Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//

Hoofdstuk 20

POV Annabelle

De deur gaat langzaam open. Luuk verschijnt in de deuropening. "Goedemorgen. Ik heb je al afgemeld voor school, rust maar een dagje uit. Ik moet nu wel gaan. Als er iets is bel je me gelijk hè?" Ik knik en draai me om, om verder te slapen. Luuk doet zacht de deur dicht en niet veel later hoor ik ook de voordeur dichtvallen.

Ik kan maar niet in slaap komen. Beelden van Jace en Oliver vullen mijn hoofd. Maar anders dan eerst moet ik ook aan Giel denken. Ik had gehoopt dat verhuizen naar Engeland dingen makkelijker zou maken. Dat ik niet weer bij de verkeerde mensen uit zou komen maar blijkbaar was die hoop voor niks.

De gedachtes aan Giel geven me rillingen. De alcohol, de gevechten, de liefde en het verdriet. Allemaal te veel om over na te denken. Allemaal dingen die ik niet met mensen heb besproken, behalve met Luuk. Allemaal dingen die ik graag uit mijn hoofd verdrijf.

Ik stap uit bed aangezien ik toch niet meer kan slapen. Ik verwissel mijn kleren van gister voor een fijne joggingsbroek en een losse croptop. Ik kijk even in de spiegel, een bult en een beetje bloed versieren mijn slaap. Het bloed haal ik er met wat water vanaf. Ik loop naar beneden en pak een bakje, dat ik vul met wat yoghurt. Ik besprenkel de yoghurt met noten en aardbeien. Verveeld ga ik op de bank zitten.

POV Beau

Ik rijd alleen naar school. Luuk had vanochtend een berichtje gestuurd om te zeggen dat Annabelle ziek op bed ligt. Ik parkeer op één van de leegstaande plekken. Zodra ik uitstap komen Jace, David en Charlie naar me toe.

David zegt als eerste wat "Hey, weet je waar Annabelle is?" "Ze ligt thuis op bed. Volgens Luuk is ze ziek, maar ik heb haar zelf nog niet gesproken." De drie jongens kijken elkaar een beetje ernstig aan. "Jongens, wat is er?" De ernstige blikken bevallen me niet. "Ehhh, dat kunnen we niet zomaar zeggen. We moeten eerst Luuk vinden, anders loop je even mee?"

Verbaast loop ik achter David, Jace en Charlie aan. We lopen samen de school in, waar we al snel Thomas, Jamie en Claire tegen het lijf aan lopen. "Niet dit ook nog." Hoor ik Jace zachtjes zeggen. Charlie pakt zijn arm en fluistert iets in zijn oor. Jace zucht.

Snel lopen de jongens richting de kluisjes. Ik wenk Thomas, Jamie en Claire om ook mee te komen. Zodra ze bij Luuk zijn sleuren ze hem mee naar buiten.

"Waar is Annabelle?" Jace is de eerste die begint met praten. Ik vind het lastig om te geloven dat hij nu opeens echt om haar geeft, na wat ik van David heb gehoord. Luuk kijkt een beetje verbaast om zich heen. "Ze ligt thuis op bed te slapen omdat dit hele weekend door een bepaald persoon," hij kijkt een beetje bitter naar Jace, "behoorlijk heftig was." De woede is duidelijk nog in zijn stem te horen.

"We snappen dat je nog boos bent op Jace en dat je ons nog steeds niet helemaal vertrouwt, maar je moet naar ons luisteren." David begint tegen Luuk te praten. Ik snap alleen niet helemaal waarom Luuk, David en Charlie niet zou vertrouwen.

"Thomas, kan jij misschien de rest even ergens anders heen brengen? We moeten even privé met Luuk praten." Jace spreekt Thomas aan en hij lijkt te begrijpen wat Jace bedoeld. "Waarom moeten we weg? Als het over Annabelle gaat hebben wij net zo veel recht om te weten wat er aan de hand is." Ik ga me echt niet zomaar buiten spel laten zetten. Annabelle is een van mijn twee beste vriendinnen, als er iets met haar is wil ik het ook weten.

Claire en Jamie knikken ook. Charlie, David en Jace kijken elkaar aan. Jace zucht diep. "Oke, we hebben hier helemaal geen tijd voor dus we zeggen het nu wel even heel kort, wil je meer uitleg, dan heb je pech. David, Charlie en ik zitten bij een maffia bende hier in Londen." Verschrikt kijk ik op. Ik had me op veel voorbereid maar niet op dit. Ik kijk David aan. Hij heeft zijn ogen neergeslagen.

Ik moet natuurlijk ook weer de maffia-Guy leuk vinden. Ik kan mezelf wel voor me kop slaan.

Jace gaat ondertussen verder met zijn verhaal. "Annabelle heeft laatst een jongen leren kennen, Oliver." Hij spreekt de naam uit alsof het een stuk vuil is. "Oliver zit bij een andere maffia bende en hij heeft het op Annabelle gemunt." Nu kijkt ook Luuk verbaast op. "Wat bedoel je." Je kan de angst van zijn gezicht aflezen.

Jace pakt zijn mobiel uit zijn zak. Hij tikt wat in en opent een berichtje. Hij laat het eerst aan Luuk zien. Na een paar seconden loopt er een traan over zijn wang. "Mag ik het ook zien?" Voorzichtig, bang om het moment te verpesten vraag ik naar Jace's mobiel.

Luuk geeft de telefoon door naar mij. Wat ik dan zie kan ik niet geloven.

Annabelle zit met touwen vastgemaakt aan een stoel. Er loopt een straaltje bloed aan de zijkant van haar hoofd en ze lijkt buiten bewustzijn. Er onder staat een stukje tekst.

~Wat is ze mooi hè?
Wat zou het zonde zijn als die mooie ogen nooit meer het zonlicht zouden kunnen zien. Zonde zou het zijn als ze nooit meer zo vrolijk zou kunnen vertellen zoals ze dat eerst zo graag deed.

Je hebt natuurlijk geen idee waarom we haar hebben. Vraag maar aan haar broer. Vraag maar wie Giel is. Ze zou boeten voor wat ze ons heeft aangedaan. En dat ze jou leuk vindt help natuurlijk niet, maar daar valt misschien nog wel wat aan te veranderen.

Je hebt niet veel tijd meer, Jace. En onthoud, Annabelle haar dagen zijn korter.~

"Dus Luuk, wie is Giel." Er is haast paniek te horen in Jace zijn stem. Nu is het Luuk zijn beurt om diep te zuchten.

"Het begon allemaal in Amsterdam. Annabelle had in haar laatste jaar daar een vriendje genaamd Giel. Giel was een aardige jongen. Hij was populair, zag er goed uit, maar was vooral lief tegen Annabelle. Maar opgegeven moment merkte Annabelle dat Giel zich anders ging gedragen. Eerst waren het kleine veranderingen maar het werd steeds erger. Hij werd opdringeriger en gewelddadiger. Opgegeven moment wilde Annabelle het uitmaken. Ze hield nog wel van hem maar ze kon zo niet meer verder. Dat was de laatste druppel voor Giel; hij werd woest. Hij heeft haar verschrikkelijke dingen aangedaan. Gelukkig kan Annabelle heel goed haar eigen mannetje staan. Ze kwam erachter dat Giel bij een maffia bende in Amsterdam zat. Op een middag nam hij haar mee, dit keer naar een van de opslagplaatsen van de bende. Ze dreigde toen de boel in de brand te steken als hij niet zou stoppen. Hij geloofde het niet, dus deed ze het. Honderden duizenden euro's aan briefgeld, veel munitie en het hele gebouw gingen in rook op, er raakte gelukkig geen mensen gewond. Annabelle kon gelukkig optijd uit het gebouw raken. Ze heeft er alleen een kleine brandwond op haar schouder aan overgehouden en veel mentale schade natuurlijk. Giel heeft gezworen dat hij wraak zal nemen."

Een paar minuten is het stil. Niemand weet wat te zeggen. Er glipt een traan uit mijn oog. David komt naast me staan en legt zijn arm om mijn schouder. Het is fijn. Ondanks dat ik er net achter ben gekomen dat hij bij de maffia zit, is het fijn.

Jace is de eerste die weer iets kan zeggen. "We moeten haar vinden. Het maakt niet uit wat het kost, we moeten haar vinden."

Weer een nieuw hoofdstuk! Omdat ik het zo leuk vind om voor jullie te schrijven! Heel veel gebeurt in dit hoofdstuk: jullie kennen nu de achtergrond van Annabelle in Nederland, Annabelle is weg en wat is er tussen Beau en David? Laat je meningen en ideeën achter in de comments, Loads of love