Black Magic

Chapter 35 - Last Chapter

POV Amira

6 jaar later

Ik ben gelukkig getrouwd met Anwar en ik heb een dochter van 5 jaar oud. Lamya heet ze. Ze is prachtig en ik hou zo veel van haar. Ik ben Allah zo erg dankbaar voor zo een gelukkig huwelijk en een prachtige dochter. Anwar loopt naar me toe. "Salam, hayati." zegt hij glimlachend. Ik begroet hem terug. Nog steeds heb ik het er moeilijk mee dat ik mijn maagdelijkheid niet aan mijn echtgenoot ben verloren. Maar het is hoe Allah het voor me schreef. "Waar zit je met je gedachten?" lacht Anwar. "Gewoon, aan de dingen die ik heb meegemaakt, weet je wel?" hij knikt.

"Kom hier." zegt hij. Hij gaat op het bed liggen en ik lig met mijn hoofd op zijn borst. Hij streelt door mijn haar. "Ik hou van je Amira. Meer dan je ooit zult weten." fluistert hij. Ik glimlach. "Ik ook van jou, Anwar." fluister ik terug. De sihr heeft wel heel erg veel effect op mij gehad, maar alhamdullilah niet op mijn dochter en echtgenoot. Het is vreselijk dom van mezelf dat ik niet niet meteen door had dat Nuha eigenlijk satanische dingen uitsprak toen ik voor het eerst bij haar kwam. Alles is eigenlijk allemaal de schuld van de moeder van Ahmed. Ik wilde niet met hem trouwen en toen wilde ze wraak nemen. Ik dacht dat haar wraak anders zou zijn. Niet zo iets vreselijks. Het is walgelijk dat mensen zwarte magie praktiseren op andere mensen. Hoe kun je het leven van iemand zo erg verpesten. Ik ben toch het meest boos op Nuha. Ze heeft mijn moeder vermoord. Allah irhama. Ik heb wel spijt van de dingen die ik gedaan heb, ookal had ik er geen controle over,zoals dat meisje dat ik in elkaar sloeg. Toen ik haar hoofd tegen de boom aansloeg en haar gezicht open heb gekrabt. Het is vreselijk. Het klinkt natuurlijk raar, dat ik er spijt van heb terwijl ik er geen controle over had. Maar het waren wel mijn handen die haar zo hadden toegetakeld.

Toen Moussa kwam, was alles perfect. Het was ook echt zo. Moussa was vóór de vreselijke dingen die hij deed, een schatje, maar ik weet niet wat hem zo heeft veranderd. Hij ging vreemd en sloeg me in elkaar omdat ik niet met hem wou zijn. Ik ben Hashim nog steeds dankbaar, dat hij op tijd is komen kijken. Ik had daar ook kunnen sterven. Ik weet nog dat toen ik eerder naar Nederland terug kwam van onze 'perfecte' huwelijksreis, iedereen vragen begon te stellen. Ik heb alles meteen ook eerlijk beantwoord. De moeder van Moussa had heel veel medelijden met me. Ze is een aardige dame, maar Moussa verdient haar niet als moeder. Hij heeft haar zo veel pijn gedaan, waarschijnlijk het meest pijn toen hij in de gevangenis terecht kwam. Toen ik was gescheiden van Moussa was ik erg opgelucht. Wel verdrietig natuurlijk, maar vooral opgelucht. Er zijn vrouwen die niet van hun echtgenoot, die hun mishandelt, durven te scheiden. Mijn smeekbeden gaan vooral over deze vrouwen.

Het ergste vond ik toen Hanane mij had verraden, door met Moussa te zoenen. Ik was al van hem gescheiden, maar zoiets doet een beste vriendin niet. Ik heb het haar vergeven, maar natuurlijk doet het nog steeds pijn. Ik ga nu nog met haar om, maar niet zo close als vroeger. Sterker nog, onze gesprekken gaan alleen nog maar zo:

-Hey
Hoi
-Hgh
Gmj
-Ook goed
Mooi zo
-Ja

Dit soort gesprekken HAAT ik. Maar deze gesprekken komen natuurlijk doordat we elkaar niks te zeggen hebben. Hanane schaamt zich nog voor wat ze heeft gedaan en ik kan haar niet zo erg vertrouwen als vroeger. Ik mis haar heel erg. Niet haar, maar meer de herinneringen die we samen hadden. Toen ik bijvoorbeeld mijn trouwjurk samen met haar kocht. Hoe ze nooit weg kon blijven van knappe jongens. Alles was zo perfect. Ik dacht dat we voor altijd beste vrienden zouden zijn, maar in dit leven bestaat 'voor altijd' niet. Ik was heel erg bezig met het wereldse leven. Maar toen ik een hoofddoek droeg besefte ik pas dat je niet teveel bezig moet zijn met het wereldse leven, omdat je er nooit levend uit komt. Nu ben ik vooral bezig met Anwar, Lamya en mezelf voor te bereiden voor het hiernamaals. Ik wil er alles aan doen om hun terug te zien in Jannah.

Toen Hanane werd geslagen door Moussa schrok ik vreselijk, omdat Moussa voorheen, vrouwen behandelde als diamanten, maar nu behandelde hij ze als oud vuil. Ik dacht dat hij mij alleen haatte en me daarom sloeg, maar het was voor hem waarschijnlijk een ding geworden om vrouwen te slaan. Het allerergste wat ik heb meegemaakt was toen ik werd ontvoerd. Het was vreselijk en ik dacht dat ik er niet levend uit zou komen. Ik ben blij dat Anwar er was. Hij heeft voorkomen dat ik nog een keer zou worden verkracht en hij heeft me helpen ontsnappen. Zonder hem had ik het niet gered. Alhamdullilah.

Het allermooiste dat er gebeurde, was toen de zwarte magie uit mijn lichaam was gehaald. Ik was heel blij. Misschien was het niet af te lezen van mijn gezicht, maar van binnen was het een feestje, geloof me.

Toen ik met Anwar trouwde was ik eerlijk gezegd een klein beetje bang. Maar het lag niet aan Anwar. Het lag aan Moussa die me een trauma bezorgde. Ik ben teleurgesteld in Moussa natuurlijk. Wat hij me heeft aangedaan is vreselijk. Ik kan niet boos op hem zijn, hoe dom het ook klinkt. Hij was wel degene die mij goed liet voelen, die me zelfvertrouwen gaf, helaas was het allemaal voor niets. Maar dit is hoe Allah het wou, en als het niet was gebeurd dan was ik niet met Anwar getrouwd. Dus toch, alhamdullilah.

Ik ben trots op mezelf dat ik al deze dingen heb kunnen doorstaan. Het is vreselijk om zulke dingen mee te maken. Mijn verleden achtervolgt me gelukkig niet meer zo veel als vroeger. Het enige wat dag in, dag uit pijn doet, is het gebeuren met Moussa. Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten. Hij was degene die me goed kon laten voelen, maar heeft me meteen ook gebroken. Hjj rukte mijn hart uit mijn borstkas en trapte erop. Zo voelde het. Toen hij me sloeg had ik niet alleen fysieke pijn maar ook mentale pijn. Ik vind het vreselijk voor alle vrouwen die zulke dingen moeten doorstaan. Moge Allah ze beschermen.

"Amira, kom. We moeten bidden. AlMaghreb." zegt Anwar. Ik knik. "Eerst even Lamya naar haar bed toe brengen." ik loop naar de woonkamer waar ik Lamya half slapend aan tref. "Kom maar, Lamya. Je bent moe." zeg ik. Ze loopt achter me aan naar haar kamer. Ik leg haar in haar bedje. "Mama houdt van je, lieverd." zeg ik. "Ik ook van jou mammie. Mag ik een kusje alsjeblieft?" ik glimlach naar haar en knik. Ik geef haar een zacht kusje op haar wang en doe dan het licht uit. Ik verricht snel de wudu zodat ik met Anwar kan bidden. Als ik klaar ben doe ik mijn hoofddoek om en ga ik naast Anwar op het gebedskleedje staan. Voordat we beginnen geef ik Anwar snel een knuffel. "Waarom dat opeens?" glimlacht hij. "Weet ik eigenlijk niet. Ik hou gewoon van je." zeg ik tegen hem. "Ik ook van jou." antwoordt hij. We beginnen met bidden. Anwar reciteert de Quran met zijn prachtige stem. Masha'Allah, het is prachtig.
We zijn bijna klaar met bidden. Nog voor de laatste keer mijn hoofd op de grond. (sujood). Ik voel mijn ogen zwaar worden, maar dit voelt niet als moeheid. Om de een of andere reden, weet ik dat dit mijn tijd is. Mijn tijd is gekomen.

"La ilaha il Allah."

Dit was dan het einde van Black Magic. Ik hoop dat jullie het einde mooi vonden. Hierna volgt nog de epiloog en het dankwoord. Ik hoop dat jullie het boek zelf ook heel leuk vonden. Wat vinden jullie van het einde? ❤