W(Two World)

W(30)

​ေသြး​ေပါင္​ခ်ိန္​တိုင္​းစက္​မွ အသံမ်ားက တ႐ွဴး႐ွဴးနဲ႔ထြက္​​ေနသည္​
လူနာႀကီးလို အိပ္​ရာ​ေပၚပက္​လက္​ျဖစ္​​ေန​ေသာ Luhan့မ်က္​ႏွာမွာ စူပုပ္​​ပုပ္​

အနည္​းငယ္​ဆူညံသ​ေယာင္​ထင္​ရတဲ့ တံခါးဖြင္​့သံႏွင့္​့အတူ ႐ွဴးဖိနပ္​ခြာသံကိုပါ တ​ေဒါက္​​ေဒါက္​ၾကားလိုက္​ရတာမို႔ Luhanနဂိုထက္​ပင္​ စူပုပ္​ၿပီး မ်က္​​ေစာင္​းပင္​ ထိုးမိမတတ္​ပင္​

မ်က္​​ေစာင္​း၀င္​့တာက မိန္​းက​​ေလးဆန္​မွန္​းသိ​ေပမယ္​့ စိတ္​ထဲက မ​ေက်နပ္​ခ်က္​​ေတြ​ေၾကာင္​့ ဂ႐ုမစိုက္​ႏိုင္​ပဲ ထိုးမိသြားျခင္​း

စမတ္​က်လွ​ေသာ Oh Sehunက ဒီတစ္​ခါလည္​း သားနား​ေန​ေပမယ္​့ လူငယ္​ဆန္​စြာ၀တ္​ထား​ေသာ ဂ်င္​း​ေဘာင္​းဘီ​ေဖ​်ာ့​ေဖ်ာ့နဲ႔ ဂ်တ္​ကက္​အျဖဴက သူ႔ကို ျဖဴႏုသန္​႔ထြက္​ပါ လူငယ္​ဆန္​​ေန​ေစသည္​

သူ အထဲကို ၀င္​လာ​ေတာ့ သူနာျပဳက ထကာအ႐ိုအ​ေသ​ေပးသည္​

"သတ္​ိရ​ေနၿပီပဲ အ​ေျခအ​ေနဘယ္​လို​ေနလဲ"

Luhanထံသို႔ တစ္​ခ်က္​ၾကည္​့ၿပီး သူနာျပဳကို​ေမးလိုက္​သည္​

"သူ႔ကို စိတ္​ၿငိမ္​​ေဆးထိုး​ေပးထားပါတယ္​ ၿပီး​ေတာ့ ​ေသြး​ေပါင္​ခ်ိန္​လည္​း ပံုမွန္​ျပန္​ျဖစ္​​ေနပါၿပီ"

​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူနာျပဳက အလိုက္​တသိ အခန္​းျပင္​သို႔ထြက္​​ေပးသြားသည္​

အလိုက္​မသိတာက ကုတင္​​ေပၚက ကိုယ္​​ေတာ္​​ေလး

စကား​ေျပာခ်င္​လို႔၀င္​လာတာမွန္​း သိ​ေနရက္​နဲ႔ သူ႔ဘက္​ကို မၾကည္​့ပဲ မ်က္​ႏွာႀကီးလႊဲကာ မႈန္​ကုတ္​​ေနသည္​

သူ႔​ေဘး ကုတင္​ထက္​မွာ ထိုင္​လိုက္​​ေတာ့ နီးကပ္​သြားတာသိရက္​နဲ႔ မ်က္​ႏွာကို ပိုလႊဲပစ္​သည္​

"သက္​သာရဲ႕လား"

သူ႔ဆီက အ​ေမးစကားကိုၾကားၿပီးသည္​ႏွင္​့ လႊဲထား​ေသာ မ်က္​ႏွာက မ်က္​​ေစာင္​းမမည္​​ေသာ မ​ေက​်နပ္​အၾကည္​့ႏွင္​့အတူ သူ႔ထံသို႔ ဒိုင္​းခနဲ​ေရာက္​လာသည္​