Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//

Hoofdstuk 12

POV Annabelle

Met een drankje in mijn hand loop ik naar buiten. De alcohol en zweet lucht heeft mijn neus al helemaal gevuld.

Ik merk dat ik even om me heen kijk om te zien of Jace er ook is maar hij is mij nog niet opgevallen.

Samen met Claire en Beau loop ik naar de 'dansvloer' en begin te dansen. Vroeger danste ik heel erg veel. Ik heb ballet, streetdance, hiphop, modern en jazz gedanst. Maar nu voel ik me een beetje ongemakkelijk bij het dansen.

Ik drink het drankje op en haal een nieuwe bij de zelfde jongen van de bar. "Hey, hoe heet je eigenlijk?" Ik kijk de jongen even aan en dan reageer ik "Annabelle." "Je ziet er leuk uit, hier als je ooit iets leuks wilt doen." Hij pakt een servetje en schrijft zijn nummer er op. Ik schrijf snel mijn nummer op een blaadje en loop weg.

Na drie drankjes gaat het dansen al een stuk soepeler. {wat heeft die gast in mijn drinken gedaan?} En begin ik als één met de muziek te bewegen.

POV Jace
Ze is vrolijk met haar vriendinnen aan het dansen. Daar had ik moeten staan niet Claire en Beau. Ik sla nog een drankje achterover.

"Gast ga gewoon naar haar toe." Stelt David voor. Ik vind het wel een goed idee. Dus zelfverzekerd loop ik de tuin in, op haar af.

Claire en Beau zien mij eerst. Ze kijken me met grote ogen aan. "Prinsesje, wil je even met mij mee lopen?" Fluister ik als ik net achter Annabelle sta. Ze schrikt op en draait zich om waardoor ze heel dicht tegen me aan staat.

Ogenblikkelijk zet ze weer een stap achteruit. Maar ik sleur haar mee naar de tuin gangen achterin de tuin, haar vriendinnen vragend achter latend.

Als ik een plekje heb gevonden met een beetje privacy ga ik dicht tegen haar aan staan en begin kleine kusjes te geven in haar nek en op haar sleutelbenen. Ze moet zacht kreunen, waardoor ik even tegen haar huid lach.

"Jace, stop alsjeblieft" zegt ze dan smekend. "Maar je vindt het zo fijn schatje." zeg ik hees in haar oor. Ik laat weer een spoor van kusjes achter van haar oor tot haar mondhoek. Ik weet dat ze meer wilt ik kan het gewoon voelen. Als ik mijn lippen op de hare breng kust ze me dan ook terug.

Na een tijdje trekt ze terug om adem te halen. Ze kijkt me verlegen aan met die schattige rode wangen van haar. {niet schattig}

Uit automatisme wil ik haar eigenlijk mee naar boven nemen en haar daarna negeren, maar ik moet aan Thomas denken. Misschien moet ik haar niet gelijk zo behandelen als alle andere meisjes, nu nog niet.

Ze is te mooi, te lief, te breekbaar. Het laatste woord laat me niet meer los. Breekbaar. Dat is wat ze is. Zij kan mijn wereld niet aan. Het enige wat ik haar zou brengen is pijn en ongeluk.

"Jace, ik denk dat ik weer naar mijn vriendinnen moet gaan." Zegt ze een beetje onzeker. Haar stem haalt me weer een beetje uit mijn gedachtengang en ik word weer mijn eigen ik. "Maar prinsesje we hebben het net zo gezellig." Zeg ik met een grijns.

Ze zucht en rolt met haar ogen. "Oke ik blijf maar dan moet je wat over jezelf vertellen." Ik kijk haar aan. "Wat wil je weten? Afgezien dat ik natuurlijk perfect ben." Het voelt even alsof ik lieg. Maar verzwijgen is toch niet liegen?

Ze lacht kort. Ik merk dat ze al wat drankjes op heeft, en ik maar denken dat ze zo'n goodgirl was; nouja ze komt dan ook wel uit Nederland, Amsterdam notabene, dit had ik kunnen verwachten.

"Gewoon wie zijn je ouders, waarom woon je in zo'n groot huis met alleen je vrienden?" Haar stem haalt me wederom uit mijn gedachtes. Ik merk alleen dat ik helemaal geen zin heb in dit gesprek. Ze hoeft niet te weten wie ik ben buiten school en ze hoeft al helemaal niks te weten over mijn ouders. Ik zou haar toch zo weer dumpen en dan hoefde ze niet door de hele school rond te gaan bazuinen wie ik was. "Gaat je niks aan."

POV Annabelle
"Gaat je niks aan." Even kijk ik hem verbaast aan. Wat bedoelde hij daar nou weer mee en waarom sloeg zijn humeur opeens zo om? Ik besluit niet verder te vragen en sta op om naar mijn vriendinnen te lopen.

Beau en Claire kijken me allebei aan. Nieuwsgierig maar te bang om iets te vragen. "Er is niks gebeurd. Ik wil nu gewoon even graag met jullie dansen." Beau en Claire kijken me vrolijk aan en we beginnen samen op de muziek te bewegen.

Na een half uur heb ik heel veel dorst dus ik loop naar binnen. De weg naar de drankjestafel is alleen wat moeilijker te vinden dan ik had gedacht. Het huis is groot en ik beland bij de binnendansvloer.

De volgende 20 seconden leken eeuwig te duren. Jace was aan het dansen met een ander meisje, als ik het goed zag was het Sofia. Zijn handen om haar heupen die langzaam naar beneden gingen en haar handen die zich verplaatsten over zijn buik en in zijn haar. Ze zoenden. Alsof de rest van de wereld er niet toe deed. En zo voelde het ook; alsof ik er niet toe deed; alsof alles wat Jace en ik al hadden meegemaakt toch echt niks voorstelde; alsof ik inderdaad die domme sukkel was die simpelweg ook voor zijn charmes was gevallen. En je weet wat ze zeggen: 'don't fall in love, cause everything that falls, gets broken'.

Vechtend tegen de tranen loopt ik naar Beau en Claire. "Beau, kan je me zo naar huis brengen?" Beau draait zich gelijk om als ze haar naam hoort. "Maar waarom?"

"Ik voel me niet lekker, dus wil je me alsjeblieft naar huis brengen?" Beau kijkt me aan alsof ze meer wil weten maar zegt niks.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik doe de voordeur open en zeg Beau nog even gedag. Mijn broer zit nog op de bank tv te kijken (wat doet die jongen toch de hele dag) en kijkt me grijnzend aan. "Leuke avond gehad?" Ik kijk hem aan. Hij ziet dat er iets mis is en loopt gelijk naar me toe. "Wat is er aan de hand, lief zusje van me?" Ik haal mijn schouders op. Luuk slaat zijn armen om me heen, iets waarvoor ik hem heel dankbaar ben. Ik begraaf mijn gezicht en begin te huilen.

Zo staan we daar een paar minuten. Langzaam word ik iets rustig. "Ga maar lekker slapen Annabelle, morgen is alles vast weer een beetje beter.

POV Jace
Charlie, David en ik liggen alledrie dronken op een bank in de woonkamer.

Ik heb het verpest. Dat is het enige wat ik kan bedenken. Ze kuste me, ze toonde eindelijk interesse, ze wilde praten en ik verpest het door met Sofia te zoenen. Maar wat moest ik anders. Ik kan me niet aan Annabelle hechten.

"Gast waar denk je aan?" David ligt half op en half af een van de banken in de woonkamer.

"Laat me raden. Je geliefde Annabelle! Oh Annabelle, ik vind je zo leuk maar ik ben de grootste badboy van heel de wereld dus ik kan het niet toegeven." Charlie heeft duidelijk een paar biertjes te veel op en ik erger me eraan.

Ik ken haar net. Niet erg lang om iemand te 'kennen' toch? Toch heeft ze een bepaalde sfeer om zich heen. Iedereen die haar ziet krijgt spontaan een glimlach op zijn gezicht en ze ziet er zo lief uit als ze een verhaal vertelt en lijkt op een doventolk omdat ze alles met handen probeert uit te leggen.

Ik moet haar bellen. Zorgen dat ze met me praat.

Allereerst heel erg bedankt voor de 500 reads! Ik vind het echt super leuk dat jullie allemaal mijn verhaal lezen. Tips zijn natuurlijk altijd welkom. Loads of love!