Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 9

Daar staat hij dan, met een grote glimlach op zijn gezicht, voor mijn deur. Verbaasd staar ik hem aan. "Ben je blij met je verrassing, Cami?" Vraagt mijn mama hoopvol. Met mijn mond open van verbazing knik ik ja. Ik ben exact een halfuur geleden nog naar zijn huis geweest en toen wist zijn broer nog niet wanneer hij ging thuis zijn en nu staat hij hier, voor mijn deur. "Wat doe jij hier?" Vraag ik hem. "Mag ik even binnenkomen?" "Ja, oké is goed." Ik probeer hem te laten merken dat ik dit niet zomaar pik, eerst weken lang niks van hem laten horen en dan plots doodnormaal voor mijn deur staan. "Ik laat jullie wel even alleen..." Zegt mama en Luke antwoordt haar: "Dank je, Erin!" Dan richt hij zich tot mij: "Zullen we even naar je kamer gaan?" Ik knik en we gaan naar boven. Luke zet zich in de zitzak in de hoek van mijn kamer en ik ga op de grond bij hem zitten. "Sorry..." Begint hij. "Voor wat?" Snauw ik hem af. "Sorry, Camille. Sorry dat ik niets heb laten weten en sorry dat ik 2 weken ben weggeweest zonder iets tegen je te zeggen." Ik knik maar gewoon. "Vergeef je me?" Vraagt hij. "Ik weet het niet..." Zeg ik hem, maar eigenlijk weet ik het maar al te goed. Natuurlijk wil ik hem vergeven, graag zelfs. "Het spijt me echt, het zal niet meer gebeuren." Het lijkt alsof hij het meent en ik weet zelf ook dat hij het meent. "Oké, ik vergeef je!" In een fractie van een seconde veranderd zijn verdrietige blik in een grijns. "Wat zullen we doen?" Vraagt hij me hoopvol. "Een film kijken?" "Welke?" Ik vind het prettig dat ik met Luke niets speciaal hoef te doen, dat hij even gelukkig is met op de bank een filmpje kijken als op restaurant gaan. "Titanic." En ik duw hem het filmdoosje in zijn handen. 

De laatste scène is net geëindigd en de tranen lopen over mijn wangen. Luke merkt het en legt een arm om me heen. "Het was een mooie film en nu heb ik 'm eindelijk gezien." Zegt hij tevreden. "Had je Titanic nog nooit gezien Luke?" "Nee, nog nooit." Stemt hij in. "Waarom was je eigenlijk weg?" Vraag ik hem uiteindelijk, ik wil wel is weten wat hij te zeggen heeft. "Voor ik het zeg wil ik nog is sorry zeggen Camille... Ik moest optreden." "Wauw..." Zeg ik, ik wist niet eens dat hij in een bandje zit, ik weet alleen dat hij wou zingen en gitaarspelen. "Zing is iets." Is het volgende dat ik zeg. En hij begint te zingen. Het is werkelijk prachtig, zijn stem is helemaal niet geforceerd en klinkt super natuurlijk. Als hij zingt weet je direct dat hij dit graag doet, dat hoor je. Ik kan maar niet stoppen met naar hem te kijken en ik zie dat hij ongemakkelijk wordt dus wend ik mijn blik even af. Als het liedje gedaan is stelt hij plots weer een vraag: "Hoe was je als kind?" "Jezus Luke wat ben je met die informatie?" Vraag ik hem. "Ik wil weten of mijn kindjes moeilijke kinderen gaan zijn." Zegt hij doodserieus. De zin blijft zich maar herhalen in mijn hoofd ik wil weten of mijn kindjes moeilijke kindjes gaan zijn... Zou hij iets voor me voelen? "Wat is je favoriete kleur?" "Blauw." Antwoordt hij en kijkt dan vragend naar mij. "Rood." Zeg ik hem en dan ga ik verder: "Zoals de tomatensaus op pizza en de topping van pizza peperoni." Hij begint te lachen om wat ik zeg. "Pizza of donuts?" Vraagt hij dan. "Allebei, maar liever pizza dan donuts." Hij knikt instemmend. "Jij bent echt gemaakt voor mij." Zegt hij tevreden. Weer een signaal... Ik vind hem echt leuk, en stilletjes aan begin ik gevoelens voor hem te krijgen. Voor het eerst in mijn leven heb ik gevoelens voor een jongen. 

We praten nog lang door en ondertussen zijn we al veel over elkaar te weten gekomen. Zijn ouders heten Liz en Andrew en de mijne Harry en Erin. Zijn favoriete dier is een pinguïn en bij mij zijn dat koalas, schildpadden en papegaaien. En dan zijn we het nog over heel veel dingen eens, maar het allerbelangrijkste: PIZZA!! De volgende seconde is redelijk vaag in mijn geheugen... Maar het moment daarna besef ik maar al te goed. Plots komt zijn gezicht redelijk dicht bij het mijne. Ik voel zijn adem blazen in mijn gezicht (zelfs die ruikt wonderbaarlijk goed). Zijn hand streelt een plukje haar van mijn wang. Zijn lippen drukt hij dan plots op de mijne en we raken verstrengeld in een intieme kus... Hij kan heel erg goed kussen, dat denk ik toch want het blijft nog steeds mijn aller eerste kus. Het was het wachten waart. Onze gezichten gaan weer wat verder uit elkaar en hij slaat zijn armen om me heen. Dan zegt hij iets wat ik niet had zien aankomen...