Closer

~41~

Μπαίνω στο δωμάτιο μου και κλείνω τα παραθυρόφυλλα εκνευρισμένη.

Κάθομαι με φόρα στο κρεβάτι μου και αφήνω το σώμα μου να χαλαρώσει πάνω στα μαξιλάρια και τα βλέφαρα μου κλείνουν από την κούραση όταν ακούω κάτι να χτυπά στα εξώφυλλα.

Σηκώνομαι για άλλη μια φορά νυσταγμενη.

Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω τον Άγγελο από κάτω να έχει στη χούφτα του πετραδάκια και να ετοιμάζεται να πετάξει άλλο ένα.

Πάω να κλείσω ξανά το παράθυρο αλλά η φωνή του με σταματά.

Α: Σε παρακαλώ Σοφία ακούμε λίγο.
Σ: Τι άλλο να ακούσω?

Στέκομαι στο μπαλκόνι.

Α: Σε αγαπάω? Δεν το καταλαβαίνεις? Δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου. Έχω πάθει εξάρτηση μαζί σου. Μην με απορρυπτεις έτσι!
Σ: Λυπάμαι Άγγελε αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ να σε ξαναπιστεψω.
Α: Μην είσαι τόσο σκληρή μαζί μου. Δεν μπορώ να σε χάσω! Πραγματικά σε αγαπώ που θα έδινα και την ζωή μου για σένα.
Σ: Έχεις ξεπεράσει το όριο της υπερβολής.

Λέω σχεδόν ανέκφραστα και ψυχρά.
Τα λόγια του δεν με συγκινούν.

Α: Κοίτα τι θα κάνω για σένα.

Λέει με θέρμη στη φωνή του.

Ανεβαίνει στη μηχανή χωρίς το κράνος. Με κοιτά άλλη μία φορά όταν πατα απότομα το γκάζι και βγαίνει στον δρόμο.

Από εκεί που είμαι τον βλέπω να μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα και να τρέχει πολύ γρήγορα.

Τα φώτα ενός αυτοκινήτου ξεπροβάλλουν πίσω από την στροφή και η κόρνα σπάει την ησυχία της νύχτας.

Το αίμα παγώνει στις φλέβες μου και νομίζω η καρδιά μου σταματά να χτυπά όταν ο Άγγελος συγκρούεται με το αυτοκίνητο.
Χάνω τις αισθήσεις μου και τότε πετάγομαι.

Τα σκεπάσματα στο κρεβάτι μου είναι μπερδεμένα και ο ιδρώτας κάνει τα μαλλιά να κολλάνε στους κροτάφους μου.

Πιάνω το στήθος μου και νιώθω την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Με μια βαθιά ανάσα συνειδητοποιώ ότι όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο.

Δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου για τον Άγγελο. Το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό που πραγματικά ο φόβος μου για αυτόν συνεχίζει να είναι μεγάλος.

Η ώρα ήταν 6 παρά τέταρτο όπως έλεγε το κινητό μου.

Η ειδοποίηση ενός μηνύματος επίσης έκανε την εμφάνιση του κάτω από την ώρα στην οθόνη κλειδώματος.

Ξεκλειδωσα το κινητό και είδα ότι είχα ένα μήνυμα από την Νεφέλη.

Ξεκίνησα να το διαβάζω.

"Σοφία μόλις με ειδοποίησε ο Τάσος ότι ο Άγγελος είχε ένα ατύχημα με την μηχανή και είναι στο νοσοκομείο. Δεν ξέρω κάτι άλλο αλλά αν μάθω θα σου στείλω!!"

Έπεσα πίσω στα μαξιλάρια ξεσπώντας τώρα σε λυγμούς.

Τελικά το όνειρο μου είχε βγει πραγματικότητα. Έσφιξα τα χέρια μου μπουνιές και άρχισα να βρίζω.

Ήθελα τόσο πολύ να πάω να τον δω από κοντά και να πάρω πίσω ό,τι μαλακια του είχα πει.

Βγήκα στο μπαλκόνι με μια ζακέτα και κάθισα κάτω στα πλακάκια. Άναψα ένα τσιγάρο και ακούμπησα την πλάτη μου πίσω στα κάγκελα.

Τα δάκρυα συνέχισαν να τρέχουν.

Τον ήθελα. Πραγματικά τον ήθελα αλλά δεν μπορούσα να το παραδεχτώ.

Τον αγαπώ απεγνωσμένα. Και τον θέλω μαζί μου.

Πιάνω το κινητό και παίρνω την Νεφέλη.

Ν: Δεν θα ξεκουραστώ σήμερα?

Την ακούω από την άλλη μεριά με νυσταγμενη φωνή.

Σ: Συγγνώμη αλλά ο Άγγελος..... Πώς το έμαθες?
Ν: Είναι στο νοσοκομείο που δουλεύει ο πατέρας του Τάσου και έτυχε χθες να έχει εφημερία.
Σ: Είναι σοβαρά?

Κρατούσα με δυσκολία τα δάκρυα μου.

Ν: Μμμ δεν ξέρω αλλά δεν άκουσα αναστατωμένο τον Τάσο.
Σ: Ευχαριστώ Θεέ μου. Εσύ πώς σκέφτηκες να με ενημερώσεις?
Ν: Δεν ξέρω. Τώρα μπορώ να κοιμηθώ?

Έσβησα το τσιγάρο μου και της απάντησα ήρεμα.

Σ: Ναι. Θα πάω αύριο να τον δω.
Ν: Οκ καλή συνέχεια.

Δεν πρόλαβα να απαντήσω και το έκλεισε.

Γύρισα μέσα και σκεπαστηκα.

[...]

Δ: Σοφία 11 η ώρα σήκω!

Φώναξε η Δάφνη από πάνω μου. Μουγκρισα και ετριψα τα μάτια μου.

Δ: Γιατί είναι κόκκινα τα μάτια σου?
Σ: Άργησα να κοιμηθώ.

Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο. Έστειλα στην Νεφέλη να πάμε μαζί το απόγευμα στο νοσοκομείο.