Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 18

"Nu niet Luke, ik moet eigenlijk vertrekken." Ik grijp snel mijn tas die ik had meegenomen en zwaai even naar Liz en Andrew. Ash, Ben en Jack heb ik al gedag gezegd. "Mag ik je tenminste een vaarwel kus geven of is daar ook al geen tijd meer voor?" Hij doet alsof hij verdrietig en teleurgesteld is maar ik kan door die blik in zijn mooie blauwe ogen kijken. "Nee je mag niet," ik pauzeer even "je moet Luke Robert Hemmings." Er verschijnt een lach die zijn mondhoeken krult en ik duw even mijn lippen op die van hem. "Heb je me ooit al gegoogled?" Vraagt hij ineens en hij verkrampt. "Nee, waarom zou ik?" Ik kijk hem verbaasd aan. Waarom doet hij ineens zo? "Niet doen, nog niet." Hij moet vast een grapje maken, denk ik bij mezelf. "Wandel je nog even mee?" Vraag ik, bijna smekend. "Ik denk niet dat dat een goed idee is, volgens mij is Charles bij jullie." Luke wijst naar een auto die ik nu pas opmerk. Ik slik even. Charles en ik, hoe moet ik het zeggen..., hebben niet zo'n goede band. "Veel plezier in waar je ook naartoe gaat." Zeg ik wandelend naar mijn huis. "Overal en nergens." Is zijn antwoord, soms kan hij zo mysterieus doen. "Veel plezier op je gala en met Lucy en Anna en nog heel erg veel succes morgen, ja gaat het knallen!" Luke klinkt vastberaden, hij heeft er het volste vertrouwen in dat ik ga slagen. 

Thomas komt mijn kamer binnen lopen en hij komt bij me op het bed zitten. "Hoe was het bij de buren?" Vraagt hij opeens. "Goed hoor. Alleen heb ik het gevoel dat Luke me iets probeert te vertellen, maar dat hij niet goed weet hoe. Zou hij me bedriegen?" Mijn goed humeur slaat ineens helemaal over in angst en schaamte. "Nee Cami, bedriegen zou hij nooit doen. Hij houdt oprecht van je, dat kan je kilometers ver zien aan de manier hoe dat hij naar je kijkt. Precies alsof je een snoepje bent in zijn favoriete, zeldzame smaak en hij een klein jongetje in een snoepwinkel is. Heb je dat magazine dat mama je gaf al gelezen?" Ik schud mijn hoofd, Thomas aait even over mijn hoofd en verlaat dan de kamer. Ik leg mijn hoofd neer op mijn hoofdkussen waardoor het kussen zachtjes inzakt. De deken trek ik over me heen en ik doe het licht in de kamer uit. Op het moment dat ik net in slaap ga vallen wordt mijn slaap verstoord door een zacht geklop op de balkondeur. Ik schrik recht en doe het licht direct terug aan. "W-wie... is daar?" Vraag ik voorzichtig terwijl ik mijn voeten uit het bed zet. "Ash..." Hoor ik vaag aan de andere kant van de deur. "Mag ik binnen komen?" Ik schrik terug recht, ik was bijna terug ingedommeld. "Euhm... Ja hoor, ik kom." Ik sta recht en een paar seconden later open ik de balkondeur en komt Ashton binnen. "Heeft het nog zo lang geduurd bij Luke?" Vraag ik verbaasd nadat ik een blik op mijn wekker heb geworpen. 2 uur 38. "Lukey is een echt fuifbeest." Hij grinnikt even. 

Ashton en ik zitten al een tijdje te praten en nog steeds durf ik niet te vragen waarom hij werkelijk hier is. Het verbaast me wel dat hij zo'n goede prater is, ik dacht dat hij een lolmaker was. Dat is hij ook, maar hij kan tot mijn grote verbazing ook serieus zijn. "Je vraagt je zeker af waarom ik om bijna 3 uur ineens op je balkon sta." Zegt hij tenslotte, precies alsof hij mijn gedachten kan lezen. "Nee dat is echt geen enkele seconde in me opgekomen, maar nu je er over begint, je mag het me altijd vertellen." Ik klink sarcastisch en dat heeft hij door want er verschijnt een lach op zijn gezicht. Zijn kuiltjes worden zichtbaar. "Ik meende wat ik zei over de wereld veroveren." Ineens is hij bloedserieus, nog serieuzer dan dat ik hem daarstraks had gezien. "Luke moet je iets vertellen, dat kan ik beter niet doen. Je moet het van hem weten. Trouwens ik moest je een dikke kus van hem geven." Zijn woorden dringen nog niet tot me door. Als ze uiteindelijk in me doordringen is Ash al verdwenen. Ik sluit de deur en kruip mijn bed weer in. Beneden hoor ik nog gelach, waarschijnlijk van mama en Charles. Ik hoop dat Thomas er niet wakker van is geworden. Morgen mag mama me toch wel vertellen hoe het nu tussen hun zit hoor, want ik vind het niet normaal dat ze om 3 uur 's nachts nog beneden zit mét een man. Een vreemde man voor mij, wie weet wil hij haar wel vermoorden. Ik huiver bij de gedachte aan Charles die mijn mama wil vermoorden. 

Blijkbaar ben ik gisteren dus toch nog in slaap kunnen vallen na Ash' bezoekje. Het is 6 uur 30 en heel het huis is muisstil, net zoals de straat. Iedereen slaapt nog. Ik heb mijn wekker vroeger gezet zodat ik Luke nog gedag kon gaan zeggen... eh kussen. 3 maanden zonder hem gaat lang zijn en ik heb nog steeds geen flauw idee waar hij naartoe gaat. Misschien vertelt hij me dat deze ochtend wel. Ik maak snel een boterham voor me klaar en pers wat fruitsap met appelsienen die in de fruitschaal op het tablet liggen. De boeken van mijn laatste examenvak steek ik in mijn zak en ik eet snel de boterham op. Op een briefje schrijf ik iets voor mama:

Mam,

Maak je geen zorgen. Alles is oké met me, ik ben vroeger vertrokken omdat ik Luke nog even wou spreken over gisteren, maar dat is ook niks om je zorgen over te maken. Liz zei dat ze je wou spreken, iets over een beschikbare job bij haar in de school of zo iets, het punt is dat je haar moet bellen. Wens Tommie succes op zijn eerste werkdag vandaag en tot vanavond.

Cami

Snel pak ik mijn fiets en op de oprit kom ik een grote verrassing tegen: Charles' auto staat nog steeds op de oprit, voor ons huis. Dat wil dus zeggen dat hij vannacht is blijven slapen. Of misschien was hij te dronken om te rijden en ligt hij in de logeerkamer zijn roes uit te slapen, ik hoop dat het dat is. In nog geen minuut ben ik al tot bij Lukes huis gefiets en duw ik op de bel.