Amanda pov:
Blondyn stał do mnie tyłem, wpatrzony był przed siebie.
- Co jest Luke?
Chłopak odwrócił się. Patrzyły na mnie smutne oczy. Wzrok którego wcześniej nie widziałam i już nigdy więcej nie chciałam zobaczyć.
- Musi wyjść..
- Kto?
- Twój chłopak.
- Nie jest moim chłopakiem...
- Nieważne, musi wyjść.
- Ale Luke, o co chodzi?
- Po prostu musi wyjść i nic mu o mnie nie mów, dobrze?
- Luke, zaczynam się martwić.
- Zabierz go stąd, zrozumiałaś? - powiedział zirytowany.
- Przecież pada! Nie wygonię mojego przyjaciela z domu, tylko dlatego, że masz taką zachciankę! - podniosłam głos. 'Gdzie jest ten chłopak, który ostatnio się mną opiekował?'
Blondyn patrzył na mnie przez dłuższy czas nic nie mówiąc. Nerwowo przeczesał palcami włosy i wyszedł z pokoju. Stałam chwilę zdezorientowana. Weszłam do salonu, właśnie gdy Luke trzaskał drzwiami. Kompletnie nie rozumiałam co w tym momencie się stało.
- Słyszałem wszystko. Wezwałem już taksówkę - powiedział Eric po chwili.
- Chyba tak będzie najlepiej - spojrzałam na niego. Przepraszam.
- Co się stało?
- Er, nie mam pojęcia..
- Zadzwonię - chłopak posłał mi jeszcze delikatny uśmiech i wyszedł.
'- Musisz zrozumieć Luke'a i zaakceptować jego wybory. Jeśli będzie gotowy to na pewno o wszystkim ci opowie.' Przypomniałam sobie słowa wujka. Teraz nie ważny jest dla mnie jego wybór, martwię się o niego. Strasznie pada, a chłopak wyszedł w cienkiej bluzie. Nie mam pojęcia gdzie mógł pójść. Jest tak ciemno, że nawet nie mam szans go znaleźć. Nie zostało mi nic innego jak czekać na jego powrót. Usiadłam w salonie i zaczęłam pstrykać palcami. Zawsze tak robię jak się denerwuję.
![](https://img.wattpad.com/cover/80991921-288-k706403.jpg)
YOU ARE READING
With you I can be myself
RomanceDziewczyna z Bostonu - artystka, lubiąca wypić dobrą kawę i chłopak z Lancaster - miłośnik sportu z talentem muzycznym. Osoby, które nie miały prawa się spotkać, a jednak los postawił je na swojej drodze. Obydwoje chcieli zapomnieć o swojej przeszło...