POV Annabelle
Ik heb nu al geen besef van tijd meer. Ik ben net wakker en heb het idee dat ik maar voor drie uur heb geslapen. Er is nergens een klok of iets anders dat me laat zien hoe laat het is.
Dit is mijn tweede dag. Ik sta op uit bed en ga naar de wc. Ik poets mijn tanden en trek schoon ondergoed aan. En dat is het. Voor de rest kan ik niks anders doen. Helemaal niks.
Ik ben al iets meer gewend voor hoever dat kan. Ik ben iets relaxter maar nog steeds bang voor wat komen gaat.
De dag kruipt voorbij. Mensen zeggen dat de tijd snel gaat als je plezier hebt, het tegenover gestelde is sowieso waar, dat kan ik je wel vertellen.
Ik lig wat op bed. Denk na over mijn leven. Vooral over Jace. Ik weet niet meer wat ik met hem aanmoet. Door sommige dingen denk ik dat ik echt bijzonder voor hem ben. Door andere dingen juist totaal niet.
Misschien moet ik eerst bedenken wat ik zelf wil. Wat ík voel. Maar ik heb geen idee. De witte muren die naar me staren en de leegte helpt ook niet mee. De kamer lijkt mijn brein op dit moment wel te weerspiegelen, leeg, kaal en kleurloos.
Ik heb geen idee van tijd maar het lijkt al wel alsof ik uren wakker ben. Ik heb nog geen eten gehad en ik merk dat ik honger heb. Ik sta op en loop naar de rechter deur. Twee maal bons ik hard op de witte houten deur. "Kan iemand me wat te eten brengen?!" Geen reactie. Ik sla zo hard ik kan meerdere malen op de deur. Geen reactie.
Ik ga weer op het bed zitten.
Ik kijk om me heen. Ik vraag me af waar ik ben. Zou ik in een groot gebouw zitten met duizenden anderen gevangenen, en zouden die dan in een zelfde soort kamer zitten? Of zou ik in een kleine schuur zitten met maar één kamer? Het is nergens aan af te zien.
Het alarm gaat. Weer schrik ik en sla een korte gil. Ik poets mijn tanden en ga in bed liggen. Na een tijdje gaan de lichten uit.
Wie zou dit besturen? Of zou het automatisch gaan?
Dit was al mijn tweede dag. De tweede dag dat niemand mij heeft gevonden. Misschien zijn ze niet eens aan het zoeken.
Nee, zo mag ik niet denken. En met die gedachte val ik in slaap.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
POV Annabelle
Het alarm gaat. Kapot moe word ik wakker en ik kan daardoor maar nauwelijks mijn ogen openen. Ik snap niet waarom er een alarm is. Alleen maar om mij te irriteren? Of willen ze nog meer controle over mijn verblijf hier?
Mijn maag knort en ik heb honger. Ik kijk even hoopvol naar de deur maar er is geen eten. Mijn ogen scannen de kamer verder. Alles is hetzelfde als gister en de dag daarvoor. Kaal en leeg.
Als ik beter kijk zie ik een papiertje op de tafel liggen. Ik klim uit bed en loop erheen.
Beste Annabelle,
Je derde dag. En als je hoopte dat dit misschien je laatste hier zou zijn zou ik maar snel een nieuwe hoop krijgen.
Ik zou je even een update geven over je 'vrienden' en 'familie'.
Je vader en moeder zijn nog steeds in Tokyo, waar ze voor nu veilig zijn, al hebben we daar natuurlijk ook mensen zitten.
Luuk gaat gewoon weer naar school. Hij vindt het eigenlijk wel heel fijn dat hij het huis even voor een tijdje alleen heeft. Hij meldt je ziek bij school maar doet niet zijn best je te vinden.
Beau en Claire? Die hebben de tijd van hun leven. Want weet je, voor jij kwam hadden zij een goed leven. Beau heeft iets met David en ze zijn zielsgelukkig. Claire is helemaal open gebloeid. Ze kan eindelijk weer zichzelf zijn omdat jij er niet bent.
David is zoals ik al zei zielsgelukkig met Beau. Hij heeft de maffia de rug toegekeerd omdat hij zich wilde focussen op Beau en dat kon niet als hij achter een of ander meisje aanging die hij toch nog maar een paar weken kende.
Charlie is gelukkig. Hij heeft net als David de maffia de rug toegekeerd. Hij heeft een dag naar je gezocht maar bedacht toen dat hij je helemaal niet wilde vinden.
En dan Jace. Degene van wie jij zegt dat je geen gevoelens hebt maar waarvan jouw lichaam duidelijk laat zien dat je hem leuk vindt. Hij is -om in jouw woorden te zeggen- 'de echte klootzak die iedereen zegt dat hij is.' Hij is elke avond met een ander meisje te vinden. Hij heeft niet eens even naar je gezocht. Hij was blij dat hij van je af was, nu kan hij zich weer focussen op wat -en wie- hij echt leuk vind.
Ik zie je snel weer,
Oliver
Ik staar een tijdje naar het vel papier voor me. Tranen rollen geruisloos over mijn wangen. Het kan niet waar zijn, het mag niet waar zijn. En toch geloof ik het.
Ik ga op mijn bed zitten en stort huilend in elkaar. Wat moet ik nu? Als het waar is zoekt echt niemand naar me. Als het waar is kom ik hier misschien niet meer uit. Als dit waar is wil ik hier misschien niet eens meer uit.
De tijd lijkt stil te staan en ik heb geen idee wat ik moet doen. Huilend sla ik op de rechter deur. Weer geen reactie. Ik glij via de deur naar beneden. Alweer rollen de tranen over mijn wangen.
Het alarm gaat en langzaam loop ik naar het bed. Ik laat me vallen en doe mijn ogen dicht, ik val gelijk in slaap.
Hey! Weer een nieuw hoofdstuk. Ik voelde me echt best wel gemeen toen ik die brief van Oliver aan et schrijven was. Wat vinden jullie? Laat het me weten in de comments, Loads of love
JE LEEST
Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//
Storie d'Amore"Nu kan je nergens meer heen hè, prinses?" Ik walg bij zijn bijnaam. Dus met een bitchy maar rillerigere stem dan ik had gehoopt komt er uit mijn mond:"Wat moet je?" * Annabelle van Westen is een 16-jarig, Nederlands meisje. Ze heeft een broer en t...
