Mansion of the Haunted 2

Chapter 21

KATH'S POV

Nasaan ba ko? Parang ang huli kong natatandaan kanina nakaupo kami sa isang bilog. P-patay na ba ko? Unti-untimg nag-adjust ang mga mata ko sa dilim hanggang sa mapansin kong nandito ako sa isang madilim na lugar. Hanggang sa may magsalita...

"Gising ka na pala?"

"S-sophia!"

"Ang ingay mo. Gusto mong hindi na makalabas ang mga kaibigan mo dito?"

"Sophia, please pabayaan mo na kami. Wala naman kaming kasalanan sa'yo eh. Hindi kami ang pumatay sa'yo!"

"Pagsasabay-sabayin ko na kayo nila Karla."

"WAAAAAAAAAAAAGGGGGGGGGGG!!!!!!!!!"

JANE'S POV

"Kath! Kath!!!!"

"WAAAAAAAAAGGGGGGGGGG!!!!!!!!"

Si Kath ba yun. Tama, si Kathryn nga yun. Narinig ko ang sigaw ni Kathryn mula sa ilalim ng lupa at napansin ko ang naka-angat na tile kaya inangat ko ito at napansin kong may hagdan. Pagbaba ko nakita ko si Kathryn.

"Kath..."

"Jane..."

Tumakbo si Kath palapit sa'kin at niyakap niya ko.

"Jane, kukunin ni Sophia si DJ."

"Halika na Kath, bilisan na natin. Wala nang oras."

Tumakbo kami at pag-akyat sa hagdan, nahulog ako at.... HINDI AKO MAKALAKAD. Lumabas ang mga buto mula sa paa ko.

"Kath iwan mo na ko dito."

"Hindi Jane. Hindi pwede."

"Iligtas mo sila. Hindi pwedeng tayong dalawa ang mamatay, kailangan ka nila Kathryn. Iwan mo na ko."

"Pero Jane..."

"Kathryn, umalis ka na dito. Teka, kailangan nating mag-exchange ng suot, baka malaman niya na hindi ikaw ako. Magkamukha naman tayo pag nakatalikod eh."

Ginawa ni Kathryn ang sinabi ko at nagpalit kami ng damit.

"Kath, go. Thank you for everything.", nakangiti at naluluhang sabi ni Jane.

"No Jane, thank you. I promise na mabibigyang katarungan yang sakripisyo mo."

"Sige Kath. Goodbye."

KATH'S POV

Tumakbo ako paakyat kahit hindi na ako nakasuot ng sapatos at umiiyak na pala ko. Kahit hirap tumayo si Jane, nagawa niya pa ding makipagpalit ng damit para sa kapakanan ko. Hayop ka Sophia, lahat na lang dinamay mo.

Ang dilim ng dinadaanan ko. Kinapa ko ang bulsa ko para kunin ang cellphone ko at gawing ilaw ngunit wala. Wala ang cellphone ko sa bulsa ko. Kinapa ko nalang ang daan hanggang sa may makita akong liwanag ng kandila...

""If I could. Kung pwede lang nga gawing biro ang lahat, pero hindi eh. Ang realidad ay realidad. Mahal ko si Kath. Mahal na mahal. I already miss her very much. But I cannot change the fact that she is already dead. She won't ever come back.", narinig kong umiiyak na sabi ng isang lalaki.

"Guys! DJ!!!!", sigaw ko.

Napalingon silang lahat sa akin at tumakbo ako papalapit at pumasok sa bilog.

"B-buhay ka Bie?"

"Oo DJ. Buhay ako."

"P-paano?"

"Jane saved my life. Pinatakas niya ako."

Nakangiti ako kay DJ at biglang may malakas na sampal na dumampi sa mukha ko.

"Bakit hindi mo nalang sinama si Jane dito?! Pwede naman kayong bumalik ng sabay diba? Bakit mo siya pinabayaan!", umiiyak na sabi ni Loisa sa akin.

"I tried Loisa. Kung alam mo lang!"

"Kung tinry mo, edi sana kasama mo siya! Ang sabihin mo, naiinggit ka lang kay sa bestfriend ko kasi mas sikat siya sa school kesa sa'yo! Hindi ba?!"

"Nahulog si Jane sa hagdan at pinilit niya akong umalis na."

"Kung gusto mo talaga siyang iligtas gagawin mo. Kaso ayaw mo, kasi nga inggitera ka!"

Hindi ko napigilan ang sarili ko at nasampal si Loisa.

"I'm sorry Loisa.", napayakap ako bigla sa kanya.

"Sorry Kath. I'm so sorry.", sabi rin ni Loisa.

"Basta Loisa gawin natin ang hiling ni Jane. Lalabas tayo rito ng ligtas, magtutulungan tayo para mabigyang hustisya ang pagkamatay ni Jane."

"Gawin na natin ang ritual.", sabi ni Barbie.

"Let's do this guys.", sabi ni Julia.

__________

Sorry for the very very late update.

-prinsipetimoteo. :)