Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 8

Het is zaterdag vandaag en ik heb al 2 weken niets meer gehoord van Luke. Stilaan begin ik te denken dat hij me nooit leuk heeft gevonden en geen manier wist te vinden hoe het duidelijk te maken. Het is hem aardig gelukt. Rose en Holly zijn een paar keer bij me langs geweest en hebben me non-stop vragen gesteld over wie er naast me woonden en zo. Gisterenavond kon ik er niet meer tegen en heb ik tegen hen gezegd dat ze erover moeten ophouden... Mijn telefoon gaat en ik word terug blij als ik zie dat het Lucy is!!! Ondertussen heb ik een nieuwe sim-kaart dus bellen is iets goedkoper. 

Bellen we via Facetime? Dat is iets goedkoper voor de rekening ;) xxx

Direct neem ik mijn gsm en nadat het een paar keer belt neemt ze op. "Cami!! Het is veel te lang geleden!! Hoe gaat het met je? Ik heb zo groot nieuws!" Ik begin direct te lachen, ik heb haar zo hard gemist! "Wanneer zien we elkaar nog is?? En alles is goed hier!! Ik heb 2 meisjes leren kennen die echt geweldig zijn, maar ik mis jullie nog elke dag!" Er rolt een traan over Lucy's wang en ik mijn ogen beginnen ook vochtig te worden... "Cami... NA DE EXAMENS KOMEN ANNA EN IK!!! Ik wil graag naar een concert gaan dan van een Australische band die ik heb ontdekt..." "Laat me raden... 5 Seconds of Summer?" Ze knikt enthousiast en begint zo snel te praten over hun dat ik niets versta van wat ze zegt. Uiteindelijk versta ik toch een zin: "Van waar ken je hen eigenlijk? Oh ja, even vergeten... je woont in Australië!!!" "Klopt helemaal." Zeg ik tegen haar. "Heb je eigenlijk een leuke buurt? Want ik heb alleen maar dingen over Rose en Holly gehoord en ik wil ook wel weten of je nieuwe leuke buren hebt..." Ik knik om te bevestigen dat ik leuke buren heb, maar omdat het een audio gesprek is kan ze dat natuurlijk niet zien. "Ja... Ze vallen best mee." Plots doe ik kortaf en even zwijgen we beiden. "Cami? Alles oké? Ik weet dat er iets is... Normaal doe je zo kort niet." Er rolt een traan over mijn wangen en ik wandel naar mijn balkon, hier heb ik zicht op Luke's tuin. "Lucy... Ik heb een jongen leren kennen en ik vind hem echt leuk, alleen heb ik al bijna twee weken niets van hem gehoord en ben ik bang dat het maar een illusie was dat hij me ook tof vond." Lucy zwijgt een tijdje en dan zegt ze: "Cami, als die jongen jou niet leuk vindt is er iets mis met hem... Je bent een geweldig meisje en je mag je niet laten doen door hem! Ga naar hem toe en zeg hem wat je denkt." Even denk ik na over wat ze zegt en hoe langer ik erover nadenk hoe beter ik het idee vind. "Ja, je hebt gelijk. Ik ga onmiddellijk naar hem toe. Ik laat je straks weten hoe het was." Nadat ik mijn laatste zin heb gezegd steek ik mijn gsm in mijn zak en wandel naar buiten. 

Ik duw op de bel en na een paar seconden hoor ik voetstappen richting de deur komen. "Hoi Camille, wat kan ik voor je doen?" Het is Luke's broer, Jack. "Is Luke thuis? Ik zou hem graag willen spreken..." Zeg tegen hem. "Nee, sorry. Luke is weg, als hij terug is laat ik hem wel weten dat je bent langs gekomen." De moed zakt me in de schoenen. Luke heeft me niet verteld dat hij weg ging gaan en nu weet ik dus ook niet wanneer hij terug komt. "Oh oké, toch bedankt!" Zeg ik nog tegen Jack en dan wandel ik terug naar huis, teleurgesteld. 

Luke was niet thuis... xxx

Stuur ik naar Lucy terwijl ik me laat vallen in de zetel. Thomas komt net aanwandelen met een zak chips en zet zich naast me neer. "Wil je ook wat zuster?" Vraagt hij en hij reikt me de zak chips. Ik schud mijn hoofd. "Nee dankje Tommie, ik heb geen trek." Op dat moment begint mijn gsm te trillen en ik hoop dat het Lucy is die heeft geantwoord...

Meid toch... Ik ben er voor je, laat me direct iets weten als hij terug is. xxx

Ik ga terug naar mijn kamer en bij het zien van mijn muur krijg ik het weer moeilijk. Deze muur heb ik geverfd, samen met Luke, de tweede dag dat ik hier was en de dag dat we hebben ontdekt dat we allebei super graag pizza peperoni eten. Ik leg mijn gsm terug neer en plots staat mama in mijn kamer. "Cami... Ik heb een verrassing voor je, trek vlug iets moois aan! En alsjeblieft seg, borstel je haar eens!" Ze opent mijn kast en haalt er het enige kleedje, dat ik erin heb hangen, uit. "Mam, moet ik dat echt aandoen? Mag ik niet gewoon een jeans aandoen, daar voel ik me veel beter in." Ik krijg geen antwoord op mijn vraag, het enige dat ze doet is me het kleedje en een borstel geven. "Ik zie je binnen een kwartiertje beneden. Tot zo!" Ze doet de deur achter haar dicht en met tegenzin doe ik het kleedje aan. Met de borstel ga ik snel door mijn haren en ik slaak een diepe zucht. Vandaag heb ik echt geen zin in mama's verrassingen. Net als ik beneden kom gaat ze bel en mama begint enthousiast naar de deur te huppelen, daar lijkt het toch op, ik weet niet echt precies wat ze exact doet, maar het lijkt op huppelen. "Eindelijk!" Zegt ze terwijl ze de deur opent.

Het is Luke...