A Beautiful Flight ft Martin Garrix

71

Ben ik maandag nou serieus vergeten om een stuk online te zetten? Omg gaat lekker..😂 excuus daarvoor!
Xx

Pov Annick

"Mam, weten jullie al meer dan dat ze alleen kanker heeft?" Vraagt Tijn als hij naast me komt zitten op een stoel. "Ja," zegt ze en gaat op een kruk zitten. "I'll leave, ik zie jullie nog wel. Veel sterkte," zegt Juul en loopt de naar de deur. "Louis zit buiten," zegt Tijn voordat ze gaat. Ze knikt snel en verlaat de kamer.

"Annick is zwanger, daarom kunnen we geen chemo behandeling doen. Tenzij het een abortus gaat worden. Maar ik neem aan dat jullie dat niet willen.." zegt ze voorzichtig. "Hoe lang heb ik nog?" Vraag ik gelijk. "Natuurlijk kunnen we het met de chemo uitstellen, maar we schatten vijftien maanden zonder chemo," zegt ze. Mijn adem stokt en ik staar voor me uit. Vijftien fucking maanden. "En met chemo?" Vraag ik verslagen. "Nee," zegt Martijn gelijk. "Met chemo kan je het verslaan. Maar je kan het niet doen als je je kind wilt behouden, anders heeft dat zware inpakt op je kind," zegt ze. Ik slik en knik. "En als ik na de zwangerschap de chemo ga doen?" Vraag ik zacht. "We weten niet hoe erg het dan zal zijn. Op zn tijd bespreken we het," zegt ze. Ik knik langzaam.

"Hoeveel weken is ze zwanger?" Vraagt Tijn waardoor ik toch een glimlach op mijn gezicht krijg. "Dertien weken," zegt ze. Ik frons even, "zolang al?" Ze knikt. "Huh.. maar alles was toch veilig?" Vraagt Tijn aan mij. Ik kijk hem aan en knik, "pil en condoom." "Maar heb je dan niet gemerkt dat je niet ongesteld bent geworden?" Vraagt ze. Okay, dit is awkward.. het is mijn schoonmoeder, kom op. "Ik slikte altijd drie strips zodat ik het maar één keer in de drie maanden werd. Ik kreeg altijd super erge buikpijn," leg ik uit. Ze knikt, "maar ik zet een verloskundige op jullie zodat jullie daarmee verder kunnen. Ik blijf je controleren en we maken afspraken zodra je weg mag," en staat op. We knikken. "Ik moet weer verder. Ik kom zo nog wel even langs," zegt ze en loopt weer de kamer uit.

Ik sta op en ga op het bed zitten. "Het is gewoon dubbelop. Ik ben blij omdat ik zwanger ben en dat wij een gezin worden. Maar ben echt zwaar sad omdat ik kanker heb. Ik kan het niet verdelen," zeg ik en zucht, "ik kan niet blij zijn omdat ik ziek ben." Hij staat op en komt voor me staan, "ik snap je, ik heb het ook," en geeft me een kus. "Gemengde gevoelens," zeg ik zacht en zet mijn voorhoofd tegen zijn borst, "misschien kom ik niet verdrietig over en huil ik enzo, maar dat ben ik wel. Alleen omdat ik ook weer super blij ben, komt het er niet uit." "Snap ik en ik voel hoe jij je ook voelt. Het is goed," zegt hij zacht. Ik glimlach zwak en kijk hem weer aan. Hij geeft me een kusje en glimlacht.

"Je was nog best snel hier," zeg ik, nou snel? Drie uurtjes. Maar alsnog, als je eigenlijk niet hier moet zijn en ergens boven de zee vliegt.. "Klopt, we vlogen over Spanje toen je belde en ik wilde zo snel mogelijk naar je toe. Dus de route was gelijk veranderd," zegt hij. Ik knik, "maar cancel je nu je tour?" "Ja," zegt hij zacht. "Owh," zeg ik zacht. "Ik ga pad verder zodra ik het wil en zodra jij stabiel bent." Ik glimlach, "weten ze het?" "Oh kut, nee. Wacht, ik ga even bellen. Er staan mensen op het vliegveld daar te wachten," zegt hij in paniek en pakt zijn telefoon. Ik grinnik zacht, eigenlijk wel weer een actie voor hem.

Als hij aan het bellen is, voel ik weer een vlaag omhoog komen. Ik sta gelijk op en ren, met mijn hand voor mijn mond, naar de wc toe. "Wacht even," hoor ik Tijn zeggen. Ik land op mijn knieën voor de wc-pot en kots het gelijk uit. Gadver, dit is zwaar nasty. Mijn haar wordt uit mijn gezicht gehaald. "Het is goed," zegt Tijn zacht. Ik trek de wc door zodra het gestopt is en ik zucht. "Ik ben er klaar mee," zeg ik en ga op de grond zitten, tegen de muur. Tijn staat op en pakt een glas water die hij weer aan mij geeft. Hij komt naast me op de grond zitten en slaat zijn arm om me heen. "Hoe lang duurt dit al?" Vraagt hij. "Had het al eerder, toen die week dat ik echt ziek was. Maar heb het nu weer," zeg ik, "volgens mij is dat normaal." Hij knikt, "had het eerder gezegd." Ik haal mijn schouders op en drink het glas water leeg. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en sluit mijn ogen waarna ik zucht.

•

Het is avond en ik lig in het o zo krakkemikkige ziekenhuisbed wat echt gewoon zo hard is. Niet dat ik hier comfortabel ga slapen ofso.

"Maar wat wil je doen? Chemo en abortus of niet?" Vraagt Tijn zacht als hij naast me op bed kom zitten. "Eigenlijk de chemo," mompel ik, ook al weet ik dondersgoed dat hij dat niet wil. "Waarom?" Vraagt hij. "Als ik beter ben en alles overleeft heb, dan kunnen we ook ouders worden zonder zorgen. En ja, ik ben ook tegen abortus, maar ik moet nu ook aan mezelf denken," vertel ik. "Dat weet ik. Maar je bent drie maanden zwanger, je zit al op één derde. Ik wil niet dat je het gaat doen. Ik wil natuurlijk ook dat je voor jezelf kiest, maar dit is iets waar we al lang op gehoopt hadden," zegt hij en kijkt me aan. "Straks ga ik dood," zeg ik bang en er ontstaan tranen in mijn ogen. "Dat ga je niet lieverd, we overwinnen kanker en we worden ouders," en slaat zijn arm om me heen zodra er een traan over mijn wang rolt. "Ik wil dit niet," huil ik en leg mijn handen over mijn gezicht. "Shh," sust hij.

Ik merk wel dat ik zwanger ik, ik ben de laatste tijd echt dood moe. En ja, het is laat, half elf in de avond, maar ik ben echt zo moe. Ik voel ook dat Tijn moe is, hij komt ook uit een tijdzone waar het nu twee uur later is en volgens mij heeft hij vannacht niet geslapen.

"Ik wil het niet," huil ik weer en laat me volledig overgaan aan mn gevoelens. "Ik ook niet," zegt hij en slaat zijn andere arm ook om me heen. "Waarom precies ik?" Hij drukt zich tegen mij aan en begint zachtjes te snikken. "Niet huilen, alsjeblieft," zeg ik en cup zijn gezicht in mijn handen. Ik veeg zijn tranen weg en blaas trillerig mijn adem uit, "niet huilen," fluister ik. "Sorry," fluistert hij en zet zijn voorhoofd tegen die van mij. Tranen vallen op mijn schoot en op het bed, vind dit zo sneu om hem zo te zien.

Hij legt zijn hand op mijn buik en wrijft er met mijn duim over. Meer tranen rollen over mijn wangen. "Ik wil dat die ziekte verdwijnt. Bij iedereen. Dat het weggaat en nooit meer terug komt," huil ik en haal mijn neus op. "Shh, het komt goed. We gaan het survivallen. Samen, met zn drieën," zegt hij.