Asker Yari

Hain

Yazardan

Murat bir süredir sinirle hastane odasında volta atıyor onu izleyen Yiğit ve Efese bakamıyordu depoda olanlar onun için önemliydi onları bunu yapanları yakalayıp hesap sorması gerekiyordu ama olanları duymak içini parçalıyordu Muratın zamanında yetişemedim  diye düşünüyordu onca acıya göğüs gerip hala dimdik ayakta olan o çocukları daha önce bulmam gerekiyordu diye düşünüyordu

"Tekrar" bu üçüncüydü ilkinde fazla sinirden bazı yerleri anlamamıştı ikincide ise daha fazla sinirlenip odada gezerek sakinleşmeye çalışmıştı şimdi ise gözlerinden ateş çıkıyordu bakışları yakıyordu insanı

"Hayır" dedi Efes daha fazla anlatamazlardı "Efes öğrenirim" ayaklanmak istedi Efes ama kalkamadı "Murat yeter" dedi ama Murat çıldırmış gibiydi içindeki yangın dinmiyor her defasında dahada harlanıyordu

"Kimdi" diye sordu bu sefer Efes tek bir soruya cevap vermiyordu "Ufuk" kısmen doğruydu herşeyi o planlamıştı ama sonradan Savaş piçi olaylara dahil olmuştu Efes onun adını veremezdi işler dahada büyür daha kötü şeyler olurdu

Murat Yiğite baktı "Sen söyle" dedi Yiğite bunu tek bir kişinin yaptığını düşünmüyordu Ufuk vardı işin içinde ama başka biride vardı tek başına cesaret edemezdi Ufuk buna tek başına cesaret edemezdi

Yiğit Efes'e bakıyordu Efes ise önce Murata baktı sonra Yiğite söyleyemezlerdi anlatamazlardı zaten deli olan Murat iyice delirir herkesi yakardı "Ufuk" dedi Yiğitte

Konunun değişmesi gerekiyordu Muratın bunları bir süre unutması gerekiyordu "Yüzüm çok dağılmış mı" diye sordu Efes oysa o işkencelerin arasında yüzüme vurmayın diye tembihlemişti adamları

Yiğitte Muratta Efes'e bakıyorlardı şuan kendine bakmasa çok iyi olurdu "Her zamanki gibi" dedi Yiğit genelde dayak yediklerinde yüzleri çok dağılmazdı ama bu sefer tüm dayağı Efes yemişti yüzüde hayliyle fena olmuştu

Efes şüpheyle Yiğite bakıyordu "yalan" gözünden tanırdı Yiğiti ne doğru ne yalan anlardı "doğru" güldü Efes yalan söylemeyi hiç beceremiyordu "Yiğit 18 yıldır birlikteyiz ne doğru ne yalan anlayabiliyorum" Yiğit başını eğdi ilk kez yalan söylemiyordu belki ama şimdi farklıydı Efes kendini böyle görmemeliydi

"Murat" dedi Efes bu sefer kendini görmek istiyordu "kendimi görmek istiyorum" Yiğit göstermezdi ama Murat gösterirdi şimdi değilse bile Efes ilaki kendini görecekti ama bunu tek başına yapsa daha fazla canı acıyacaktı

"Yarım saat sonra" dedi Murat biraz zaman kazanmak için belki o zamana biraz kızarıklar geçer en azından yaralar daha hafif gözükürdü Efes yoğumbakımdayken yaralarının bir kısmı neredeyse geçmişti ama yüzündeki izlerden bazıları enfeksiyon kaptığından iyileşmesi zaman alıyordu "ne değişecek siz böyle yapınca anlamıyormuyum ben kötü olduğunu" dedi Efes

"İstemiyorum" diyede ekledi yerinde doğruldu biraz uzun süredir yürümemişti yürümek istiyordu "bari biraz yürüyeyim" bu sefer itiraz etmediler efesin koluna girdi Murat yavaşça kaldırdı ayağa o kadar güçsüzdü ki sanki Murat bıraksa düşecekti yavaş yavaş yürüdüler yiğit odanın kapısın açtığında koridora çıktılar kapıda birkaç asker nöbet tutuyordu Murat onları oraya dikmişti

Hiçbiri Efesin yüzüne bakmıyordu hatta Efes'e hiç bakmıyorlardı biraz yürüyüp koridorun sonuna geldiklerinde Efes kapıda birini gördü uzun siyah saçları artık kısalmıştı yorgun dolu gözlerle bakıyordu Efes'e geçmiş hiç peşini bırakmazdı değil mi insanın

Sedef Sanrıç şuan tam karşılarındaydı yıllar sonra ilk kez yüzyüzelerdi özlem pişmanlık Sevgi ve daha söylenmeyen birsürü duygu vardı içlerinde Efes Murat'a tutundu bakışlarını Sedeften çekeniyordu gözleri dolmuştu Yiğite baktı bir anlık oda kendi gibiydi gözleri doluydu bu kadın onlara ne yapmıştı

10 yıl önce

Alev beyaz elbisesi içinde melek gibi gözüküyordu gerçi Yiğit ve Efes için bir melekti zaten o birkaç dakikaya sahneye çıkacaklardı ama Sedef ortada yoktu nerdeydi bugün önemli bir gündü gruplar halinde sahneye çıkılıyordu ve en güzel olan gruba büyük fırsatlar sunuluyordu hepsi hazırdı ama Sedef yoktu

"Yiğit Sedef nerde" diye sordu Alev karşındaki küçük kardeşine Yiğit zaten nerden bilsin ki Sedefin yerini Alev döndü Efese baktı oda iki yana salladı kafasını Sedef yoktu neredeydi "Hazırlanın sahneye çıkıyorsunuz"

Alev derin bir nefes aldı aynadan son kez kendine baktı Yiğitin ve Efesin kıyafetlerini düzeltti ikisininde elini tuttu "Pekala Sedef yoksa bile biz iyi bir takımız bu yarışı kazanacağız"

Alev kendinden emin bir şekilde yanındaki çocuklarla yürümeye başladı kimse böyle bir şov beklemiyordu hele çocuklarla çıkmak büyük riskti sahnenin en sonunda geldiklerinde üçüde poz verdi ama alev bir yere kitlenmişti onu görmüştü

Sedef rakip takımdaki yarışmacıların yanında durmuş konuşuyordu kıyafetleri birbirine benziyordu ne yani Sedef artık rakibi miydi

Üçüde arkalarını dönüp tekrar yürüdüler kulise geldiklerinde Alev oradaki koltuğa oturdu Yiğit ve Efes şaşkınlıkla ona bakıyordu "noldu Alev" diye sordu Yiğit dolu gözleriyle baktı ona Alev "Hainmiş" dedi Alev rakiplerin içindeki Sedefi kast ederek

"Sedef mi nerde gördün" "niye hainmiş" "hem hain neki Alev" diye iki çocuk soru yağmuruna tuttu Alevi ama Alev cevap veremedi

Bir süre sonra kazananın açıklanacağı zaman iki takımda sahneye çağrıldı o zaman gördü çocuklar Sedefi sunucunun yan tarafında 4 kişilik bir takımdaydı üstünde bordo renk ciddi bir göğüs dekolteli büstiyer vardı altında bir etek vardı ama etek oldukça kısaydı iç çamaşırı gözüküyordu Sedef böyle bir kız değildi neden şimdi böyle olmuştu

"Alev Sedef niye orda" Alev kafasını sola doğru çevirdi Sedefe baktı yıllardır tanıdığı kız hangi ara böyle olmuştu nasıl ihanet etmişti ona bu iki küçük çocuğa nasıl ihanet etmişti

Günümüz

Sedef bir adım geriledi evet onları görmeye gelmişti ama uzaktan görür ardından giderim ye düşünüyordu ama düşündüğü gibi olmadı şuan ikiside karşısındaydı ve ona bakıyordu

Murat ise şaşkındı bu kadını Alevden dinlemişti ama neden küstüklerini neden bu kadar dolu gözlerle birbirlerine baktıklarını anlamıyordu

Bir cesaretle Yiğit bir adım öne atıldı Efesin bile bir adım önündeydi tüm gücünü toplayıp baktı karşısındaki kadına konuşmak istedi neden diye sormak belkide adını söylemek istiyordu ama ona gücü var mıydı

Tam birşey diyecekken arkadan bir ses geldi yiğitin bir adım arkasından Efes'ten "Neden" dedi "Neden Sedef"diye sordu

Sedefin gözünden bir damla yaş düştü konuşamadı

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Uzun zaman sonra yazmak garip geldi bu bölümüde ay ay yazdım bir anda yazamadım vee artık final vermem gerekiyor çünkü yeni birşeyler yazıyorum tiktok üzerinden paylaşmıştım zaten İki Yabancı adında yeni bir kurgu yazıyorum ve nedensiz ama o sanki daha akıcı gibi onuda beğenirsiniz umarım oy verip yorum yaparsanız sevinirim öpüldünüz 💋🤍