A Beautiful Flight ft Martin Garrix

46

WIIEEE I MET OLI WHITE TODAY😭🙏🏻

Pov Annick

Ik open mijn ogen na een tijdje en kijk voor me uit. This was a good nap. Mijn hoofd ligt op iemands schouder en ik heb een dekentje over me heen. Sinds wanneer? Ach ja, het boeit me eigenlijk niet eens veel. Ik raak slaperig het scherm aan wat op de achterkant van stoelen zit en kijk nog hoe lang het vliegen is: nog iets minder dan vier uurtjes. Ik zucht en sluit mijn ogen weer.

Ho wacht, naast wie zat ik ook al weer? Ik zit gelijk weer rechtop als ik weet dat het Martijn is. Hij kijkt me aan. "Sorry," mompel ik en sla mijn hand voor mijn mond als ik moet gapen. "Maakt niks uit," mompelt hij. Shit, ik lag tegen hem aan te slapen en ik sliep echt goed. "Mag ik er langs?" Vraag ik zacht. Hij staat op en ik loop langs hem. Ik moet naar Juul toe. Snel loop ik naar de Business gedeelte toe en zoek Juul op. Naja, ik zie Louis eerder dus Juul moet daar ook in de buurt zitten. Ik sla mijn armen over elkaar en loop naar ze toe.

"Juul," zeg ik in paniek. Ze kijkt me gelijk vragend aan, maar ook bezorgd. "Wat is er?" Vraagt ze en haalt haar oortjes uit haar oren. "Wat moet ik doen?" Vraag ik. "Wat moet je doen?" Vraagt ze langzaam en niet begrijpend. "Met Martijn. Ik heb net drie uur tegen hem aan geslapen. En het voelde gewoon goed," zeg ik hopeloos. Ze glimlacht en zet haar benen op de grond. Ik ga tegenover haar zitten en zucht. "Als ik hem aankijk, wil ik hem vergeven. Maar ik weet dat het niet mag, hij heeft me pijn gedaan en vergeef ik echt niet zomaar," zeg ik. "Eh ja. Weet je hoe hij in deze situatie staat?" Vraagt ze voorzichtig. "Geen idee," zeg ik en schud mijn hoofd. "Volgens mij geeft hij nog om je," zegt ze zacht. Mijn hart slaat even over. "Maar laat je je alsjeblieft niet verleiden. Hij is niet zo'n persoon. Maar je weet maar nooit," zucht ze. "Ja maar nu weet ik nog steeds niet wat ik moet doen," zeg ik. "Ik zou gewoon weer naast hem zitten en als hij wilt praten, zou ik gewoon gaan praten," zegt ze niet wetend. Ik knik.

"Hoe gaat het hier?" Vraag ik dan maar als ik om me heen kijk. "Naja, gewoon. Verveling overheerst," zegt ze. "Snap ik en Louis dan?" Vraag ik. "Slaapt," grinnikt ze. "Oh, dus geen spannende dingen?" Vraag ik en wiebel even met mijn wenkies. "Nee," lacht ze. "Ah," zeg ik en schud lachend mijn hoofd. Ik kijk naast Juul dr plek en zie Louis heel charmant slapen. "Ligt er heel mooi bij," grinnik ik. Ze kijkt ook naar hem en grinnikt. "Geen idee wat hij heeft gedaan, maar hij was zo moe. Hij is gelijk in slaap gevallen," zegt ze. Ik frons, "hebben jullie iets gedaan dan?" "Nee," zegt ze, "echt niet." Ik schud lachend mijn hoofd en sta weer op. "Dan ga ik maar weer," zeg ik. Ze knikt, "doe rustig en wees chill." Ik knik en loop weer terug naar mijn stoel.

Martijn staat weer op zodat ik op mijn plek kan zitten. Ik gaap en zet mijn hoofd tegen de wand van het vliegtuig. Het gaat nog zo lang duren en ik heb echt niks te doen.. Ja, ik kan piekeren over dingen in mijn leven, maar daar heb ik niet zo'n zin in. Het is eigenlijk best prettig om helemaal achterin het vliegtuig te zitten. Niemand zit achter je en we hebben meer ruimte dan normaal!

"Annick," zegt Martijn opeens. "Ja," mompel ik en kijk hem aan. Oh nee wacht, Annick. Dit was te snel en te normaal. Ik kijk weer voor me uit en slik. "Kunnen we er normaal over praten?" Vraagt hij. Nee, nee en nog eens nee. "Ja," zeg ik zacht. Hij klapt zijn laptop dicht en gaat met zijn gezicht naar me toezitten. "Het spijt me," zegt hij gelijk. "Dat ik heb al tientallen keren gehoord," zeg ik. "Maar het spijt me ook echt," zegt hij serieus. "Je weet dat het echt veel pijn deed?" Vraag ik en kijk naar zijn wang, ik durf hem niet aan te kijken. "Ja, tuurlijk. Ik ben niet gek, ik weet hoe je in elkaar zit," zegt hij. Er rolt een eenzame traan over mijn wang, snel veeg ik hem weer weg. "Waarom Martijn? Vertel me waarom," zeg ik en er rollen nog meer tranen over mijn wangen. "Ga op mijn plek zetten," zegt hij en ik kijk hem niet begrijpend aan. "Ga op mijn plek zitten," zegt hij. "Waarom?" Vraag ik hees. "Ik wil niet dat ze zien dat je huilt," zegt hij en staat op. Ik haal mijn neus op en ga op zijn plek zitten. Hij gaat op mijn plek zitten.

"Je weet toch het meisje?" Vraagt hij. "Charelle ja," zeg ik en veeg mijn tranen weg. "Ze was een vriendin van mij en toen joinde ze ons bij het stappen. Het begon gewoon leuk, maar toen bood ze drankjes aan. Ik wist niet dat er zo veel alcohol inzat. Ik had het zelf ook niet echt dood," vertelt hij. Ik grinnik vals, "hoe kan je dat nou niet doorhebben?" "Annick, doe normaal," zegt hij. "Ga je het voor haar opnemen?" Vraag ik en schud mijn hoofd. "Nee," zegt hij zacht. "Wat wil je hier mee bereiken?" Vraag ik huilend. "I-ik mis je," fluistert hij en er rolt ook een traan over zijn wang. Moet ik hem geloven of niet? Ik kijk hem aan en zie dat hij het meent. "W-waarom ben je niet bij Charelle?" Vraag ik stotterend. "Omdat jij degene bent waarvan in hou. Zij wilde het alleen om ook 'bekend' te worden. Na die avond was ze vals, ik had niet door dat zij het was. Annick, ik hou van je," zegt hij gebroken.

Ik kijk verward om me heen en haal mijn neus op. Hij legt zijn hand op mijn wang en ik kan het niet laten om te glimlachen. Ik sluit mijn ogen en leg mijn hand over zijn hand. "I'm so sorry," zegt hij en haalt ook zijn neus op. "It's okay," mompel ik. "Ja?" Vraagt hij en ik open mijn ogen weer. "We praten er later over. Ik hou mijn ogen bijna niet meer open en heb liever een één op één gesprek," zeg ik. Hij knikt, "dankjewel." Opgelucht zucht hij en kijkt me blij aan. Ik knik even en gaap waarna er een rilling over mijn armen rilt. Hij trekt zijn hoodie uit en geeft hem aan mij, "ik snap echt niet waarom je niet iets dikkers hebt aangetrokken." Hij veegt de tranen van zn wangen en kijkt me aan. Ik haal mijn schouders op en trek de hoodie aan. Oh gosh.. dit heb ik zo erg gemist.

"Ugh, haat aan deze stoelen. Je kan nooit een comfi positie vinden waar je normaal kan slapen," zucht ik geïrriteerd en draai me weer om. "Snap je. Kom hier," zegt hij en strekt zijn armen uit. Ik kijk hem vragend aan en ga staan. Hij strekt zijn benen en neemt de twee stoelen in beslag. "Eh," mompel ik en wijs naar zijn benen. Hij klopt op zijn bovenbenen en kijkt me dan aan. Ik slik, gaat dit niet een beetje te snel? Ik ga toch maar op zijn schoot zitten en leg mijn benen ook gestrekt neer. Dit zit eigenlijk echt zo veel chiller. "Heb jij het dan niet koud? Je hebt alleen een T-shirt aan," zeg ik zacht. "Nee hoor," zegt hij gelijk. We zijn geen stel, dat absoluut niet, maar we ruziën als een stel, praten als een stel en zitten als een stel. Hoe mooier wil je het hebben?

"Hoe vond je de show eigenlijk?" Vraagt hij. "Wel prima, niet echt mijn ding. Het duurde voor mijn gevoel zo lang," zeg ik. "Je bent niet de enige," grinnikt hij, "maar waarom was Juul zo blij?" "Ze zat naast Bey, dat is gewoon zo bijzonder als je naast dr zit. En dan heb je Ryan Gosling, hij is gewoon knap. Vroeger was hij haar celeb crush," zeg ik. "Dat verklaart heel wat," zegt hij. Ik knik lachend en ga meer onderuitgezakt zitten. "En persoonlijk vind ik het leuker om bij Tommy te zitten dan daar. Ik weet niet waarom, maar ik vind het daar chiller," zeg ik. "Waar," zegt hij. Waarom voelt het net alsof we nooit uit elkaar zijn geweest? Zachtjes zucht ik en zet de capuchon op. Ik sluit mijn ogen en voor ik het weet, val ik in slaap.

💎

"Zie ze schattig zijn dan," hoor ik. "Hmm, wat?" Hoor ik Martijn achter me mompelen waarna ik een arm om mijn middel voel. "Niks," hoor ik volgens mij Juul zeggen. "Maar.. hoe?" Vraagt ze. "Het is soort van goed?" Vraagt Martijn meer dan een antwoord op haar vraag. "Oh okay. Dus hier gaat het goed," zegt ze. "Jupp," zegt hij, "waarom ben je hier?" "Annick heeft mijn laptop gestolen," grinnikt Julia en ik glimlach. "En daar kom je nu mee?" Lacht hij. "Ja, ik had eerst Lou zn laptop, maar die wilde nu zelf een film kijken. Dus ja," zegt ze. "Sukkel," zegt hij. "Zij wilde film kijken en ik vond t prima aangezien ik eerst naast dr zou zitten," zegt ze en voel een tas op mijn benen. "Naja, je hebt haar gevonden," Martijn zucht even. "Was makkelijk. Maar ik ga weer. Adios kinders," zegt ze en na een tijdje hoor ik niks meer.

Maar ik weet nog steeds niet wat ik van deze situatie moet vinden. Ik bedoel, Martijn zegt dat het hem spijt. Maar je gaat toch niks voor niks vreemd als je iemand haat.. niet meer mag.. niet meer van houdt? Charelle is wel echt duizend keer zoveel knapper dan mij. Ergens was ik bang dat dit zo gebeuren, maar we waren zo hecht dat het gewoon niet gebeurde. Maar ja, dan kom je zo'n mooi model tegen en dan gebeurt het zo. Dan is het 'normale' Hollandse meisje die dierenarts wilt worden saai. Die heeft geen spannende dingen te beleven. Naja, het is wat je ervan vindt. Martijn kan ook iedereen krijgen die hij wil, en dan is een normaal meisje natuurlijk weer wat minder. Stel, als ik hem vergeef.. gaat hij dit weer doen als zij in beeld komt? Ik mag hopen van niet, maar je weet maar nooit. En het is niet niks wat hij heeft geflikt. Wat moet ik doen?