Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//

Hoofdstuk 26

POV Annabelle

Ik word wakker. De kamer is nog steeds leeg en nog steeds kaal. Ik ben ontzettend moe en heb het idee dat ik maar heel kort heb geslapen. Mijn maag rammelt van de honger. {fun fact, toen ik dit schreef knorde mijn buik ook echt:)}

Ik pak de pen op die Oliver gister had laten liggen. Ik weet het, het helpt niet wat ik nu ga doen maar ik wilde het. Ik zet vier strepen op de muur en zet er nog een dwars doorheen. Vijf dagen. Ik zit hier al vijf dagen.

Ik denk na. Want verder is er niks te doen. Mijn hoofd werkt maar stroperig omdat ik zo moe ben.

Niemand is naar me op zoek. Iedereen is blij dat ik weg ben. Oliver is heel boos en ik ben bang voor wat hij gaat doen.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Misschien moet ik maar gewoon vragen of ze me hier uit willen halen en dan maar voor ze werken, of ik blijf hier zitten en leef hier de rest van mijn leven. Het klinken allebei als niet zulke fijne opties.

De deur gaat open en Oliver staat in de deuropening. Hij staat er met zo'n grijns dat het me rillingen geeft. Hij doet de deur weer dicht en komt op me af lopen. Ik zet automatisch stappen naar achter maar ik kan nergens heen.

Hij zet me vast tussen zijn lichaam en de muur. Ik probeer hem met alle macht weg te drukken maar het lukt niet. Hij laat zijn hand over mijn kaak gaan. Ik verstijf. Hij strijkt een plukje haar achter mijn oor terwijl hij met zijn mond ook naar mijn oor gaat.

"Heb je me gemist?" Zijn stem geeft met rillingen. "Ik snap echt niet zo goed waarom je nu zo verstijft. Een paar weken geleden wilde je nog zo graag dat ik je zoende." Ik slik. Met een minder sterke stem dan ik zou willen komt er uit mijn mond: "Toen dacht ik nog dat je een normaal mens was. Niet een betastelijke, egoïstische, slappe verrader!"

Plats. Zijn hand op mijn gezicht. Ik voel mijn wang branden maar ik weiger te huilen. Niet hier. Niet bij hem.

"Dat zeg je nooit meer! Je doet hier wat ik zeg. Jij hebt niks te willen en niks te eisen en al zeker niks te weigeren." Zijn stem klinkt dreigend en ik moet zeggen dat ik behoorlijk bang ben.

Plats. Hij slaat nog eens op mijn gezicht. Tranen ontsnappen uit mijn ogen. Oliver haalt ze voorzichtig weg met zijn vinger. Ik probeer mijn hoofd zo te draaien dat hij er niet bij kan maar zijn hand hangt al weer in de lucht dus ik laat hem.

Zijn lippen verplaatsen zich over mijn gezicht. Ik ben bang. Zo ontzettend bang. Hij legt zijn lippen dwingend op de mijne. Ik ga er in mee. Ik heb geen idee wat ik anders moet doen. Ik ben zo bang en zo moe dat ik me nauwelijks kan verzetten.

Hij laat me weer los en heeft een afschuwelijke grijns op zijn gezicht. "Goed zo, volgens mij begin je het nu door te krijgen. Ik kom morgen wel weer even langs, dan gaan we wel even kijken wat jij nog meer allemaal kan." Hij loopt de deur uit en ik zak op de grond.

Ik moet huilen. Eerst zachte snikken maar het gaat over in hard gehuil. Ik voel me zo vies. Ik ben zo bang. En ik ben zo moe.

Ik loop naar de badkamer en trek mijn japon en ondergoed uit. Ik zet de douch aan en wacht tot die warm is. Ik stap eronder en laat de warme stralen me verwelkomen. Ik doe mijn ogen dicht, zodat ik voor heel even alleen de stralen kan voelen en over niks anders hoef na te denken.

Ik doe mijn ogen weer open om shampoo te pakken maar gil inplaats daarvan hard. Oliver staat voor me. Alleen een glazen wand dient als barricade tussen ons. Ik wil mezelf bedekken maar dat kan niet. Ik wil hem hier weg hebben maar ik ben bang dat dat ook niet gaat.

Oliver doet de deur open terwijl ik nog steeds verstijft sta omdat ik geen idee heb wat hier nu gebeurd. Pas als ik Olivers handen op mijn blote huid voel kom ik in actie.

"Oliver ga weg!" In mijn stem is paniek te horen en ik ben ook echt ontzettend bang. "Ohhh nee hoor, ik blijf nog even. Dit uitzicht bevalt me wel." Zijn stem tegen mijn blote huid geeft me rillingen.

Zijn handen verkennen mijn lichaam terwijl ik met alle macht hem van me af probeer te duwen. "Annabelle werk nou eens mee." Geërgerd duwt hij me tegen de glazen wand. Ik blijf maar schoppen en slaan maar het heeft geen zin. Ik probeer mijn knie omhoog te doen maar hij heeft het door.

Plats weer zijn hand tegen mijn gezicht. Tranen ontsnappen uit mijn ogen. "Annabelle je moet echt een keer leren dat ik hier de baas ben." Hij probeert me weer te zoenen maar het lukt me, wonder boven wonder, hem te stoppen. Nu is hij woest. Ik zie het in zijn ogen. Hij duwt me hard tegen de glazen wand die in stukken breekt.

De stukken zitten in mijn huid. Op mijn gezicht, mijn buik en mijn benen. Oliver loopt boos weg en een paar seconden later hoor ik de deur open eb dicht gaan.

Tranen lopen over mijn wangen. Ik zet de douch uit en begin langzaam en voorzichtig de scherven uit mijn huid te halen. Ik bloed aan alle kanten en het doet veel pijn. Mijn handen trillen waardoor ik de scherven er niet goed uitkrijg.

Ik wil heel graag alle scherven er nu gelijk uit halen want ik ben bang dat als ik beweeg ze dieper in mijn huid komen.

Na wat voelt als twee uur heb ik alle scherven eruit. Ze waren bijna allemaal niet heel diep dus daar heb ik geluk mee gehad. Alleen één in mijn schouder en één in mijn been waren echt diep.

Nu maar hopen dat ik het goed heb verwijderd en geen ontstekingen krijg.

Vermoeit en met veel moeite loop ik naar mijn bed. Ik weiger nu ondergoed en een japon aan te doen. Alles doet pijn.

Het alarm gaat en ik laat me langzaam neerkomen op mijn bed. Niet veel later gaat het licht uit en val ik inslaap.

Een nieuw hoofdstuk omdat we 3k views hebben gehaald! Echt heel erg bedankt dat jullie allemaal mijn verhaal lezen! Loads of love