Closer

~24~

Άρχισα να κατευθύνομαι τρέχοντας προς το πάρκο. Στο μυαλό μου πέρασαν τα λόγια της Δανάης. Άντρας​ της ζωής της?? Μα είναι τόσο μικρή για να πει κάτι τέτοιο.

Ναι αλλά τον αγαπά και ήταν και ο πρώτος της. Θα πληγωθεί αν πάθει κάτι. Θα τον πάρω στον λαιμό μου αν και φταίει και αυτός.

Τον αγαπά. Δεν του αξίζει!

Είμαι κοντά αλλά ακόμα δεν έχω φτάσει.

Σταματάω απότομα ανάμεσα στο πάρκο και το 3ο Δημοτικό και σκουπίζω με την παλάμη μου τον ιδρώτα που κυλά στο πρόσωπο μου.

Ένα προαίσθημα μου λέει ότι δεν πρόλαβα. Ότι ίσως πλέον είναι αργά.

Σ: ΠΕΤΡΟ!!, φωνάζω και ελπίζω να απαντήσει, ΠΕΤΡΟ...!

Προχωράω με αργά βήματα πίσω από το δημοτικό που υπάρχουν κάτι στενά.

Φοβάμαι γιατί έχει πλέον νυχτώσει και είμαι μόνη. Βλέπω κάτι να φαίνεται πιο βαθιά στο σκοτάδι και πλησιάζω για να δω.

Είναι ένας άντρας πεσμένος μπρούμυτα, φαινόταν μόνο η πλάτη του. Δεν ξέρω αν είναι ζωντανός. Αποφασίζω να τον γυρίσω για να δω αν είναι χτυπημένος, βασικά ζωντανός γιατί δεν κουνιέται και δεν ξέρω αν αναπνέει και πρέπει να καλέσω βοήθεια.

Γονατίζω δίπλα στο σώμα και το γυρνάω.

Σ: Πέτρο!, αναφωνω σιγανα και κλείνω το στόμα μου με την παλάμη μου.

Τα μάτια του είναι μισάνοιχτα και ο σφυγμος του υπάρχει ακόμα.
Κοιτάζω το σώμα του και βλέπω αίμα να έχει μουσκεψει την μπλούζα του στην δεξιά κοιλιακή χώρα και παράλληλα το δρόμο.

Σοκαρισμένη ακουμπάω το κεφάλι του στα πόδια μου και του χαϊδεύω τα μαλλιά. Καλώ με το κινητό μου το 100 και τους ενημερώνω που βρισκόμαστε και τι βλάβη έχει υποστεί ο Πέτρος. Η γυναίκα στο τηλέφωνο μου λέει να παραμείνω ψύχραιμη και να μην τον ταράξω. Να του μιλάω και να μην τον αφήσω να κοιμηθεί μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο. Τα μάτια του πεταριζουν και χαίρομαι.

Σ: Πέτρο σε παρακαλώ μην κοιμηθείς, λέω κρατώντας τα δάκρυα μου.

Βγάζω από τον σάκο μου μία τσαλακωμενη μπλούζα και την ακουμπάω πάνω στην πληγή του και τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο του σκληραίνουν.

Σ: Γαμωτο μου πως στο διάολο συνέβη αυτό. Τι δεν κατάλαβαν από το να μην. σε. στείλουν. στο. νοσοκομείο.... Γιατί!?