Uzun zamandır kalbimi hissetmiyorum. Kalbim bana ait olması gerekirken sanki başkasının gibi,kontrol edemiyorum.
Aslında bakarsan seni sevdiğimden beri durum böyle. Herkese karşı sert durmama rağmen bir türlü sana olamıyorum. Sana olan zafım bazen can yakıyor.
Hayatta en değerlim sen olmana rağmen,en büyük pişmanlığımda sensin. Seni aylardır görmememe rağmen rüyamlarımda görmek bile yetiyor bana. Uyanmak istemiyorum,keşke hiç uyanmasam.
Kendimi mutlu hissettiğim tek yer rüyalarım aslında. Gerçi uzun zamandır en fazla uyuduğum dört saatten fazla değil. İstediğim hiçbirşey olmaz zaten.
En çok seni istememe rağmen yoksun yine.
Senden sonra yıldızlara anlatıyorum bende,anlatırsam içimin acısı geçer zannediyordum ama geçmiyor...
Sana anlatmam lazım aslında ama biliyorum anlamayacaksın. Hiçbir zamanda anlamadığın gibi.
Dinselen sadece o da yeter aslında.
Mutlu hissetmeyeli çok oldu. Şuan tek yapmak istediğim ölene kadar odamdan dışarı çıkmamak. Kalbime karşı yenildiğimi kabullenmediğimden evde bile durmuyorum. Birazda olsa iyi geliyor seni düşünmemek.
Ama sarılmana ihtiyacım var,sımsıkı sarılmana ihtiyacım var özlediğim.
En sevdiğim yerin,gözlerin
