A Beautiful Flight ft Martin Garrix

Epiloog

Pov Martijn

Vandaag was de dag. Vandaag, maar toen in 2016, had ik Annick ontmoet in het vliegtuig. Het moment dat gelijk de vonk oversloeg. De moeder van mijn kinderen. Helaas kunnen we dit niet vieren, het kan wel, maar ze is drie jaar geleden overleden in mijn armen. Ik weet het allemaal nog zo goed, alsof het de dag van gisteren was.

Nadat ik erachter kwam dat ze overleden was, wist ik niet wat ik moest doen. Het ziekenhuis bellen? Helemaal overstuur belde ik Julia op, ik wist echt niet wat ik moest doen. Twee minuten later stond ze huilen voor de deur samen met Louis. Ze zakte in elkaar van het huilen toen ze Annick levenloos zag liggen op de bank. Louis en ik probeerde haar te kalmeren, maar het lukte niet goed. Ondertussen was ik ook nog aan het huilen. Louis belde het ziekenhuis en ik belde mijn en haar ouders.

We hebben het hele ziekenhuis procedure meegemaakt. Die mensen die haar kwamen ophalen, gelukkig waren er geen mensen die stonden te kijken. Er was letterlijk niemand. Julia en Louis bleven bij de kinderen die gewoon doorsliepen, zodat ik mee naar het ziekenhuis kon. Mijn ouders waren er snel bij, haar ouders waren er snel bij en later ook onze families. Ze konden op dit moment niet zo veel voor ons doen, dus we moesten weer naar huis. De volgende dag zouden ze haar gaan onderzoeken. Ik heb zo hard gehuild, maar dan ook hard. Ik was zo gebroken, maar ik moest sterk blijven voor mijn kinderen die net hun moeder verloren hadden.

Na een paar dagen had ik een stapel brieven gevonden, afscheidsbrieven. Meerdere. Ze had brieven geschreven voor de mensen waarvan ze hield. Dus haar familie, dichtbij zijnde vrienden, brieven voor later. Ik zou echt niet moeten weten wanneer ze deze brieven geschreven had. Ik heb de brieven aan iedereen gegeven waar voor een brief was. En ja, nu wil je hem natuurlijk lezen. Wacht, dit is hem:

Ja, er zit op het laatst humor in, iets wat ik nu nog mis.. En zoals gevraagd hadden we pizza en sushi op haar uitvaart, puur omdat ze het echt wilde. Ik heb de brief echt duizenden keer opnieuw gelezen. Nog steeds mis ik haar super erg.

Gijs en Finn.. ik merk wel dat ze een moeder figuur missen, maar daar hebben we Juul voor en Laura en de moeders. Maar voornamelijk Juul, ze heeft een deel van haar baan opgegeven voor mij.. voor ons. Ze was, nog nog steeds, er voor ons. Louis was er ook echt voor ons. Die twee.. zonder die twee was ik allang ingestort. Menno en José vingen Gijs en Finn ook veel op. Ik ben iedereen echt dankbaar.

"Hey," zegt Juul als ze aan komt lopen, we gaan met zn alle bbq'en in het Vondelpark. "Hey," zeg ik en ze komt naast me zitten op het kleed. "Hoe gaat het?" vraagt ze glimlachend en trekt haar vest uit, logisch het is warm. "Goed hoor, met jou? En waar is Louis?" vraag ik gelijk. "Het gaat goed," lacht ze een beetje, "laatste dingen halen om te eten met Watse en Menno. De rest komt eraan." "Ah mooi zo," zeg ik en knik.

"Hey jongens," zegt ze tegen Finn en Gijs. "Julia!" roepen ze blij en rennen naar haar toe, ze knuffelen haar gelijk en lachen. Glimlachend kijk ik naar ze en bedenk in mijn hoofd hoe het zal zijn als dat Annick had geweest.. Er ontstaan tranen in mijn ogen, okay slecht slecht slecht. Niet op dit moment Martijn. Ik wuif het weg en kijk weg. Waarom wordt ik altijd zo emo als ik dingen denk die over Annick gaan? Het moet niet nu.. Ik wil me niet als een watje opstellen.

"Martijn," zegt Julia zacht als de kinderen weg zijn. Ik kijk haar aan en glimlach, "Ja?" "Oh, uhm, gaat het?" vraagt ze bezorgd. "Ja, nou nee," zeg ik zacht en bijt op mijn lip om niet te gaan huilen. "Oh, eh, sorry," zegt ze zacht als ze het doorheeft en kijkt naar beneden. "Maar daar wil ik nu even geen aandacht aan besteden. Je wilde iets vertellen?" verander ik snel van onderwerp. "Ja uhm, het kan ook een andere keer,"  zegt ze en glimlacht voordat ze in de kleermakerszit gaat zitten. "Nee nee, zeg," zeg ik gelijk, "nu wil ik het weten ook." "Okay dan," mompelt ze nerveus, "ik ben zwanger." Ze kijkt me afwachtend af en bijt op haar onderlip. "Maar dat is toch geweldig?" vraag ik gelijk blij. Ze is echt bang om weer het kindje te verliezen, dat weet ik. daarom hebben ze weer zo lang gewacht. "Maar?" vraag ik dan, er is meer.. "Ik ben bang," fluistert ze. "Het hoeft niet, echt niet. Weet Lou het al?" glimlach ik. "Nee, nog niet. Maar ik wilde nog iets aan jou vragen. Uhm, zouden we het kindje naar Annick mogen vernoemen? Geen idee of Lou dat okay vindt, maar zou het mogen?" vraagt ze afwachtend. Ik weet niet echt wat ik moet zeggen.. het voelt ergens speciaal.

"Echt?" vraag ik hees en kijk haar voorzichtig aan. "Als het zou mogen?" vraagt ze zacht. "Natuurlijk mag dat!" zeg ik gelijk en begin, again, emo te worden. Ze glimlacht en slaat haar armen om me heen. Ik sla mijn armen ook om haar heen en toch verlaat er een eenzaam traantje mijn ooghoek. "Niet huilen," zegt ze zacht, wow zij merkt het snel. "Sorry," zeg ik en haal mijn neus, "ik vind het gewoon zo mooi en lief dat je het vraagt." "Ik kan niet zonder haar en moet dit kind zo noemen. Het moet gewoon," zegt ze. Ik blaas mijn adem uit en adem weer trillerig in. "Niet dood gaan," zeg ik zacht, ik wil niemand meer verliezen die ik lief heb. "Het komt goed, echt," zegt ze zacht. Waarom is ze zo ontzettend lief?

"Hey peeps," zegt iemand opeens. We laten elkaar los en ik kijk haar aan, "dank je." Ze glimlacht tevreden en kijkt achter haar. Ik haal mijn hand snel door mijn haar en kijk ook achter me, Louis, Menno, Watse, RJ + vriendin, José + man en kind, Laura + vriend, Thomas + vrouw en kind en Jan + vrouw en kind. Juul staat op en loopt naar haar man toe. "Wat deden jullie?" hoor ik hem vragen. "Vandaag is de dag, je weet. Emo," zegt ze zacht. Hij knikt en geeft haar een kus. Soms gaat het moeilijk tussen Loulia. Juul is closer met mij geworden en ja.. dan kan je de rest wel invullen. Je man die jaloers is en dingen gaat denken die niet waar zijn. Iedereen begroet ons en de kinderen.

"Biertje?" vraagt Louis aan Julia. Nein. "Nee, slecht," zegt Gijs en komt bij mij op schoot zitten. Iedereen begint te lachen. "Verstandige jongen," zeg ik lachend tegen hem en geef hem een kus op zijn haren. "Nee dank je," lacht Julia dan ook, "Finn! Kijk je uit?!" roept ze dan. "Ja Juul!" roept hij terug. Ik kijk naar hem en fietst blij op zn driewieler over het gras. Het is hier wel echt gezellig, allemaal rond de bbq met wat te drinken en muziek. "Je bent geen Bob he. Het is maar een paar minuten lopen," zegt Jan. "'Paar minuten' uhm, AMS is groot hoor. echt gewoon tien min, maar alsnog. Nee bedankt," glimlacht ze. "Waarom niet?" vraagt Menno. "Waarom zou ik?" lacht ze ongemakkelijk. De laatste tijd haat ze het als ze een beetje in het middelpunt staat, zou ik ook doen. Ook al sta ik vaak altijd in het middelpunt voor mijn werk.

"Alcohol is slecht, ya know," vertelt ze wijs. Ik grinnik en schud mijn hoofd. "Wat? Are ya kidding me?" vraagt Thomas gelijk lachend. "Ja, slecht voor mijn buik en de ontwikkeling," zegt ze serieus. Als niemand het nu nog niet snapt.. "Waar slaat dit op?" vraagt Watse verbaasd. "Dit maakt veel sense hoor," zeg ik gelijk. "Volgens mij ben ik dom of ben jij gewoon onduidelijk," zegt Menno. "Dikke overdrijver ben jij," zegt José gelijk, "jullie zijn gewoon allemaal zo dom." "Sow, komt er één achter. Mijn god," zeg ik dramatisch. "Ik snap het nou nog steeds niet," zegt Menno verbaasd. "Domme drol, kijk naar ze," zeg ik gelijk en wijs naar Juul en Lou die staan te knuffelen, met tranen van blijdschap. "Oh," giechelt Gijs en slaat zijn handen voor zijn mond, "slecht woord." Ik hou van deze gast.

"Ze is zwanger," hoor ik iemand zeggen, maar mijn ogen zijn op iets anders gericht. Er loopt hier een vrouw rond en ze komt me maar bekend voor.. "Papa! Papa!" zegt Finn opgewekt en rent naar me toe. Is dat Annick? "Mama is er!" roept Finn blij. "D-dat kan niet," stotter ik en hou Finn beschermend achter me, "Gijs ga naast je broer staan." Die vrouw komt steeds dichter bij en komt voor me staan. Tranen ontstaan in mijn ogen, dit is Annick. "Hi," zegt ze en glimlacht. Er ontstaat een brok in mijn keel. What the fuck is dit? "Weten jullie waar De Dam is? Ik ben de weg kwijt," zegt ze met een mega Amerikaans accent. "Mama!" roept Gijs blij en wijst naar haar. "Annick?" vraagt Thomas gelijk. "Wat?" vraagt de vrouw gelijk verward. Er valt een stilte in onze groep. "Ben jij dat echt?" vraag ik zacht. "Ik ben Sophia Halton.. Wie is Annick hier?" vraagt ze. "Wie ben jij? Wat doe je met mijn achternaam? Waarom doe je Annick na? Wat doe jij hier?" ratelt Thomas in één keer door.

"Ik zoek naar mijn ouders, Demi en David, mijn tweelingzus Annick en mijn tweelingbroer Thomas Halton," vertelt ze. Mijn mond valt open, wat?