Ben öyle süslü cümleler bilmem.
Bir senin adın geçince kalbimin sıkıştığını bilirim, birde titreyen ellerimi.
Arkanda bıraktığın boşluğu doldurmaya çalışıyorum.
İyi geliyor belki ama yetmiyor. Sadece buz tutuyor. Kaybolmuyor bir türlü içimdeki sen...
Sensiz yaşamayı öğrendim.
Nefes almayı,mutlu olmayı,düşünmemeyi...
Şimdi senin arkadan yazdığım yazılar bile yetmiyor içimdeki acıyı dindirmeye.
Yalnız kaldığımda yine sana sığınıyorum.
Sana anlatıyorum derdimi,seninle avunuyorum.
Bir şey var, adını koyamadığım. Kırılmaktan öte, parçalanmak gibi. Toplamaya çalıştıkça dağılıyorum. Bir şey var, halledemiyorum.
Yine de kıyamıyorsun.Seni paramparça etse de onun yanında ağlayıp, onun yanında gülmek istiyorsun.
İşte burası, tamamen çaresizlik.
Ben seni içime sığdıramıyorum be sevdiğim.
Hadi bu son sigara da senin adına olsun.
Ben vazgeçtim solyanım.
