Locker 246

Twenty-fifth Chapter - Actions say it all

Chapter 25

Tyrone's POV

What a very good morning! :-)

Bumaba na ko ng kwarto ko para kumain bago pumasok sa university. Nagpahain kasi si mommy dahil 'may sakit' daw ang unico hijo niya. She was referring to my arm na napilayan. And that's also the reason kung bakit hindi ako nakapasok ngayong umaga. I need bed rest daw. Ewan ko ba dyan kay mommy. Bigla na lang naging O.A. Para simpleng pilay lang nagkakaganyan na. Sobra nga kong sinermunan niyan kagabi eh, I mean hanggang ngayon parin pala.

"I knew it! Mali talaga na pinayagan ka ng daddy mo na bumalik sa paglalaro ng basketball! Tingnan mo ang nangyari sayo!" Ewan ko ba, it's weird kasi himbis na mainis ako, natutuwa pa ko kasi kitang kita kong worried na worried siya para sakin. It's something that I've never felt before.

"Mom, pilay lang to. Don't worry yourself too much." niyakap ko siya gamit yung isa kong braso.

"Oo ngayon pilay lang yan. But there would be a next time! And next time could be worse." nginitian ko lang siya, "Stop smiling! Manang mana ka talaga sa daddy mo, napakatigas ng ulo!"

"I love you very much mom." I said as I hugged her the tightest I could.

"Ma, stop it already." napalingon kami kay dad na kabababa lang ng hagdan at naglalakad na ngayon palapit samen, "Malaki na yang anak mo."

"Dad's right." ngumiti sakin sa dad kaya ngumiti din ako pabalik.

"Whatever! You will always be my one and only baby boy. I don't want you getting hurt."

"It's a part of life, Tyra. It's part of growing up." ani dad at umupo na sa kabisera.

"I agree." syempre, sumang-ayon ulit ako. Haha.

"Whatever you two! Just don't say I didn't warn you when this happened again, huh?!" ani mommy at umupo na rin.

"Wag kang mag-alala mom, hindi na mangyayari ulit to," yumuko ako at niyakap siya mula sa likod habang nakaupo siya. "I promise."

Bumuntong hininga muna siya bago nagsalita.

"Fine." tinap niya yung braso kong nakayakap sa kanya, "Take your seat. Food's getting cold."

At sabay sabay na nga kaming kumain. Pumasok si Jet sa university kaya hindi namin siya kasama ngayon.

Hindi palaging nangyayari to kaya sobrang saya ko. Yung tipong nginunguya mo yung steak nang nakangiti. Haha.

"What's the matter?" biglang tanong sakin ni dad habang nasa kalagitnaan kami ng brunch namin.

"What do you mean?" balik-tanong ka naman habang nakangiti pa rin.

"You're smiling like crazy."

"Yea. It feels like we're talking to a different person." segunda naman agad ni mom.

"What?" I said while giggling, "Masaya lang ako dahil nakasabay ko kayong kumain." tinusok ko yung natitirang piraso ng baka sa plate ko at sinubo ito.

"Is that really the reason?" tanong ni mom na may halong pagdududa sa boses, "Baka naman ibang tao ang dahilan niyang mga ngiting yan ha." dagdag niya pa.

For one second natigilan ako. At hindi ko alam kung bakit.

"Are you seeing someone?" si dad naman sunod na nagtanong habang hinihiwa yung steak niya.

"No. Why are you guys suddenly asking me things like these? Haha."

"You look so lively, that's why." - mom