𝐁𝐞 𝐘𝐨𝐮𝐫 𝐎𝐰𝐧 𝐌𝐮𝐬𝐞( 𝐊𝐨 𝐊𝐨'𝐬 𝐋𝐢𝐭𝐭𝐥𝐞 𝐏𝐚𝐫𝐤ᴶⁱᵐⁱⁿ)

Extra - Part(1)

𝐁𝐞 𝐘𝐨𝐮𝐫 𝐎𝐰𝐧 𝐌𝐮𝐬𝐞( 𝐊𝐨 𝐊𝐨'𝐬 𝐋𝐢𝐭𝐭𝐥𝐞 𝐏𝐚𝐫𝐤ᴶⁱᵐⁱⁿ)
﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌

ဂျယ်ဂျူးကျွန်းကနေ ပြန်လာပြီးနောက် အိမ်လေးထဲမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်မျိုး ရှိလာခဲ့၏။အရင်ကလည်း သူတို့မိသားစုလေးက ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ဒါပေမဲ့ အခုတော့...
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကြားထဲမှာ အသက်ရှူနေတဲ့ အသစ်အသစ်သော မျှော်လင့်ချက်လေးနှစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် အိမ်ထဲက အချိန်တိုင်းက ပိုပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိလာခဲ့သည်။

ဗိုက်ကလေးက စည်ပိုင်းလေးလို လုံးဝန်းပြီး ရှေ့ကို ထွက်နေတာမို့ ဂျီမင်းတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်ကနေ ထိုင်ဖို့အရေးတောင် အတော်လေး အားယူနေရသည်။ အမွှာလေးတွေမို့လို့လားမသိ၊ သမီးလေး ဂျောင်မင်တုန်းကထက် ဗိုက်က နှစ်ဆလောက် ပိုကြီးနေပြီး လူကလည်း တော်တော်လေး လေးလံကာ ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ။

"အင့်... ကိုကိုရေ..."

ပတ်ခ်ကလေး ကူရာမဲ့စွာနဲ့ ညည်းညူရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်တာနဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ အသင့် စောင့်နေသလိုမျိုး ဂျောင်ဂုတစ်ယောက် ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူက သတင်းစာဖတ်နေရင်းကနေ ပတ်ခ်ကလေးရဲ့အသံကြားတာနဲ့ အကုန်ပစ်ချပြီး ပြေးလာခြင်းပင်။

"လာပြီ လာပြီ ပတ်ခ်ကလေးရယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ဗိုက်နာလို့လား... ဆေးရုံသွားရမလား"

ကိုကို့ရဲ့ မျက်နှာကြီးက ထုံးစံအတိုင်း ပျာယာခတ်နေပြီး ချွေးစေးတွေတောင် ပြန်နေသည်။ ဂျီမင်းက ကိုကို့ရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သနားလည်းသနား၊ ရယ်လည်းရယ်ချင်သွားကာ လက်ကလေးလှမ်းပေးလိုက်ရင်း...

"မဟုတ်ပါဘူး ကိုကိုရဲ့။ ဂျီမင်း အိပ်ရာက ထချင်လို့ဟာကို... လူက လေးနေလို့ မထနိုင်လို့။ ကိုကိုကလည်း အမြဲတမ်း ပျာယာခတ်နေတာပဲ"

"အော... ဟုတ်သားပဲ။ ကိုကိုက လန့်သွားတာပဲ ကလေးရယ်"

ဂျောင်ဂုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပတ်ခ်ကလေးရဲ့ ခါးလေးကို အသာအယာ ထိန်းပေးကာ ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲပွေ့ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အုန်းသီးလုံးလေးလို လုံးစိနေတဲ့ ပတ်ခ်ကလေးရဲ့ ဗိုက်ကို မျက်နှာအပ်ကာ ဖွဖွလေး နမ်းပြန်သည်။