Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 24

"Mag ik mijn mama bellen?" Dan heeft me opgesloten in een cel, normaal moet ik hier een nacht blijven. "Heb je dat nog niet gedaan?" Het is een collega van Dan die tegen me spreekt. "Nee, en dat wil ik graag doen." Ik probeer mijn puppy-ogen op haar uit. "Kom maar mee!" Ze werken! We lopen door de gang met 3 cellen, langs de bureaus om vervolgens uit te komen bij de balie, daar is een telefoon die toegankelijk is voor mensen die niet in het politiebureau werken. De telefoon gaat 5 keer over en springt dan op voicemail. "Spreek een bericht in na de biep... biiieeep" Zegt mama's stem. "Hoi mam, ik ben op het politiebureau. Kan je zo snel mogelijk komen? Je moet je geen zorgen maken, alleen is Luke een zak. Dat woord mag ik hier niet uitspreken. Bel snel!" Zeg ik tegen de telefoon. Ik word terug naar mijn cel geleid. "Ik kom terug als ze heeft gebeld." De vrouw verdwijnt door de deur en er komt een andere politieagent binnen met een meisje vast. Ze heeft een T-shirt met Luke zijn hoofd op aan en ik zucht. "Waarom zucht je?" Ze heeft een zwaar Australisch accent. "Die T-shirt..." Zeg ik uiteindelijk toch maar. "Geen fan van Lukey?" Och god, ze noemt hem Lukey. Kan dit nog slechter worden? "Integendeel." Ik pauzeer even omdat ik twijfel of ik het zou zeggen. "We zijn buren," weer pauzeer ik, "en we zijn samen." Ze kijkt me met een verliefde blik in haar ogen aan en als ze beseft wat ik net zei wordt ze ineens kwaad. "Wat zei je?" Ze is echt kwaad. "Luke en ik zijn een koppel." Ze is in een cel, ze kan niks doen... Zeg ik heel de tijd in mezelf. "Eerst zien dan geloven." Ze zegt het heel erg bot. De vrouw komt de gang met cellen terug binnen. "Er is iemand voor je, Camille."

Ik wandel terug naar de balie, waar ik zonet een telefoontje naar mijn moeder heb gedaan. "Wacht hier ik haal hem." Zegt ze. Wacht... hem? Zou Thomas hier zijn? "Camille!" Hij klinkt opgelucht. "Luke?! Serieus?" Ik slaak een zucht. "Wat is er gebeurd?" Hij is half kwaad, half blij. Kwaad omdat ik hier zit en omdat hij onze relatie in het openbaar moet tonen en blij om... ik weet het eigenlijk niet. "Ik moet je iemand tonen." Ik pak zijn hand vast, waar hij blij mee is, en trek hem mee naar de gang met cellen. Hij kijkt verbaasd rond en alle vrouwen blijven stil staan om hem na te gapen. Luke glimlacht naar elke vrouw waar hij naar kan lachen. Dit moet zijn ego echt strelen, denk ik in mezelf. We zijn bij de cel van het meisje aangekomen. "Geloof je me nu?" Ik duw Luke naar voor zodat er alleen tralies tussen hen zijn. Ze steekt haar hand uit. "Is hij echt je vriendje?" Weer dat woord... Luke knikt heel opgewonden en slaat zijn arm om me heen, maar die duw ik er direct terug van af. "Was." Zeg ik zo droog mogelijk omdat ik niet wil dat hij weet dat het me zo veel pijn doet. "Daar moeten we het nog even over hebben." Zegt hij meer tegen het meisje dan tegen mij.

"Camille?Camille? Mijn hemel daar ben je!" Mama rent vliegensvlug door de deur naar decel, waar ik terug in zit. "Ik heb niks gedaan." Stel ik haar gerust, nog voordat ze ernaar kan vragen. "Wat is er gebeurd?" Ze vraagt er toch naar. "Luke enik zijn uit elkaar. Hij is hier geweest net na het optreden. Waar zijn Anna enLucy?" Meer kan ik niet vragen want ze onderbreekt me. "Lees thuis dat artikeldat ik je wou tonen." De politievrouw opent mijn cel en ik mag naar buitengaan. Mama moest borg betalen om me vrij te krijgen, maar het viel nog wel mee."Anna en Lucy zitten samen met Charles in de auto." Zegt ze uiteindelijk tochnog als antwoord op de vraag die ik zonet heb gesteld. De parking bij hetpolitiebureau is niet erg groot en de helft is gevuld met politieauto's. "Echt,lees het artikel. Het was zijn bedoeling niet." Zegt ze nogmaals. "Oké oké."Snauw ik om er van af te zijn. "Beloof het me. Hij had goede bedoelingen." Zegtze half kwaad. "Beloofd!" Zeg ik. De auto staat niet ver van de uitgang en met3 stappen zit ik al in de auto. Anna en Lucy doen direct hun gordel uit enkruipen naar me toe om hun armen rond me te slagen en me hard te knuffelen."Schat toch..." Sust Lucy me. "Hij was in het bureau." Zeg ik stil tegen hen, hetis al gênant genoeg dat Charles weet dat ik mee naar het politiebureau moest."Smeerlap." Zegt Anna, maar ik weet dat ze het niet meent. Ik antwoord er nietop omdat ik uitgeput ben door alle emotie van vandaag. "Kunnen jullie me als weaankomen even alleen laten? Ik heb het nodig." Lucy knikt omdat ze hetbegrijpt, ze is zelf al enkele keren gedumpt geweest. Niet dat ik gedumpt bengeweest, maar ik denk dat het hetzelfde voelt. "We wouden eigenlijk is een duikin jullie zwembad nemen." Zegt Anna voorzichtig. "Ja dat moeten jullie zekerdoen! Het is voor jullie ook een zware dag geweest. Andere manier van zwaar dande mijne, maar nog steeds zwaar." Antwoord ik haar. Charles start de auto nadatmama hem ons adres heeft gegeven en we vertrekken. De lichtjes branden omdathet buiten al pikzwart is en dat maakt Sydney nog mooier dan overdag. Daaromwil ik hier dus komen studeren. Door de stilte die je in deze drukke stad kanvinden, als je goed zoekt. Het is prachtig. Mama duwt op een knopje en de radiospringt luid aan. She's kinda hot, 5Seconds of Summer- uiteraard. Lucy kucht even onsubtiel en mama schrikteven en duwt dan ontzettend snel terug op het knopje en zo snel als de radioaan was, is er weer uit.