Closer

~12~

Δανάη: Πεινάω. Θες να φας εδώ μεσημεριανό??
Σ: Ναι!! Τι έχετε??
Δ: Δεν ξέρω. Κατέβα κάτω και ρώτα τον Νίκο. Λογικά αυτός θα έχει μαγέψει. Τώρα που έμαθε στο στρατό..., λέει γελώντας
Σ: Να φέρω εδώ τα πιάτα??
Δ: Ναι. Άντε τραβά και φτιάξε και σαλάτα.
Σ: Μαλιστα κυρία!, λέω κοροϊδευτικά

Κατεβαίνω τη σκάλα ρίχνοντας στον Πέτρο καντήλια από μέσα μου.

Ο Νίκος δεν φαινόταν πουθενά στο σαλόνι, μάλλον θα 'ναι στο δωμάτιο του. Πηγαίνω στην κουζίνα και τον βλέπω να μαγειρεύει​.

Σ: Νοικοκυριούλα χαροπη βλέπω σε κανε ο στρατός😝, λέω σαρκαστικά με πονηρό βλέμμα
Νίκος: Ορεξουλες??, λέει και γυρνάει προς το μέρος μου
Σ: Ναι για φαΐ. Τι έχουμε λοιπόν??
Ν: Μανιτάρια με σαφράν, ταλιατελες και μία σάλτσα μελιού
Σ: Ουαου αλήθεια???
Ν: Ούτε καν. Ξεπαγωσα 3 σνίτσελ και τα έβαλα να ψηθούν
Σ: Ααα είπα και γω πόση αλλαγή πιά!?
Ν: Να τηγανίσω και πατάτες??
Σ: Αχ ναι. Εγώ θα φτιάξω την σαλάτα
Ν: Ok, το μπολ είναι στο πάνω ράφι

Από μέσα μου νιώθω μία απογοήτευση. Θα γίνω ρεζίλι στον Νίκο λόγω ύψους. Όχι ότι είμαι κοντή, 1,68 αλλά σε αυτήν την περίπτωση δεν φτάνω το πάνω ράφι γαμωτο μου.

Κοιτάζω με μισό μάτι το ντουλάπι και μία τον Νίκο για να σιγουρευτώ ότι δεν με βλέπει.
Το ανοίγω και από το πρώτο ράφι κατεβάζω 3 πιάτα και τεντώνω το χέρι μου για να φτάσω το μπολ.

Το κατευαζω απογοητευμένη και κάνω άλλη μία προσπάθεια πατώντας στις μύτες των ποδιών μου.

Τα ακροδακτιλα μου απέχουν ελάχιστα εκατοστά αλλά τίποτα.
Καθώς είμαι στις μύτες των ποδιών μου νιώθω το Νίκο να κολλάει το σώμα του πάνω μου από πίσω μου και να τεντώνεται για να πιάσει αυτός μπλο.

Το πιάνει σχετικά με μεγάλη ευκολία και το ακουμπά στον πάγκο μπροστά μου αλλά παραμένει για μερικά δευτερόλεπτα κολλημένος από πίσω μου.

Σ: Ευχαριστώ αλλά μπορούσα και μόνη μου ξέρεις.
Ν: Το ξέρω αλλά ήθελα να βάλω ένα χεράκι.
Σ: Πού??
Ν: Κάπου θα βρούμε.
Σ: Για αυτό είμαι απολύτως σίγουρη, λέω και εκείνη την στιγμή από το τηγάνι με τις πατάτες αρχίζει να πετάγεται καυτό λάδι.

Ο Νίκος με σπρώχνει πίσω από το σώμα του για να μην καώ και προσπαθεί να πλησιάσει το μάτι με το τηγάνι για να το κλείσει.

Με το αριστερό του χέρι πιάνει το χερούλι του τηγανιου και το βγάζει από το μάτι αλλά αυτό συνεχίζει να πετά καυτό λάδι. Με το δεξί χέρι του κλείνει το μάτι.... Και τότε στα μάτια του εμφανίζεται μια έκφραση πόνου και το στόμα του ανοίγει λίγο ώστε να βγει μία σιγανή κραυγή.

Σ: Τι έπαθες??, ρωτάω γεμάτη ανησυχία

Χωρίς να μου απαντήσει κάθεται σε μία καρέκλα από το τραπέζι.

Σ: Νίκο τι έπαθες??, ρωτάω δυνατά
Ν: Αν μου φέρεις την κρέμα για τα εγκαύματα από το μπάνιο θα μου περάσει, λέει ήρεμος και μου δείχνει το δεξί του χέρι που γύρω από τον καρπό είχε γεμίσει κοκκινίλες.

Σ: Ωωω ναι πάω.

Πηγαίνω στο μπάνιο και δίπλα στο ραφακι με τα σαμπουάν ήταν το βαλιτσακι πρώτων βοηθειών.
Το ανοίγω γρήγορα και βγάζω την κρέμα για τα εγκαύματα.

Καθώς φτάνω στο σαλόνι βλέπω τον Νίκο να κάθεται στον καναπέ με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι...

Σ: Δώσε μου το χέρι σου
Ν: Ορίστε, παίρνω το χέρι του στα χέρια μου και το ακουμπάω πάνω στα πόδια μου για να ανοίξω την κρέμα.

Με τα ακροδακτιλα του χαϊδεύει απαλά το μπούτι μου ενώ έχει κλείσει τα μάτια του και έχει γύρει το κεφάλι του πίσω.

Εγώ ακουμπάω το χέρι του και του αλείφω την κρέμα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του σφίγγονται.

Σ: Συγνώμη...
Ν: Είμαι εντάξει, λέει και με κοιτάει στα μάτια
Σ: Πάω να κόψω σαλάτα.

Πηγαίνω στην κουζίνα και πλένω τις ντομάτες. Τις κόβω και τις βάζω στο μπολ. Βγάζω τα σνίτσελ στα πιάτα. Οι πατάτες είχα τηγανιστει ευτυχώς και τις μοίρασα και αυτές. Βάζω και σαλάτα στο πιάτο του Νίκου και παίρνω μαζί μου μαχαιροπίρουνα και πετσέτες.

Πλησίασα τον Νίκο αλλά κοιμόταν. Ακούμπησα το πιάτο μπροστά του στο τραπεζάκι και πήγα στο δωμάτιο της Δανάης.

Σ: Ήρθα και γω...
Δ: Πολλή ώρα έκανες.
Σ: Σόρρυ απλά έπρεπε να τηγανίσουμε πατάτες και να φτιάξω σαλάτα
Δ: Όλα καλά? Φαίνεσαι κάπως...
Σ: Μπαα τίποτα. Φάε πριν κρυώσει
Δ: Ο αδερφός μου τι κάνει κάτω??
Σ: Με βοήθησε και μετά τον πήρε ο ύπνος στον καναπέ.
Δ: Ααα το γαϊδούρι, λέει γελώντας
Σ: Θα έρθεις προπόνηση (βόλεϊ💕💕) σήμερα??
Δ: Δεν ξέρω δεν έχω όρεξη να δω τα μούτρα του Λευτέρη (προπονητής)
Σ: Ξέρεις τι ακούγεται?!

Την ρωτάω όσο τρώμε.

Δ: Τι??
Σ: Μάλλον ο Λευτέρης θα φύγει από την ομάδα και θα έρθει ένας άλλος πιο καλός
Δ: Νακάρι!
Σ: Πρέπει να φύγω. Θα με ψάχνουν.
Δ: Έλα μωρέ...
Σ: Θα κανονίσουμε να έρθω να κοιμηθώ ή εσύ σε μένα.
Δ: Καλά όταν φτάσεις στείλε μου.
Σ: Ok, φιλιά αγάπη
Δ: Γεια.