Camp Royalty | Under Revision

Chapter 07

Chapter 07

—

Samantha's Point of View.

~ grumbleeeesssss ~

Shit. Gutom na gutom na talaga ako, gusto kong magluto kaso wala na akong lakas para gawin yun. May loafbread naman siguro, that's right. Maybe I should toast it, pero yung nangangamoy bacon kasi parang hinihila ako papuntang kusina.

Kinuha ko muna yung gitara, before I go. Pero hindi ko alam kung kay Jessie o Jona 'to. Gusto ko munang kumanta, ayoko namang magalit sa taong iyon dahil hindi kami close.

(A/N: isipin nyo na lang po na si Sam talaga yung kumakanta. Kaboses nya si Chrissy Costanza)

"Look at this photograph,
Everytime I do it makes me laugh,
How did our eyes get so red
And what the hell is on Joey's head ~"

Dun lang muna. Gutom na talaga kasi ako. I went to the kitchen and found out na may pagkain sa mesa. Uwaaa!! Godbless to me, I'm such a lucky child talaga.

"B-Baka naman para eto sa iba?" Pero bahala na. Kumain na sila tapos ako hindi pa at ayoko namang mamatay sa gutom.

I saw a letter beneath the plate. It's for me!

*My payback to Sam. Eat well*

I sat on the chair at kumuha ng kanin. Bacon nga! Tinikman ko sya ng konti. Kaso di kasing sarap ng akin pero di bale na. Gusto ko talagang kumain. The one who made this is an angel.

Pasasalamatan ko talaga 'to ng marami mamaya.

~ Boys' Room ~

Kian's Point of View.

"A-Aray. Dahan-dahan nga, Ronier." Ang sakit kasi ng sugat mula sa kutsilyo. Ang liit kaso ang hapdi.

"Magtigil ka nga, reklamo ka ng reklamo dyan," habang patuloy sa paggagamot. "Ano ba kasi ang nangyari ha? Kanina sinuntok ka tapos ngayon sinuntok ka na naman? Nakaka two points ka na sa isang araw."

"Psh, wala kang pake. Patuloy mo lang yan, aray!"

Kainis naman kasi ang mga 'to. Pinilit pa akong magluto kahit hindi ko naman gusto. Hindi lang yun, nasugatan pa ako dahil sa babaeng yun. Sana naman hindi sya sumusuka dahil sa lasa, pagtikim ko kasi masyadong maalat. Pusta ko, di nya yun mauubos. Ang arte nun e, sa oras na 'to siguro reklamo na yun ng reklamo tungkol sa pagkaing hinanda ko.

"Ano bang iniisip mo?" Tanong n'ya.

"Si Samantha," walang malay kong sagot. Bigla ba naman akong tinitigan. May sinabi ba ko?

"Um... Okay."

After Ronier treated my wound. Pumunta ako sa kusina at chineck ang pagkain. Baka hindi nya pa kinakain kaya ihahatid ko na lang sa kanyang kwarto. Hindi ko inaasahan ang aking nakita pagdating ko doon. There was a letter, wag kayong assuming. Hahaha.