Senden sonra sığındığım yıldızlar bu gece yok. Ay gökyüzünü aydınlatıyor hafiften. İçimi boşluk kapladı.
Sonu olmayan,bitmek bilmeyen boşluk.
Bir yanım sana deli gibi sarılmak isterken,diğer yanım vazgeçmek istiyor.
Yalnızlık bana iyi gelen tek şey.
Her insanın içinde umut vardır ama ben artık kendimde göremiyorum.
Kendi köşemde boş boş oturarak hayatın geçmesini bekliyorum. Senin arkandan yazdığım her satırda,
parmaklarımın titrediğini hissediyorum. Sanırım seni özlediler. Tıpkı kalbimin özlediği gibi.
Hala her yazımda istemsizce ağlıyorum. Neden ağlıyorum ki ben ?
Özlediğimden mi yoksa hiç geri dönmeyeceğini bildiğimden mi ?
Kafam çok karışık.
Beni bu karanlıltan tek çıkarabilen kişi sensin biliyorum. Ama beni daha çok ileriye atıyorsun sanki.
Anılarımızı,sana olan sevgimi kalbimin en derinine hapsettim. Sen bile ulaşamazsın oralara.
Senden sonra birini sevmeyi hiç düşünmedim. Ama sanki hata yapıyorum seni hala beklerken.
Komik olan şey ne biliyor musun?
Hala numaran ezberimde.
Canını yakan birini nasıl özler ki insan?
Kalbini her defasında kanatan insanı nasıl özler ?
Keşke tutamayacağın sözler vermeseydin. Keşke sevgiyi bu kadar küçültmeseydin.
Bir keşkeyede daha fazla yer yok kalbimde.
Ama herşeye rağmen Sen benim en güzel alışkanlığımsın.
