Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//

Hoofdstuk 24

POV Annabelle

Ik voel tintelingen tegen mijn huid. Een zachte streling van mijn wang. Even geniet ik ervan maar dan kom ik bij zinnen. Ik schik wakker en zie een grijnzende Oliver boven me hangen.

"Goed geslapen princes?" Ik zucht. Ik probeer hem van me af te duwen maar het lukt niet.

"Rustig ik wil alleen even praten. Ik had natuurlijk gister die brief gegeven maar dat was misschien niet de leukste manier om dit te vertellen." Ik snap niet wat Oliver nu aan het doen is. Hij lijkt nu opeens zo aardig. Hij lijkt op de jongen die ik eerst leerde kennen.

Ik mag me niet laten afleiden. Hij kidnapt je nog steeds. Hij zit nog steeds bij de maffia en hij is nog steeds gevaarlijk.

"Het spijt me voor je dat niemand naar je zoekt. Ik dacht ook dat het betere vrienden van je waren." Hoezeer ik het ook probeer tegen te gaan, de tranen lopen over mijn wangen.

Ik wil niet huilen waar hij bij is, ik wil niet dat hij mij troost omdat ik het misschien wel heel fijn vind. Misschien komt het door de bizarre situatie of misschien komt het omdat ik me zo moe voel.

Oliver veegt de tranen van mijn wangen maar ze blijven komen. Hij trekt me in een knuffel en ik laat hem. Het voelt fijn om zijn warme, stevige armen om me heen te voelen.

Ik laat hem weer los terwijl mijn brein op dit moment overuren maakt. "Heb je honger?" Ik knik. "Ik ga even iets halen, ik ben zo terug."

Vlak voordat Oliver de kamer uitloopt zeg ik nog dit:"Oliver laat mij er alsjeblieft ook gewoon uit. Als niemand voor me zoekt maakt het toch ook allemaal niet meer uit? Wat willen jullie nog van me?"

"Sorry Annabelle, maar dat kan ik echt niet doen." Met die woorden sluit hij de deur en ben ik weer alleen.

Na wat voor mij voelt als een uur komt Oliver weer de kamer binnen. Hij draagt een dampend bord vol spaghetti en een pen. Hij geeft het bord aan mij en ik begin dankbaar te eten. Oliver blijft me maar aanstaren terwijl ik eet. Het is behoorlijk ongemakkelijk.

Als ik klaar ben zet ik het bord naast me neer en keer me weer tot Oliver. "Oliver waarom laten ze me niet gaan?" Oliver zucht. "Dat kan nog niet, en daar ga ik niet over." Nu is het mijn beurt om te zuchten. "Oliver laat me please gaan. Ik word hier gek! Ik weet niet meer wat ik moet geloven, ik weet niet meer wat waar is en ik ben ontzettend uitgeput."

"Annabelle je bent ze geld verschuldigd en als je dat niet kan betalen moet je waarschijnlijk hun persoonlijke slet worden. En ik kan je wel even een voorbeeld geven van wat ze dan doen." Ik schrik van zijn woorden. Dit wil ik niet. Ik weet allang wat ze dan zouden doen. Ik had alles allang met Giel doorgemaakt en ik hoefde het niet nog eens door te maken.

Ik sta gelijk op en probeer weg te komen maar ik kom er natuurlijk weer snel genoeg achter dat ik nergens heen kan. Oliver staat ook heel snel op en loopt naar me toe. Hij sluit me in tussen de muur en zijn lichaam. Ik ben bang, ontzettend bang.

Ik blijf roepen dat hij moet stoppen maar het lijkt hem niks te doen. Hij drukt zonder pardon zijn lippen op de mijne en gaat ondertussen met zijn handen over mijn (nog gehuld in bh en japon) borsten. Ik probeer me op elke mogelijke manier te verzetten maar het lukt niet. Hij is te sterk.

Ik probeer mijn laatste reddingsmiddel en geef hem een knietje. Hij had dit niet aanzien komen en valt op de grond. Snel glip ik tussen hem en de muur weg. Mijn hart gaat als een malle tekeer omdat ik weet dat ik hem alleen nog maar bozer heb gemaakt. Ik heb ook nog steeds nergens om heen te gaan. Hij staat op en kijkt boos. "Ik heb geprobeerd aardig te zijn, maar nu heb je het verpest. Bereid je voor op je levende hel. Jij komt hier nooit meer uit!"

Een kort hoofdstuk, laat me weten wat je ervan vind, Loads of love