TAKINTILI

Sırlar

# Bölüm şarkısı; Kat dahlia - I think I'm love . Lütfen dinleyerek okuyun.☁️

~

Sorduğum soruya karşı  gözlerimin içine bir süre  ifadesiz bir sekilde baktı,ne yapacağını merakla bekliyordum.

Alayla dudakları kıvrılırken aramızda mesafe bırakmadan dudaklarımın üstüne fısıltılı bir sesle"  Kendini ne sanıyorsun. Ateş " dedi.

İstemsizce nefesimi tuttum. Siyah gözleriyle göz temasını büyük bir ciddiyetle korurken. Yelkenleri suya indiriyordum. Ta ki kendime verdiğim söz aklıma gelene kadar. Sen Bahoz gök benden uzak durmassan yanacaksın. Sena Ateş tarafından.

Arsızca sırıtarak elimle aramıza mesafe bıraktım.

Bu kadar yakınlık hiç iyi degildi.

Omuz silktim " Bir melek olmadığım kesin ?  " dedim alayla. kaşlarını çattı. " Karşıma çıkma. " diyerek. Cevap vermemi beklemeden merdivenlere yöneldi.

Derin bir nefes alıp merdivenlere yöneldim 2 şer 3 şer çıkarak. Baran'ın kapısının önüne geldiğimde şaşkınlıkla hareket edemedim.

Baran Siya'nın kolundan tutmuş adeta sürüklüyordu. Bahoz ise sinirle nefes alıp veriyordu yanlarına gidip " Ne yapıyorsun sen ?" diye sordum Baran'a . Bahoz tavana bakıp sabır diler gibi gözlerini kapatıp Siya'ya " İki dakika  içinde kapının önünde ol." merdivenlerden indi.

Siya bana mahcup bir tavırla bakıp " Çok üzgünüm ama şimdi gitmem gerekiyor" dedi ve tek kelime etmeden aşağıya indi.

Arkasından bakakaldım.

Neler oluyordu böyle Allahaşkına ?

Baran'ın kısık sesle küfretmesiyle ona döndüm. Koridorda " Lütfen biri bana burada neler olduğunu açıklayabilir mi?" diyen Derin'in bağırışı kulaklarıma ilişti.

Baran'a baktım.

Baran ise omuz silkip " Uyuyacağım " diyerek kapıya yöneldi. Kolundan tutup hemen " Dur " dedim.

Neydi bu şimdi ? Ne haltlar dönüyordu burada hiçbir fikrim yoktu, en önemlisi Baran'ın bu tavrı neydi ? "Bahoz neden buraya geldi. Ve en önemlisi Siya neyi oluyor onun?" sordum.

Sanki yanında değilmişim gibi kapıyı açıp kapatınca hemen ayağımı araya sıkıştırdım. Dönük bir surat ifadesiyle  bana baktı "  Belki sevgilisidir ."diyerek gözlerime baktı.

Bomboş koridorda donup kalmıştım.

Son duyduğum tek şey kapının kapanma sesiydi..

Kelimeler bambaşka boyuta geçti.
Beynim işlevini kaybetti.
Adeta...adeta bir küçük çocuğun astım krizi geçirmesi gibi birşeydi bu.

Nefes almak isterdiniz ama sadece isterdiniz.

Öyle bir hüsran benimkisi işte.

Derin kolumdaki dürtünce kendime gelip ona bomboş baktım. Endişeyle bana bakıp " İyimisin rengin attı?" dedi.

Ben hala Baran'ın söylediği o iki cümlede takılı kalmıştım bozuk plak gibi.

Sevgili olabilirler miydi ?