The Wrong Mate

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 15

Ik werp me tussen hen in. Een slag die voor Luke bedoelt is komt hard tegen mijn ribben. Het lijkt alsof alle lucht uit mijn longen gaat en ik val neer.

* P.O.V Luke*

Liv ligt met gesloten ogen op de grond. Roy mijn innerlijke wolf schreeuwt het uit. Hij sloeg haar! Vermoord hem! Ik moet veel moeite doen om hem niet de overhand te geven. Liv komt nu op de eerste plaats. Haar vader is al terug veranderd en ik doe hetzelfde als iemand een deken naar me toegooit. Ik sla het om me heen en kniel meteen bij Liv neer. " Ze wierp zich zomaar voor me. Waarom deed ze dat? Ze weet dat onze wolven het overnemen in een gevecht. Ik had niet door dat zij het was " Een grom ontsnapt uit mijn mond. Probeert hij dit nu echt goed te praten? " Stop met dat zielig gedoe alfaatje. Dit is allemaal jouw schuld. " Ik schuif mijn armen onder Liv door en pak haar voorzichtig op. " Wat ga je doen? " Eindelijk doet haar moeder ook eens haar mond open. " Ik breng Liv naar mijn roedel. Ze blijft hier geen minuut langer " Ik ren het huis uit en wacht tot het bos, voor ik terug in een wolf verander. Daarna hijs ik haar voorzichtig op mijn rug en ren naar mijn eigen roedel toe.

Daar kijken ze allemaal verbaasd als ik binnen ren als wolf met Liv op mijn rug. De bèta, Collin komt naar me toegerend en pakt Liv van me over. Hij weet wat er gebeurd is, dat zie ik zo in zijn ogen. Ik had hem al verteld hoe hard haar ouders mij haten. Ik was nog van plan om mijn vader te overtuigen om die vredesakkoorden te onderteken, gewoon om te laten zien dat ik een nieuwe start wil maken met hen. Maar nu is het voorbij! Ze moeten allemaal dood! Van de eerste tot de laatste! En met hem reken ik persoonlijk af!

* P.O.V. Liv *

Met een kreun kom ik terug in de werkelijkheid. Langzaam open ik mijn ogen en ik kijk recht in die van Luke. Ze kijken bezorgd in de mijne. " Hoe voel je je? " vraagt hij meteen. Mijn keel voelt droog aan, wat het moeilijk maakt om iets te zeggen. " Gaat wel " komt er schor uit. Een kus wordt op mijn voorhoofd gedrukt en ik laat een tevreden geluidje. " heb je pijn? " Opnieuw staat zijn gezicht bezorgd. " Het gaat wel " zeg ik opnieuw. Ik probeer rond te kijken en merk meteen dat ik absoluut niet thuis ben. " waar ben ik? " vraag ik zacht. Mijn blik gaat opnieuw naar hem en hij pakt mijn hand vast. " Je bent bij mij thuis " Ik kijk hem wat bedenkelijk aan en probeer wat rechter te gaan zitten, wat meteen pijn in mijn zij oplevert. Luke's arm gaat meteen rond me heen en laat me voorzichtig terug neerliggen. " Je vader heeft je pijn gedaan. Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat hij dat nog eens kan doen "

----------------------------------------------

A/N: Eens een stukje vanuit Luke :) 

Vote/Comment/Follow