W(Two World)

W(31)

"ထားလိုက္​ပါ မင္​းမ​ေျဖခ်င္​ဘူးဆိုလဲ အခ်ိန္​​ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိ​ေသးတာပဲ "

"ကြၽန္​​ေတာ္​က ဒီမွာ အၾကာႀကီး​ေနရဦးမွာကို ​ေျပာ​ေနတာလား?"

Sehunက Luhanရဲ႕အ​ေမးစကားကို မ်က္​ခံုးပင္​့ၿပီး တုန္​႔ျပန္​ကာ

"အဲ့လိုမဟုတ္​ဘူးဆိုရင္​ မင္​းမွာ ငါ့ဆီက လြဲၿပီး သြားစရာ႐ွိ​ေသးလို႔လား"

Luhanက ျပန္​မ​ေျပာပဲၿငိမ္​​ေနတာမို႔....

"မင္​းမွာ သြားစရာမ႐ွိဘူးလို႔ ငါက​ေတာ့ ထင္​တာပဲ"

အားးး အဲ့ဒီOhSehunရဲ႕ မ်က္​ႏွာ​ေပးႀကီးကို မုန္​းလိုက္​တာ

အရမ္​းကို ပိုင္​ႏိုင္​​ေနတယ္​ဆိုတဲ့ မ်က္​ႏွာ​ေပးႀကီး😡

"အသင္​့ျဖစ္​​ေနၿပီ" ဆို​ေသာ အသံနဲ႔အတူ Siwon Hyungက အခန္​းထဲ​ေရာက္​လာသည္​

သူ႔ကိုမၾကည္​့ပဲ တစ္​ဖက္​ကိုသာ အဓိပၸါယ္​မ႐ွိစိုက္​ၾကည္​့​ေန​ေသာ Luhanကို တစ္​ခ်က္​ၾကည္​့လိုက္​ကာ

"Luhan ငါ အခုအလုပ္​ကိစၥသြား​ေတာ့မွာ မသြားခင္​မင္​းနဲ႔ ​ေန႔လည္​စာစားဖို႔ လုပ္​ထား​ေပမယ္​့ အခု​ေတာ့ မျဖစ္​​ေတာ့ဘူး ငါ ျပန္​လာမွ ​ေတြ႔ၾကတာ​ေပါ့
အဲ့အ​ေတာအတြင္​း အတြင္​း​ေရးမႉးက ဒီမွာ ႐ွိ​ေန​ေပးလိုက္​မယ္​"

​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ​ေဘာင္​းဘီအိတ္​ကပ္​ထဲက ဖုန္​းကို ထုတ္​လိုက္​ကာ

"​ေရာ့ ဒါက အရင္​တစ္​ခါမင္​းကို ​ေပးထားတဲ့ဖုန္​း
တစ္​ခုခုျဖစ္​ရင္​ ဖုန္​းဆက္​လိုက္​ပါ"

Luhan သူ​ေပးတဲ့ ဖုန္​းကို အသာလွမ္​းယူၿပီး ရည္​ရြယ္​ခ်က္​မ႐ွိ ဖုန္​းကို လွည္​့ပတ္​​ေဆာ့​ေနသည္​

ထိုစဥ္​ Oh Sehun ထံမွ လက္​တစ္​ဖက္​က သူ႔ဆီ ဆန္​႔တန္​းလာသည္​

ဘာလဲ ဆိုတဲ့ အၾကည္​့နဲ႔ၾကည္​့လိုက္​​ေတာ့

"​ေတာင္​းပန္​တာပါ ​ေစာနက ငါ့အျပဳအမူအတြက္​ "

သူ႔လက္​ကို ထိရံုသာထိၿပီး ႐ုတ္​လိုက္​​ေပမယ္​့ ဆက္​ၿပီး ဆုပ္​ကိုင္​ထားတဲ့ Sehun​ေၾကာင္​့ သူ အနည္​းငယ္​ပင္​ ယိမ္​းယိုင္​သြားသည္​