Badboys & Maffia-guys //ON HOLD//

Hoofdstuk 32

POV Annabelle

"What the hell is going on here."

Ik moet lachen om zijn reactie terwijl Charlie en Thomas elkaar verschrikt loslaten.

"Had de dokter niet gezegd dat jij je rust moest hebben, Charlie?" Ik grap er maar een beetje tussendoor omdat ik iedereens reactie zo mooi vind.

Jace en ik gingen kijken of we Thomas konden vinden. Die was bij Charlie. Ik wist al langer dat Thomas Charlie leuk vond en ik dacht al te weten dat Charlie meer geïnteresseerd was in jongens dan in meisjes, iets wat ik nog nooit met hem besproken had.

Ik knijp even kort in de hand van Jace, hij kijkt op. "Jace, wat is het probleem, wees gewoon blij voor ze." Ik fluister het zodat Charlie en Thomas het niet kunnen horen. Hij laat een zucht uit zijn mond ontsnappen. Hij knikt kort en kijkt dan weer naar Charlie en Thomas. "Ehh, wij zijn, in de, je weet wel, wachtkamer." Het is grappig om te zien hoe hij struikelt over de woorden.

Ik trek Jace weer mee de kamer uit, omdat hij zelf maar voor zich uit bleef staren wat het alleen nog maar awkwarder maakte voor Charlie en Thomas.

Samen lopen we weer naar beneden. "Mijn vriend. Mijn broertje. Onmogelijk." Hij mompelt een beetje terwijl hij voor zichzelf uit staart.

Ik stop Jace en sta zelf ook stil. "Jace, wat is nu precies het probleem? Thomas en Charlie vinden elkaar leuk. Is dat beeld echt zo beangstigend voor je?" Jace kijkt verbaasd op.

"Het verandert alles. Straks verandert mijn broertje in een of andere gast die niks meer zelf kan er gaat hij make up dragen enzo." Ik moet kort lachen. "Jace, echt niet elke jongen die homo is gedraagt zich zo, en al zal dat wel zo zijn, dan is het toch alleen maar fijn dat hij zichzelf kan uitdrukken?" Jace kijkt me moeilijk aan.

"En als we dan uit zouden gaan? Dan moeten we zeker naar een of andere gay-club omdat Charlie niet meer naar meisjes kijkt." Ik zucht. Die gast heeft echt problemen. "Jace, als jij uitgaat ga je ook niet naar meisjes kijken, want je hebt mij. En David heeft Beau. Het wordt sowieso anders. Door jullie allemaal. Door alle keuzes die jullie maken. En daar moeten jullie je maar aan aanpassen, allemaal."

Jace zucht. Blijkbaar weet hij niet meer redenen waarom hij bang is. Hij loopt weer door naar beneden.

Zodra we in de wachtkamer binnen komen, kijken David en Beau ons vragend aan. "Hij is nog even bij Charlie." Zeg ik met een grijns op mijn gezicht. Jace is ondertussen alweer gaan zitten en ik laat hem maar even.

Na ongeveer tien minuten komt Thomas de kamer weer binnen. Zijn wangen rood als kolen en een glimlach op zijn gezicht. Het ziet er lief uit.

"Dus, wat is er net boven gebeurd?" David is de eerste die de stilte verbreekt. "Ehhh, Charlie en ik, nou ehh, we hebben wat." Hij kijkt verlegen weer naar de grond.

David staat op en slaat zijn arm om hem heen. "Top gast! Charlie is hier volgens mij ook zo blij mee, hij heeft het al maanden over je." Thomas begint nog meer te glunderen.

Dan staat Jace op. "Wacht even, jij wist dit?" Zijn vraag gericht op David. "Ja, Jace. Charlie en ik hebben het er vaak over gehad. Maar jij hebt je mening over homo's altijd maar goed duidelijk gemaakt, dus daarom is hij niet naar jou gekomen." David lijkt een beetje boos, iets wat ik goed snap.

"Maar ik, wist ik veel. Wat kan ik nu doen?" Jace lijkt echt een beetje het spoor kwijt. Thomas loopt naar Jace toe. "Jace, ik ben nog steeds dezelfde broer." "Broertje" onderbreekt Jace hem. "Goed, broertje. Jace ik ben nog steeds dezelfde jongen. Dat gaat echt niet veranderen omdat jij nu weet dat ik op jongens val." Jace kijkt hem even moeilijk aan. Dan geeft hij Thomas een knuffel. Beide moeten ze huilen.

Na pas een paar minuten laten ze elkaar los. Tussendoor mompelde ze wat dingen naar elkaar waarvan ik alleen, "sorry" en "het spijt me" heb kunnen verstaan.

"Ik moet nog even naar Charlie." Ik pak Jace zijn arm. "Jace, misschien kan hij nu beter even zijn rust krijgen." Jace trekt zijn arm los. "Nee. Ik moet hem vertellen dat het me spijt." Ik knik en hij loopt naar boven.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

POV Jace

Ik loop de trap op. Waarom moet dit mij weer overkomen? Weet ik veel wat ik moet doen. Charlie en Thomas. Hoe dan? En hoe kan het dat ik het nog nooit door heb gehad? Waren ze dan echt bang om het mij te vertellen? Wat ben ik dan een ongelofelijke sukkel. Waar verdien ik ze dan aan?

Kamer 1224. Ik sta voor de deur en ben opeens niet meer zo zeker of ik hem ook daadwerkelijk open moet doen.

Langzaam doe ik de deur open en daar ligt Charlie. Nog steeds onder de slangetje en het hoge gepiep vult wederom de kamer.

Ik ga naast hem op bed zitten, zijn ogen zijn gesloten.

"Hey, Charlie. Ik, ehh, ik wil even zeggen dat het me spijt. Je weet wel, dat ik altijd zo lullig doe tegenover homo's. Ik wist er gewoon te weinig van en had een groep nodig om mijn woede op te richten. Ik ben echt wel blij voor jou en Thomas. Het is alleen een beetje raar, en dat blijft denk ik wel een tijdje zo. Maar ik zal echt mijn best doen om jullie te accepteren, en het spijt me als ik dat niet altijd helemaal goed doe." Ik moet even zuchten.

"Je hoort dit natuurlijk allemaal niet omdat je nu slaapt, maar ik meen het echt. En het is makkelijker om het nu even zo te zeggen, dat is het er maar even uit. Dan weet ik hoe ik het moet zeggen als je het wel hoort. Het spijt me gast. Word nu maar snel beter en wees maar gelukkig met mijn broertje."

Ik sta op om weg te gaan. Ik laat Charlie wel even verder slapen. Op een ander moment zou ik het wel zeggen, als hij het kan horen, maar nu niet, nu kan ik het nog even niet. Net als ik de deur weer open wil doen hoor ik Charlie praten.

"Thanks gast, dat zal ik doen." Hij moet even lachen en ik kijk verbaast om. Ik loop naar hem toe en geef hem een knuffel.

Na nog een paar minuten te hebben gepraat loop ik weer nar beneden.

Vier paar ogen kijken me nieuwsgierig aan. "Het is allemaal goed." Je kan gewoon voelen dat iedereen weer iets relaxter is.

Hey allemaal! Nog een hele fijne kerst. Mijn hoofdstukken zijn nu echt bijna op dus updaten gaat iets langzamer, maar ik ben volop aan het schrijven. Het boek is wel bijna afgelopen...... Laat nog even weten wat je van dit deel vond, loads of love