A Beautiful Flight ft Martin Garrix

38

Please stay safe London🙏🏻

Pov Annick

"We kunnen nu toch nie skiën," zucht Tijn en gaat op bed zitten. "Hoezo nie?" Vraag ik. "Sneeuwstorm," zegt hij en knikt. "Leuk," knik ik zonder emotie, niet geïnteresseerd. Hij grinnikt en schudt zijn hoofd. Ik verwissel mijn skikleding naar een onesie en ga naast hem liggen. "Moet jij niet naar je ouders? Je hebt ze al twee dagen niet gezien," zegt hij. Ik haal mijn schouders op, "zolang jij het bent, is het prima." "Ga gewoon effe tien minuten langs. Krijg ik ook geen gezeur," zegt hij. "Krijg je al helemaal niet," glimlach ik. "Dan niet," zegt hij en gaat naast mij liggen.

"Ik ga toch maar, het zit me ergens niet goed," zeg ik uiteindelijk en ga weer zitten. "Dan ga je," zegt hij en ik knik. "Ik blijf gewoon hier en anders app ik effe," zegt hij. "Is goed," zeg ik en geef hem een kus. "Ben je voorzichtig?" vraagt hij zacht. "Tuurlijk," zeg ik en glimlach. Hij drukt glimlachend nog een kus op mijn lippen. "Tot zo," zeg ik en trek snel mijn witte gympen aan. "Tot zo," zegt hij en haalt zijn hand door zijn haar. Ik zwaai en loop de kamer uit.

Ik klop op de deur van mijn ouders en de deur gaat snel open. "Annick, lieverd," zegt mijn vader en laat mij binnen. "Hey pap," glimlach ik. "Hey," zegt mijn moeder die op het bed zit tv te kijken. "Hoi," zeg ik en ga ook op bed zitten. "En wat brengt het jou hier?" vraagt papa. "Nou ja, gewoon kijken. Ik heb jullie twee dagen niet gezien en ik moest het van Martijn," zeg ik en grinnik, "anders zou hij gezeur krijgen, zei hij." Ze lachen. "We weten met wie en waar je bent, dus het prima. We kunnen je gewoon bereiken. Maar vertel eens: waarom ontwijk je opa?" vraagt mijn moeder. "Omdat hij gewoon streng is en dan moet je beschaaft met mensen omgaan enzo, ik wil gewoon lol hebben. Kijk als Martijn en de rest er niet had geweest, okay. Maar ze zijn er en ik heb hem drie weken niet gezien. Dan kan je dat ergens verwachten," zeg ik en kijk ze aan. "True," zegt mijn vader. "Jaja, doe je kinderen niet na. True," lacht mijn moeder. Ik grinnik, ze kunnen zelf ook kinderen zijn.

"Waar is Thomas?" vraag ik als ik hem niet opmerk. "Zn kamer, hij zit in een dip," zegt mijn moeder, "dus ik denk dat je hem beter maar kan laten." "Nee," zeg ik gelijk en sta op. "Annick, laat hem. Hij wilde ook niet met ons praten," zegt papa. "Ik wel," zeg ik en loop naar de deur. "Annick," zucht papa. "Ik zie jullie straks nog wel, adios," zeg ik en loop de kamer uit. Ik haal het pasje uit mijn zak en loop naar onze kamer, nu eigenlijk die van hem. Ik open de deur en het is stil, vreemdgenoeg stil. Zachtjes loop ik de kamer binnen en zie niemand op bed of in de kamer. Er valt iets in de badkamer dus ik draai me gelijk om. "Thomas," zeg ik en klop op de dichte badkamerdeur. Het blijft stil. Ik haal de deurklinkt naar beneden en open de deur langzaam.

"Thomas," zeg ik gelijk en loop naar hem toe. Hij draait zich om en houdt het mes wat hij in zijn handen heeft voor zich. Wat moet hij met die mes? Eerst op zijn pols en nu begreigd hij mij? Hij kijkt mij aan en zet het mes weer tegen zijn pols. Ik slik en bedenk me geen moment als ik naar hem toeloop. Ik pak zijn pols was waar hij het mes mee vast heeft en haal hem van zijn pols. "Nee," huilt hij en stribbelt tegen. "Thomas," zeg ik hopeloos en probeer met mijn andere hand het mes uit zijn hand te pakken, "doe niet. Alsjeblieft." "Waarom zou ik?" zegt hij. "Waarom wel? Je gaat mama en papa hier echt pijn mee doen," zeg ik, "mij ook, iedereen." Hij barst in tranen uit en legt het mes uiteindelijk meer op het blad.

Ik trek hem gelijk uit de badkamer en trek hem in een knuffel. "Waarom?" vraag ik gelijk en er ontstaan tranen in mijn ogen. Hij verbegt zijn hoofd in mijn nekholte en verstevigd zijn grip. Ik wrijf over zijn rug en probeer te denken waarom.. "Ik kan het niet meer," brengt hij er snikkend uit. "Wat niet?" vraag ik zacht. "Alles. Echt alles," mompelt hij. Ik kijk de kamer in en staar naar het raam. Zijn snikken vullen de kamer, het is sneu. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar het ziet er gewoon al sneu uit.

Na een tijdje gaan we op bed zitten. "Wat is er?" vraag ik zacht. "Waarom kan niemand van mij houden?" vraagt hij zacht. "Ik hou van je, mama, papa.." zeg ik zacht. "Nee, ik bedoel ja, maar een meisje. Elke keer als ik iemand leuk vind is ze al bezet, haat ze me, vindt ze me niet knap of gaat vreemd. Elke keer," zegt hij sad, ik slik. "Ik wil gewoon zijn zoals Martijn en jou, gewoon lol hebben, van elkaar houden, knuffelen. Maar het gaat nooit met mij. Waarom vinden meisjes mij niet leuk? Oh en dan heb je ook nog die opa, 'oh, nou er lopen genoeg leuke dames rond. Het komt goed, op elk potje past een deksel'. Ja nou heel leuk, maar dat gaat m niet worden en dat helpt voor geen ene meter. Zijn gezeur maakt me zo zat, en hij is niet eens onze echt opa!" zegt hij boos. Het gaat over Julia. Het kan niet anders. "Oh en nog leuker, Kylie is vreemdt gegaan met Bassie. Nee, vrienden moet je echt vertrouwen," zegt hij en zucht, Bassie zijn beste vriend. Nou ja, was zijn beste vriend.

"Waarom zeg je niet gewoon tegen Juul dat je haar leuk vindt?" vraag ik, ze weet het, I know. Maar niet van hem. "Louis vermoordt me al als ik überhaupt naast haar sta, moet je nagaan als ik tegen haar praat. Die gozer verpest het gewoon allemaal," kreunt hij geïrriteerd. "En daarom snijdt je jezelf?" Vraag ik voorzichtig. "Omdat ik dan de pijn voel die ik verdien. Ik verdien niks, behalve pijn," zegt hij. "Nee Thomas. Zeg dat niet," zeg ik zacht. "Wat wil je dat ik doe? Niemand mag me, niemand houdt van me. Ik wil gewoon weg, dood," zegt hij normaal. "Thomas! Stop!" Roep ik gelijk. "Nee! Ik wil gewoon dood," zegt hij zacht. "Nee dat wil je niet," zeg ik zacht, "echt niet." "Ik wil gewoon dingen doen waarvan ik geen pijn krijg. Ik zie Julia en Louis constant samen en dat doet mij pijn. Bassie die heel normaal doet terwijl hij vreemdgaat met mijn ex. Het gaat niet meer," zegt hij met pijn in zijn stem.

"Vanavond gaan we met zn alle wat eten. Ik moest even zeggen dat we gewoon iets gaan zitten in het restaurant hier," zeg ik. "Mag ik dan ook mee?" Vraagt hij. Ik kijk hem verbaasd aan, "tuurlijk! Jij hoort er ook bij. Wat denk je?" "Echt?" Vraagt hij onzeker. "Ja!" Zeg ik gelijk en knuffel hem. "Alles komt goed. Echt," beloof ik hem. "Dank je," zegt hij zacht. "Moet ik vanavond blijven slapen of niet? Ik wil dat je je niet alleen voelt," zeg ik zacht. "Wil je niet bij Martijn zijn?" Vraagt hij en trekt terug. "Jij hebt nu meer steun nodig," zeg ik. "Dankjewel. Echt."

"Vanavond, half zeven, beneden in de hal. Netjes, niet al te netjes," zeg ik en sta op. Hij knikt. "En niet meer snijden. Als ik erachter kom," zeg ik. "Nee," zegt hij zacht. Ik loop naar de deur en kijk hem aan. "Don't." Hij knikt langzaam en ik loop weer weg.