Viciously Charged [COMPLETED]

24-Destroy

My mind was blank

I saw this coming pero iba pa rin pala kapag narinig mo na ng harapan.

People were happy, hangang-hanga sila sa naririnig na mga katangiang ipinapaliwanag ni Conner Heinz para sa bago nyang produkto.

Gusto kong matawa and I ended up doing it with no humor.

A product.

Isang produkto na pinagalayan ko ng buhay ko. Iyon lang ang turing ng isang hayop na Conner Heinz sa taong mahal ko.

A product?

I clapped my hands slowly habang natatawa, enough to stop him from speaking. Kenji and Warren didn't stopped me from coming out on stage pero hindi din sila sumunod as if they were thinking of something.

And I don't care.

Wala na akong pake sa mga susunod na mangyayari. I don't care anymore if I'll die. Dahil sa lahat ng nasasaksihan ko ngayon, all the effort, the hardships we had became trash.

But I'll make sure Conner Heinz' downfall first.

Nawala ang pagkamangha sa mga mukha ng mga tao, it was replaced with fear as if they were watching a horror film.

But Conner Heinz face show amusement, he smiled at me na ikinailing ko't ikinatawa ng hindi makapaniwala.

"Woah! Look who we have here. I didn't expect you to come, Zoey. Are you here to see my latest invention?"

Said Conner Heinz na halatang nageenjoy sya sa mga kaganapan ngayon.

"I must say na ikaw pa rin ang pinakamaganda kong invention. You were able to surpass my men and to be here using that door." Sabay turo nya sa nilabasan ko kanina. Kenji and Warren were no longer there.

Yeah. Isa nga pala ako sa mga imbensyon nya na sinadya. Na inakala kong aksidente.

But no, palpak para sa akin ang imbensyon nya.

Imbes na sagutin sya ay tinignan ko ang paligid, people are watching us at sigurado akong maging ang mga taong nasa bahay nila ay napapanuod kami ngayon.

Napapailing na lang ako dahil mukhang kaming nasa isang pelikula.

Then my eyes stopped on the people seating on the front row.

It was my parents.

"Are you happy now? You've made a creature like me. You've sacrifice even your own blood and flesh. A creature worth to destroy lives as you have destroyed mine."

Inalis ko ang pagkakatingin ko sa kanilang mga mata lalo na sa aking ina. She was on the verge of crying but it didn't even touched me.

Her tears are far too late to let it fall now.

I looked at Conner Heinz who was watching me closely. He has an amused smile na umaabot hanggang mata, doon ko napansin ang may kalakihan na peklat. Maybe it was from the time na hinawakan ko ang kanyang mukha at nalapnos ito.

I smiled at the thought.

"Looks like money can't make you heal?" Saad ko, I saw his smile falter a bit pero naibalik nya kaagad ang mapang-uyam na tingin.

"Well, what can I say? Malalakas talaga ang mga nililikha kong imbensyon. Ah! I almost forgot, I'm sure you knew my latest invention very well." Sabay tapik nito sa balikat ng lalaking kanina ko pa iniiwasang tignan sa mukha.

Napangisi ako't naglabas ng kuryente sa kanang kamay. I tried my best to produce electricity kahit na ramdam kong nanghihina ang aking katawan.

Imbis na sagutin ang mga salita ni Heinz ay tinitigan ko ang aking kanang kamay. I saw from my peripheral vision how scared the people were. Nagkunwari akong itatapon iyon sa kanila kaya't ang ilan ay nagtago sa kanilang mga upuan ngunit imbis na ang hawak kong electricity ang pinakawalan ay tumawa ako ng pagak.