Beklemek de acı vericidir, unutmak da.
Ama en berbatı bu ikisi arasında karar verememektir. Beklemeli mi? Unutmalı mı?
Beklemek,her nefes alışında daha çok ölmek demek değil mi zaten ?
Zor be,
Hiç gelmeyecek bir insanı beklemek çok zor...
Unutmak mı ?
Seven insan hiç unutmaz ki,sadece dile dökmez.
Alışır,yavaş yavaş alışır.
Ama unutmaz,unutamaz..
Kıskanıyorsun, konuştuğu herkesi dövesin geliyor, ama karışamıyorsun sesini bile çıkaramıyorsun. Çünkü sen onun neyisin ki?
Seni hatırlamayan bir insanı nasıl olur da kıskanır ki insan ?
Sana karşı her şeyin fazlasını yaptım. Çok özledim,çok bekledim,ulan çok sevdim.
Ama sen hiç gelmedin,sevmedin,özlemedin.
Sen hiç yoktun ki,
Bir umuttun sadece,küçücük bir umut..
Hani böyle her gece yıldızlara bakarsın ya,yıldız kayar mı acaba diye, öyle işte. Umut sadece.
Ama sen,bir ihtimalken bile güzelsin..
Hayal edemeyecek kadar güzel...
Kalbim acıyor be,
Bu bir yerin acıması gibi değil, içten içe ölüyorsun.
Kimse anlmıyor,sesin çıkmıyor,gülüyorsun, ama ölüyorsun...
En kötüsüde o anlamıyor.
Aslında onun anlaması,onun seni sevmesi,onun varlığı gerekirken,tek eksikte o değil mi zaten ?
Belkide seni severek kendi sonumu hazırlıyorum. Ama sen ölümlerin en güzelin be solyanım.
Belkide hatayı, sevdiğimizi belli ettiğimiz için, her geri döndiğünde herşeyi silip tekrar ona bağlanarak yapıyoruzdur. Hiçbir zaman kendimizi düşünmeyip,sadece onun için yaşıyarak yapıyoruzdur ?
Her gecenin adı ben,her sabahın adı sen.
Günaydın solyanım...
