Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 15

"Camilleeeeee!!!" Hoor ik iemand luid roepen. Ik wrijf even in mijn ogen en sla de donsdeken van me af. Plots zie ik in mijn ooghoek mijn wekker: 8u00 "Kaderhouderplankje!" Vloek ik luid. Snel spring ik uit mijn bed en trek de kleren, die ik gisteren aan had, terug aan. "Mama, wil je mijn lunch snel maken?" Roep ik naar haar en direct krijg ik antwoord: "Is al gebeurd, haast je maar!" Ik lach even, toch al een ding waar ik me geen zorgen om moet maken. Als ik beneden aankom, duwt Thomas mijn tas in mijn handen en loop ik snel naar mijn fiets. "Wow, wat ben je snel!" Zegt Maddison als ze me ziet. "SuperCami!" Antwoord ik haar en we vertrekken. "Wat ga je doen in de vakantie?" Vraagt ze aan me. "Er komen vriendinnen uit Amerika." Zeg ik haar. "Oh zalig! Heb je in Amerika gewoond?" Ik knik enthousiast. "En de tweede helft ga ik naar hun." "Gaan ze mee naar het galabal?" Vraagt ze en ik slaak een diepe zucht, ik wil het echt niet over het galabal hebben, maar ik kan het niet blijven ontwijken. "Nee... Ze komen daarna en nee ik ga niet met iemand anders voor als dat je volgende vraag was." Zeg ik botter dan dat de bedoeling was. Maddison antwoordt niet meer en dat is verstandig van haar. "Ik ga waarschijnlijk met Sean." Zegt ze uiteindelijk. "Kom je overmorgen mee om een jurk te gaan kopen?" Vraag ik aan haar, het zou best gemeen zijn als ik dat niet zou doen en Holly, Rose en ik hebben haar er graag bij. "Menen jullie dat? Mag ik echt mee?" Vraagt ze verwonderd. "Als je niet tegen Holly zegt dat je met Sean naar het bal gaat, dat zullen Rose en ik haar wel zeggen." 

We hebben net ons examen afgelegd en de meningen over het examen zijn verschillend. "Het ging echt vlot!" Maddison klinkt opgelucht. "Zwijg er maar over Maddi." Snauwt Holly haar af. Rose kijkt verschrikt naar me en ik knik. Het is geen goed idee om Holly nu te zeggen dat Maddi en Sean samen naar het galabal gaan, Holly is al vanaf de eerste dag dat ze hem zag verzot op hem. "Hey Sean!" Zegt Maddison plots en ik schrik. "Je wilt toch nog altijd mee naar het bal met me hè?" Vraagt hij met een zenuwachtige ondertoon in zijn stem. Ik verslik me in het drankje waar ik net een slok van heb genomen. "MEEN JE DAT NOU SERIEUS?" Roept Holly luid, ze kijkt de twee nog even verbaasd aan en loopt dan snel weg. "Holly... Wacht!" Rose loopt direct achter haar aan en ik volg ze op de voet. Holly loopt helemaal naar de andere kant van het gebouw en rent daar toiletten in. Rose is als eerste bij de toiletten aangekomen en ze is hard op de deur aan het bonken. "Holly kom er uit." Roept ze luid. "Holly ween je?" Zegt ze niet veel later. Als ik bij Rose aankom zien we onder de toiletdeur dat Holly haar laat zakken op de grond. "Holly... Wil je de deur openen?" Vraag ik voorzichtig aan haar. Ik moet niet lang wachten want direct gooit ze de deur open en begint ze te schreeuwen tegen me: "Hoe denk jij dat je me gaat kunnen helpen? Jouw vriendin heeft niet de jongen, waar je al bijna je hele leven verliefd op bent, afgepakt. Ga toch ergens anders naar toe en ga mensen helpen die wel om je geven." ik ben geschrokken door wat Holly tegen me zei, een tijdje blijf ik onbeweeglijk stil staan met mijn mond open van verbazing. Hoe kan ze nu zo iets tegen me zeggen?

De bel is al 7 keer gegaan en ik heb nog geen enkele keer de moeite gedaan om recht te staan, ik zit namelijk tegen de deur. "Camille open de deur!" Zegt Luke... Ik ben verbaasd, ik had niet gedacht dat Luke voor mijn deur zou staan. Waarschijnlijk heeft hij me daarstraks hysterisch naar binnen zien lopen en maakt hij zich nu zorgen. "Laat je me binnen?" Vraagt hij. Ik schuif wat opzij en duw de klink naar beneden zodat de deur open gaat. "Gaat het met je?"  Ik doe mijn hoofd omhoog met de bedoeling om ja te knikken, maar ik bedenk me. Niet liegen tegen Luke, dwing ik mezelf. "Nee Luke het gaat niet." Zeg ik uiteindelijk. Het is moeilijk om toe te geven, maar ik ben blij dat ik het uiteindelijk heb gezegd. Luke laat zich zakken tegen de deur en komt naast me terecht. Hij slaat een arm om me heen en kijkt vragend naar me. "Holly is tegen me uitgevlogen..." Zeg ik voorzichtig. "Wat zei ze?" Vraagt hij. Dat vind ik zo leuk aan Luke, op het moment dat de meeste mensen stoppen met dingen te vragen gaat Luke door en dat is net wat ik nodig heb. "Ze zei dat ik naar mensen moet gaan die wel om me geven..." Ga ik verder. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. "Duw het feit dat je met mij praat wilt zeggen dat je om me geeft?" Vraagt hij blij. Ik moet lachen om zijn opmerking en geef hem een duw. Luke doet alsof ik hem net ongelooflijk hard heb omgeduwd en valt dramatisch op de grond. 

Ik lig in mijn bed, Luke is na een uurtje vertrokken zodat ik goed kon leren nog. Mama en Charles spreken volgende week nog een keer af, het is uitstekend verlopen, zei ze tegen Thomas en ik. Ik doe net mijn licht uit als mijn gsm weer begint te trillen. Het is Rose, al de 13e keer vandaag. Van Holly heb ik nog steeds niets gehoord en Maddison heeft me een sms'je gestuurd. Sorry Sorry Sorry dat je door mij ruzie hebt met Holly! Het was echt mijn bedoeling niet, ik hoop dat het snel terug goed komt! xxx Stuurde ze. Ik duw op het rode telefoontje. Een deel van mij wilt weten wat Rose te zeggen heeft en het andere deel wilt alles liefst zo snel mogelijk vergeten en opnieuw beginnen. Jammer genoeg zal dat niet gaan, want ik denk niet dat mama en Thomas het zien zitten om opnieuw te verhuizen... En nog iets: Zonder Luke zou ik niet kunnen leven...