W(Two World)

W(28)

​ေသနတ္​နဲ႔ Luhanကို ခ်ိန္​လ်က္​သား Sehun​ေ႐ွ႕သို႔တိုးလာသည္​

"မင္​းမ​ေျဖဘူးဆိုရင္​ မင္​းကို ရဲ​ေတြလက္​ အပ္​လိုက္​ဖို႔ကလြဲရင္​မ႐ွိ​ေတာ့ဘူး"

"😥ခင္​ဗ်ားလြန္​လြန္​းတယ္​ အသက္​သခင္​လို႔​ေခၚခဲ့တာဘယ္​တုန္​းကလဲ"

"ဟုတ္​တယ္​​ေလ မင္​းက ငါ့အသက္​သခင္​ပဲ အဲ့ဒါ​ေၾကာင္​့လည္​း မင္​းကို ယံုၾကည္​ၿပီး အဲ့ဒိတုန္​းက ထြက္​သြားခြင္​့ျပဳလိုက္​တာ ဒါ​ေပမယ္​့ မင္​းက ကတိမတည္​ပဲ ​ထပ္​​ေပ်ာက္​သြားခဲ့တယ္​​ေလ
အခု​ေတာ့ မင္​း ကတိတည္​ရမယ္​့အခ်ိန္​ပဲ ငါ​ေစာင္​့ခဲ့ရတာ ႏွစ္​လ႐ွိသြားၿပီ ​ေသခ်ာ​ေျဖ႐ွင္​းၾကဖို႔ အခ်ိန္​​ေရာက္​ၿပီ ထင္​တယ္​ Right?"

Sehun၏ စကားမ်ားထဲမွာ Luhan ညႇပ္​ပူးညႇပ္​ပိတ္​ျဖစ္​​ေနသလိုပင္​

ဘာ​ေျဖရမွာလဲ အမွန္​တိုင္​း​ေျပာလို႔​ေကာ ျဖစ္​မွာတဲ့လား

ဟူးးး ကိုယ္​့ကိုခ်ိန္​ထားတဲ့ ​ေသနတ္​ထက္​ Oh Sehun၏ မ်က္​ႏွာက ပို​ေၾကာက္​ဖို႔​ေကာင္​း​ေနသလိုပင္​

Oh Sehunက

"​ေျဖပါ မင္​းဘာလို႔ ​ေပ်ာက္​သြားခဲ့တာလဲ ၿပီး​ေတာ့ ငါ့ကို ကိုယ္​ထိလက္​​ေရာက္​က်ဴးလြန္​ၿပီး ဘာအတြက္​ နမ္​းခဲ့တာလဲ မင္​း​ေျဖဖို႔အခ်ိန္​ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္​ ​ေအး​ေအး​ေဆး​ေဆး သက္​သက္​သာသာ​ေျဖ​ေပါ့"

​ေျပာၿပီး ​ေသနတ္​ကို ​ျပန္​႐ုတ္​ကာ ​သူ႔ကုတ္​အက်ႌကို ခြၽတ္​ၿပီး ​ေဘး႐ွိဆိုဖာလက္​တင္​တြင္​ ထိုင္​လိုက္​ပံုက (အႏၲရာယ္​႐ွိ​ေန​ေသာ အ​ေျခအ​ေနဟု Luhanသိ​ေနတာကိုပင္​ )Oh Sehunဟူ​ေသာ ထိုလူသားက သိပ္​ကိုခန္​႔ညားတယ္​ဟု ​ေတြးျဖစ္​​ေအာင္​​ေတြးမိလိုက္​​ေစသည္​

Luhanကို စူး႐ွ​ေပမယ္​့ တည္​ၾကည္​​ေနတဲ့အၾကည္​့နဲ႔ ၾကည္​့လာၿပီး ​ေျဖဆိုတဲ့သ​ေဘာျဖင့္ ​ေမးဆတ္ျပလာတဲ့ Sehun​ေၾကာင္​့.....

"အဲ့လို...အဲ့လိုလုပ္​မွ ​ေပ်ာက္​သြားလို႔ရမွာမို႔ပါ"

"ဘာ​ေျပာလိုက္​တယ္​?" အက်ႌလက္​ကို ​ေခါက္​တင္​ရင္​း ျပန္​​ေမးလာသည္​