Yara İzi

Yüzleşme Vakti

"Elizabeth. Ayna."

Kocaman bir ayna getirmişlerdi. Ama üstü örtüyle kaplıydı. Robert bana bakıyordu. Sarışın da öyle.

"Aç bakalım örtüyü. Tyler, kendi benliğini kabul etmemek çok büyük bir suçtur. Kendi benliğini kabul edemeyen biri, toplum içinde dışlanır. Bu sadece insanlar için değil, değişenler için de öyle."

Sarışın örtüyü açtığında aynada kendime baktım. Yattığım yerden doğrulmuştum. Kolumu ise hala kıpırdatamıyordum.

"Kollarımı aç."

"Açamam."

"Açarmısın Robert? Lütfen."

"Tamam ama öfkeni dizginle."

Kollarımı açtığında aynayı kucağıma aldım. Beyaz bir tenim vardı. Kaşlarım keskindi. Dudaklarım dolgun duruyordu. Burnum açılıp açılıp kapanıyordu. Açıkçası bu halimi görünce heyecanlanmıştım. Ve gözlerim. Gözlerim. Gözlerim yemyeşildi. Aynı Robert'ınki gibi. Çok korkunçtu. Gözlerim, içinde resmen bir ateş vardı. Parıldıyordu. Başka biri için oldukça güzel olabilirdi; ama aynı zamanda korkunçtu. Aynayı Robert'a uzattım.

"Gözlerim?"

"Evet Tyler. Bir değişmiş kendini gözlerinden belli eder."

"Buna inanamıyorum."

"Güçlü ol Tyler. Bir süre sonra insan içine çıkacaksın. Ve sana birşey anlatmam lazım."

Bir şey daha kaldıramayacak kadar yorgundum. Tüm bu öğrendiklerim çok karmaşıktı.

"Ne?"

"Senin ismini bilmediğim için sana Tyler ismini verdim. Yani gerçekteki ismini bilmiyorum. Bu senin değişen ismin. Eskileri hatırlayabilirsen ismini söyle, olur mu?"

"Ah. Tamam."

"Şimdi dinlen. Yarın büyük bir gün seni bekliyor olacak."

"Neden?"

"Yaşadığın yere döneceksin. Ama emin ol, seni her zaman izleyip koruyacağız."

"Buna hazır değilim."

"Bir patron, değişeninin neler hissettiğini değişenden daha iyi bilir. Merak etme, sen oldukça hazırsın."

                               ****

Uyandığımda herşey daha netti. Dersleri, sarışını, ve en önemlisi ailemi hatırlıyordum.

Dean. İsmim Dean'di. Annemin bana seslenişini duymuştum. Birden görüntü kaymıştı.

"Tatlım, reçelleri getirir misin lütfen?"

"Tamam anne."

"Yarınki gösteriye güzel hazırlandığını umuyorum, Dean."

"Heralde anne ya. Güven bana biraz. Herşey çok güzel olacak. Sizi gururlandıracağıma bahse girerim."

"Öyle olsun bakalım. Sana güveniyorum Dean. Anneciğini gururlandır."

"Tyler? Tyler! İyi misin?"

"Anılar gözünde canlanıyor. Ona vakit tanı Robert."

Gözlerimi açtığımda Robert'ın endişeli gözleriyle karşılaştım.

"Neler oldu Tyler?"

"Tiyatro gösterimi hatırladım. İsmim Dean."

"İnsan anılarından en çok bu anda mutluymuş sanırım. Çünkü gözünde canlanan olaylar, -her değişmiş için- onları en çok etkileyen andır." dedi sarışın.

"Eve gitmek istiyorum."

"Yarını bekleyeceksin Ty..Dean."

"Tamam. Yarına kaç saat var?"

"Şu an saat gecenin 2'si. Sabah saatlerinde gideceksin. Ve polislere hiçbir şey hatırlamadığını söyleyeceksin, tamam mı?"

"Seni söylemeyecek miyim?"

"Tanrı aşkına Tyler, kafayı mı yedin? Tabii ki de söylemeyeceksin. Bu senin de benim de sonum olur."

"Tamam, sakin ol. Ve bana Tyler demeyi de kes."

"Tamam. Dinlen biraz. Yorucu bir sabah seni bekliyor."