A Beautiful Flight ft Martin Garrix

15

Pov Annick

We lopen het vliegtuig uit de slurf in. We moeten overstappen in Parijs, dus bonjour Paris. Met Juul gaat het wel. Haar ouders zijn enorm van slag, waardoor mijn ouders geïrriteerd zijn. Want die weten natuurlijk niet wat er aan de hand is. Juul is net ook onder dwang in slaap gebracht, nee dit wil ik nooit meer zien. Ze was zo erg in paniek en tegenstrijdig dat ze gedwongen werd om slaappillen te nemen, waar ze zwaar tegen is. Het is zo sneu. Ik kan er niet tegen.

"Juul," zeg ik zacht. "Ja," zegt ze zacht en kijkt mij vooorzichtig aan. "Gaat het?" vraag ik. Ze haalt haar schouders op, "mijn ouders vinden het dom dat ik het niet eerder heb gezegd, maar ze steunen mij wel. Ik moet zo gelijk naar de politie." Ze zucht en schudt haar hoofd. "Moet ik mee?" vraag ik. "Nee, dank je, maar ik ga alleen met mijn ouders," zegt ze zacht. Ik knik, "is niet erg." Ze knikt en glimlacht zwak. "Kom, ga mee eten halen," zeg ik en sta op. Echt weer geweldig, we moeten drie uur wachten voordat we naar Amsterdam kunnen vertrekken. Ze staat op en we lopen naar een kraampje. "Ik ben trots op je," glimlach ik, "maar jij gaat echt alles bestellen." Ze grinnikt en begint te praten als we bij het kraampje zijn.

-

Juul en ik lopen door de schuifdeuren en iedereen kijkt je hoopvol aan. Niemand komt ons ophalen volgens mij.. Ik zucht zachtjes en kijk op mijn telefoon of ik nog berichten heb, nope. Geen bericht van Martijn, hij zal mij al vast vergeten zijn. "Annick," zegt Juul en stopt met lopen. "Hmm, ja," mompel ik en kijk haar aan. Ze knikt naar voor, niet begrijpend kijk ik haar aan. "Hoofd, kijk gewoon voor je," lacht ze en draait mijn hoofd. Ik kijk naar voor en gelijk ontstaat er een mega glimlach op mijn gezicht, Martijn staat daar.

Ik loop naar hem toe en hij naar mij. "Hey," zeg ik en hij trekt mij in een knuffel. Ik sluit mijn ogen en knuffel terug, beste aankomst. "Hey," zegt hij zachtjes, "fijne vlucht gehad?" "Duurde lang," zeg ik zacht. En het was sneu voor Julia, mijn ouders waren chaggie, de jongens waren stom bezig, Juuls ouders waren gestrest en ja, dat ja. "Tja, dan kom je wel ergens," zegt hij. Ik knik en laat hem los. We kijken elkaar weer aan, hij ziet er zo goed uit... Ik glimlach en ga naast hem staan.

"Hey," zegt hij. "Antijn," kucht Blake en gaat ergens anders staan. Mijn wangen worden warm, shit. "Kunnen we gaan?" Mompelt Thomas die tegen Casper aanleunt. "Ja, we gaan zo," zegt mijn moeder. Hij knikt. "Um, is het goed dat Annick meegaat om nog iets te eten?" Vraagt Martijn, "Juul mag ook mee." "Uh, ik kan nie. Sorry," zegt Juul zacht. "Ja is goed. Laat je nog weten wat je gaat doen?" Vraagt mijn vader. Wow, dit gaat snel. "Eh ja," zeg ik zacht en verbaasd, dit gaat snel. "Okay, hier heb je je tas," zegt mijn moeder en glimlacht trots, wauw. Ik neem mijn tas van haar aan en kijk naar Juul. Ze glimlacht en kijkt blij. 'Succes' vorm ik met mijn lippen. 'Dank je' vormt ze met haar lippen. Ik glimlach en ze lopen weg. "Veel plezier," zegt Blake en grijnst voordat ie wegloopt.

"Maar kom, we gaan," zegt hij en kijkt mij aan. "Is goed," zeg ik en hang mijn tas over mijn schouder. We lopen over het vliegveld en mensen kijken ons aan. "Het voelt zo vreemd," grinnik ik. "Wat?" Vraagt hij. "Mensen die je aankijken. Net of ze niks anders te doen hebben," zeg ik en we lopen langs de Starbucks, o my god ik wil Starbucks. "Tja," zegt hij zacht. Onderweg naar de auto blijft het stil, ongemakkelijk. Ik durf niet over die kus te beginnen en ik weet niet waar ik het anders over moet hebben.

Na een rit van ongeveer vijftien minuutjes, stappen we de auto uit. Help me! Het is zo ongemakkelijk hier. Okay, ik ga maar beginnen over die kus. Ik heb er de hele tijd aan gedacht. "Martijn?" Vraag ik zachtjes en we lopen zijn flat binnen. "Ja," zegt hij. "Die kus van dinsdag," zeg ik zacht. Ik zie hem glimlachen. "Ja," zegt hij. Fuck, hoe moet ik dat nu verder in het verhaal brengen? "Uuh," zeg ik en probeer op iets zinnigs te komen. We stappen de lift binnen en hij drukt op een knopje. "H-heb je er spijt van?" Vraag ik stotterend. "Nee," glimlacht hij en kijkt me aan. Ik kijk snel weg en knik langzaam.

We stappen de lift uit en ik volg hem naar zijn appartement. Kijk, ik herken dit van Van der Vorst ziet sterren, maar zo goed ook weer niet. Hij opent de deur en ik loop achter hem naar binnen. Dit is echt mooi, dat weet ik nog wel van dat. Ik kijk rond en glimlach, ik ben eigenlijk best blij ondanks wat er met Juul is. Ze is my sis from an another mother, dus ja. I know I know, het is my sis from an another mister. Maar wij vonden dit geiniger klinken.

Na een rondleiding zitten we op de bank. "Dit is echt een mooi huis," zeg ik zacht. "Dankjewel," zegt hij, "wil je nog iets te eten?" "Eh, als het jou uitkomt," zeg ik. "Pizza altijd," grinnikt hij en pakt zijn telefoon. "Tuurlijk," zeg ik en lach zachtjes. "Wat wil je?" Vraagt hij. "Tja, te veel keuze," zeg ik en ga naast hem zitten. Ik kijk mee, "er zijn zo veel lekkere pizza's." "Klopt," grinnikt hij. "Anders delen?" Stelt hij voor. "Sure," zeg ik. We bestellen twee pizza's en hij kijkt mij aan. Fuck. Onze lippen raken elkaar weer en ik sluit mijn ogen. Hij glimlacht en legt zijn hand op mijn wang. Ik glimlach ook terwijl er veel tintels zijn te voelen in mijn buik. Zijn hand brand op mijn huid.

Hij trek terug en kijkt mij aan. Ik glimlach en bloos, hij bloost ook waarna er een glimlach op zijn lippen ontstaat.