A Beautiful Flight ft Martin Garrix

53

Het schrijven gaat zo moeizaam😩 gelukkig heb ik een paar stukken voor geschreven!
Hoe is jullie vakantie tot nu toe?
Xx

Pov Annick

'He thinks I'm having a secret cuz I'm too quiet' lees ik als ik de telefoon van Juul in mijn handen heb. Aha, Louis verdenkt al iets. In de notitie app ga verder en typ iets 'you have' en geef haar telefoon terug. Ze glimlacht als ze het leest. Wow ze gaat echt een goede moeder worden, als je haar nu al zo gelukkig ziet met alleen het bewijs dat ze zwanger is, hoe gelukkig zou ze dan zijn als ze haar eigen kindje, de mix tussen haar goede eigenschappen en die van Lou, het kindje dat ze 9 maanden lang gedragen heeft mag vasthouden. Mijn lieve beste vriendinnetje wordt mama, en ik word tante.

"Jeetje, wat zijn jullie toch zeldzaam, irritant, geheimzinnig bezig," zucht Watse geïrriteerd die naast mijn zit, het is een rij van zes stoelen en dan een gangpad in het midden, dus drie stoelen naast elkaar. Ik grinnik en pak de telefoon van Juul weer aan. 'Eeehh, I know. Maar ik kan dit nie tegen Lou doen. I CANT FUCKING LIE TO HIM. HES TOOOOO SWEET'. Okay, I feel u. Ik glimlach en begin weer te typen: 'ik heb n idee. Ik vertel t zo. Komt goed. Niet te veel laten merken' en geef hem weer terug. Ze kijkt me aan en glimlacht kleintjes.

•

Aangekomen in London en door de douane, lopen we naar de bagageband.

"Maar effe, wat is er tussen jullie?" Vraagt Tijn zacht aan mij en pakt mijn hand vast. "Niks," zeg ik. Hij kijkt me strak aan met een serieus gezicht. "Echt niet," zeg ik en kan het niet laten om nog even te glimlachen. "Annick kom op, we weten allemaal dat je één van de slechtste leugenaars bent. Juul is er ook één," zegt hij. "Waar slaat dit op?" Lach ik. "Vertel," zegt hij weer. "Nee. Je komt erachter. Ik meen het. Maar niet via mij," zeg ik. "Please," smeekt hij. Sprakeloos kijk ik voor me uit, en nu?

"Dus we blijven hier slapen? Het is woensdag toch?" Vraag ik, ik ben echt de dagen telling van deze week kwijt. "Ja, duh," zegt Tijn en schudt zijn hoofd voordat we de trap aflopen. "Oh okay," mompel ik en druk snel een kus op zijn wang. "Julia Luce Versteegh," zegt Louis. "Correctie: Julia Luce van Baar-Versteegh," roept Emilio. "Waarom doe je zo raar?" Mokt hij. "Doe ik niet. Heb gewoon een beetje hoofdpijn door het vliegen. Meer niet. Ik ga zo slapen en dan komt het goed," zucht ze, ja hoofdpijn. Beste keuze, gelooft ie ook echt mevrouw. "En nee, ik zit niet in mijn periode," hoor ik haar nog zeggen. Ik lach even, dat zou moeilijk gaan. "Okay," mompelt Louis nog.

Ik pak mijn koffer en ga naast Juul staan. "We moeten zo naar de winkel," zeg ik tegen haar. "Waarom?" Vraagt ze niet begrijpend. "Ik vertel het zo. Eerst moeten we van deze mensen af," zeg ik en glimlach breed. "Oh okay," zegt ze en Louis slaat zijn arm om haar nek heen. Ik zucht even, duurt weer lang hor. We staan al meer dan een kwartier te wachten. "We hebben nog drie uur totdat de BRIT's begint," hoor ik achter me. Great. We moeten nog naar de winkel. Als Juul dr koffer ook heeft, kijk ik haar aan. "Eh, we moeten nog iets fixen. Kunnen we alvast gaan?" Vraag ik gelijk waardoor Louis zucht. Hij haat dit, maar hij gaat het echt geweldig vinden. Ik zweer. "Ja, we moeten echt," zegt Julia. "Ga. Als je maar op tijd bent," zegt José. Ik geef Martijn een kus en Juul Louis en we rennen gelijk weg zonder koffers. Die nemen zij wel mee.

We houden een taxi aan en we stappen in. "Oxford street please," zeg ik gelijk en geef een knikje. De chauffeur rijdt gelijk weg. "Dus.." zegt Juul. "Nou kijk. Jij koopt zo'n shirt en daar staat op: eight months until you'll become a daddy. Te koop bij H&M, gezien op internet. En dan moet je ervoor zorgen dat Louis het niet ziet en dan tadaa," zeg ik vol overtuiging. "Niet slecht," zegt ze en knikt, "doen we." Ik knik tevreden. "Maar willen jullie het?" Vraag ik, doelend op haar zwangerschap. "Jaa, het was zo van: we zien wel en ja. Dus nu is het zo ver," zegt ze blij. "Is het in één keer raak?" Vraag ik zacht. "Nee, we probeerden het gewoon," zegt ze zonder schaamte. "Zo zo," zeg ik indrukwekkend en knik, "en niks vertellen aan mij?" "Ik heb het tegen je vertelt! Alleen je zei dat het goed zou komen, maar het boeide je echt niet veel. Dat zag ik," lacht ze en ik glimlach bescheiden. "Het boeide me wel, alleen ik zat niet in mijn bui," zeg ik zacht. "Ik ken je hoofd," lacht ze. Gelijk kijk ik weg, ze kent me te goed.