Een nieuw begin || L.H.

Hoofdstuk 20

"Jacob, ik moet echt gaan. Dit is niet oké, ik heb een vriend!" Ik duw hem aan de kant en probeer me door de hele menigte een weg te banen naar de uitgang. Maddison en Sean gaan gelukkig net aan de kant dus hen hoef ik al niet meer aan te spreken of opzij te duwen. Ineens staat Holly daar, ze kijkt me recht in mijn ogen aan en blijft me aanstaren. "Ik moet door!" Dwing ik haar, maar ze gaat niet aan de kant. "Is je bekende liefje nu ook al de dupe van jouw gedrag?" Ze lijkt heel erg serieus, maar ze kan het niet menen. Luke is helemaal niet bekend. Waar heeft iedereen het toch altijd over als ik over Luke praat? "Je hebt vast iemand anders in gedachten, niet mijn Luke." Ik duw haar heel erg hard opzij met beide armen. "Ik weet waar je woont Camille Lisa Longstone." Ze houdt me tegen door mijn jurk vast te grijpen. "Moet ik me bedreigd voelen?" Als zij het zo speelt, ik ook. "Als jij dat wilt mag dat best, maar dat wil ik niet zeggen. Ik wil zeggen dat ik ook weet wie er naast je woont en over wie je zou kunnen fantaseren om je populairder te maken, maar daar trap ik niet in."

"Zei ze dat echt?" Anna is verbaasd door wat ik net over Holly heb verteld. IK knik als antwoord en daardoor kijkt ze nog meer verbaasd. "Trut." Zegt Lucy luid en Anna is het duidelijk met haar eens want ze knikt hevig. "En wie is die Jacob?" Weer Anna. "Hij heeft me deze ochtend last minute nog mee gevraagd en omdat ik daar toch geen vriendinnen heb, heb ik toegezegd. Daar heb ik nu wel spijt van..." Lucy gebaart met haar hand dat ik verder moet vertellen. "Voor dat Holly zo tekeer is gegaan op me heeft hij me gekust, daardoor wou ik zo snel wegkomen." Ik zie dat Anna geeuwt en ik heb spijt van mijn egoïsme omdat mijn vriendinnen doodop zijn en ze hun slaap meer dan nodig hebben. "Gaan jullie al maar slapen, ik neem nog even een douche en probeer misschien met Luke te bellen." Ik sta recht en wandel naar mijn inloopkast. Met een roze handdoek en een pyjama ga ik naar de badkamer. Ze zijn al in slaap gevallen zie ik als ik voorbij hen loop. Ik doe mijn kleren uit en draai aan de warme waterknop. De warme stralen laat ik over me heen lopen en was mijn haar met kokosnoot shampoo.

"Hey Luke... ging je net slapen?"

...

"Oh oké, dan stoort het niet dat ik bel?"

...

"Het was wel goed, denk ik..."

...

"Nee je moet je geen zorgen maken."

...

"Luke doe kalm!! Ja hij heeft me gekust maar hij is totaal mijn type niet."

...

"Geloof je me als ik zeg dat hij met een baseballvestje aan naar het eind galabal ging?"

...

"Doe ik! Tot later. Ik hou van je!"

Luke legt de telefoon neer. Ik leg me in mijn bed neer en val in slaap.

"Ik moet jullie iets vertellen." Mama ijsbeert door de kamer, dat is iets dat ze nooit doet. Er moet iets erg aan de hand zijn. "Zeg maar mam." Tommie staat recht en probeert haar te kalmeren. "Euhm... Issa is gestorven." Ik loop direct naar haar toe en gooi mijn armen om haar heen. "Nee Cami dit is helemaal niet goed." Voorzichtig laat ik mijn armen terug vallen en zet ik me neer op de stoel waar ik net van ben recht gestaan. "Je vader kan de zesling niet alleen opvoeden..." Ze zegt het heel voorzichtig, bang dat we zullen breken en het haar kwalijk gaan nemen. "Dan neemt hij toch gewoon een nieuwe vrouw?" Mijn stem is zonder emoties, net zoals ik. "En wat bedoel je daar mee?" Thomas klinkt angstig en diep vanbinnen weet ik dat ik dat ook moet zijn. "Jullie gaan naar Fiji..." Ze pauzeert even omdat het haar pijn doet, "Jullie gaan de zesling mee opvoeden." Ze slaakt een zucht, waarschijnlijk opgelucht dat ze het heft gezegd.

Ik ren al uren door de donkere straten. Het enige licht zijn de lantaarnlampen en de maan die schijnt. Geen enkel geluid is te horen en dat maakt me rustig. Waarom denken ze zelfs dat ik naar Fiji zou gaan? Ik ben net naar Australië verhuisd, zonder iemand hier, en nu verwachten ze weer dat ik alles ga opgeven. Nee hoor, nooit van mijn leven. "Camille... Waar... Ben... Je..." Ik hoor mama's stem vaag, maar ik hoor het wel. En dat is er al te veel aan. Des te meer redenen om weg te gaan. Ik wandel verder en de eucalyptus bomen in mijn straat verdwijnen in de duisternis achter me. De volgende straat is al in zicht als er ineens een schim opduikt en vlak voor me blijft stil staan. "Camille?" Een traan rolt over mijn wang. "Wat is er?" Ook een volgende traan rolt over mijn wangen, het doet me meer pijn dan ik dacht. "Papa... ik moet naar Fiji om voor de zesling te zorgen, Issa is dood, ik weet het net, Thomas moet ook mee en mama blijft hier." Het komt er in 1 adem uit. De schim komt wat dichter naar me toe en trekt me tegen zijn grote borstkas. Het voelt goed om zo dicht bij hem te zijn. Luke's vertrouwde, lekkere geur kalmeert me. Op zijn brede schouders huil ik uit en zijn hand wrijft zachtjes op mijn rug. Mijn ademhaling wordt terug regelmatig en uiteindelijk stop ik met huilen. "Ik wil naar de Subway." Luke lacht door wat ik zeg. "Ben je daar ooit al geweest?" Hij weet het antwoord al. "Mijn eerste keer moet met jou zijn." Luke lacht weer, anders deze keer. Ik zucht even omdat het tot me door dringt wat hij nu denkt. "Niet zo bedoeld. Ik bedoel dat mijn eerste keer Subway met jou moet zijn Lukey." Hij zucht teleurgesteld en ik geef hem een stomp. "Toch hou ik van je Luke Robert Hemmings." En dat tovert weer een lach op zijn, mooie en goddelijke, gezicht.