi hindi habang buhay ay nakaasa ako kay Dreau.
"What's your plan?" Ani Dreau habang nakatingin sa akin.
He's wearing his casual t-shirt, ang cross niyang necklace na silver ay bagay tignan sa simple niyang itsura. He has earings to sa kabilang tainga, hindi pa rin siya nagpapagupit. Mahaba na ang buhok niya ngayon na iniipit na lang niya para hindi sumasagabal sa guwapo niyang mukha. Para na siyang rockstar sa dating ng buhok niya. And that gave me idea.
"Why don't you let me cut your hair?" turo ko sa buhok niya.
Tumawa siya."Please Analise, lahat na gawin mo, not this one,"
"Sige na, I promised I knew how to do it,"
Huminga siya ng malalim.
"Fine,"
Sa tuwa ko ay napatayo kaagad at dali-daling kumuha ng mga kailangan. Gunting suklay at razor. I remmembered na lahat ng trabaho ay pinasok ko noon, at isa na ang pag-gugupit doon. I have the experience already.
Nakaupo ako sa counter table habang siya ay nakatayo at nakaharap sa salamin, he's facing me already kasi naputol ko na ang parteng likod. He look at me closely as I cut his hair, mas maingat pa sa maingat. Habang nababawasan ang buhok niya ay mas lumilitaw naman ang kaguwapuhan niya, bagay sa kanya pag ganito kaiksi ang buhok.
"You look nice," I said and smiled.
Mataman niya akong tinignan, "You should marry me Analise," bigla niyang sabi habang nakatingin sa akin.
Inayos niya ang tayo at may binunot sa isang drawer. Nagulat ako na may maliit na box doon, paano nagkaroon ng ganiyan dito?
"I buy lot of rings and put it on the every corner of the house, in case we're having a moment and I can ask you to marry me, I want that moment to be just us,"
He opened it at ang kinang no'n, halatang mamahalin at halatang pinili niya talagang maayos.
"You deserved a real gem," aniya. "I know ang dami nating pinagdaanan, it takes us to every kind of pain, hatred but still ended up together again, I can't ask for more Analise, isa na lang ang kulang, ang maging opisyal kang sa akin," his bloodshot eyes makes me cry too. Hindi ko napigilan ang sariling emosyon.
"Will you marry me?" nabasag ang boses niya sa sariling tanong.
I cupped his face, lumapad ang ngiti ko at paulit-ulit na tumango. "Yes Dreau, Yes,"
"Yes?" maluha luha nanaman siya. Oh this guy.
"Yes Dreau,"
Kinuha niya ang kamay ko at inilagay ang singsing doon. Gusto ko pa sanang magsalita pero inangkin na niya ang labi ko.
He kissed me deeply that it sent foreign feelings. I can feel his hands in my stomach at inakyat iyon papunta sa leeg ko, he grab my neck as he kiss me slowly.
"I love you so much," bulong niya sa tainga ko at hinalikan din iyon.
"I love everything about you Analise, your whole being is my entire life,"
