Irresolate

1.8K 51 12
                                        

Bea's

Mom and Kuya are both standing outside the ICU room, Mom crying while Kuya giving her back a rub. Hindi ako makalapit sa kanila. Mula ng inilipat si Dad dito sa Manila hindi na ako pinapansin ni Mommy, si Kuya lang lagi ang kausap niya. Mabuti pa nga si Dani at Tita Mozy kinakausap niya.

Dad is awake na pero kailangan siyang i monitor closely, pero never na inabutan ko siyang gising sa kwarto, lagi siyang tulog kapag ako na ang pumapasok sa room. I know ayaw niya ako kausapin at nagpi pretend lang siyang tulog.

"Hey, umuwi ka kaya muna Love?"

Thirdy handed me a cup of coffee, hindi ko kinuha at umiling lang.

"Love naman, if I were to count the number of times you ate since we arrive here sa Manila, baka wala pang limang beses tapos sobrang kaunti pa ng kain mo."

"Wala akong gana Thirds."

"Sige, water nalang? gusto mo water nalang tapos apple?"

"Ok lang ako, hindi ako nagugutom."

I am starting to get irritated, ang kulit niya. He placed his hands over mine that is resting on the sofa.

"Sige na ibibili na kita."

He stood up and I looked at his direction with creased brows. I don't know pero alam ko naman na concerned lang siya pero ayaw ko nga kasi.

"What?"

"You're asking me 'what'?, I said no na nga diba? Thirds what is so hard to understand sa salitang 'no'? Ayaw ko, hindi ako gutom, wala akong gana!"

I almost shout if not for the people that might hear us. Napansin ko naman na napatigil siya, pero naiinis talaga ako sa kanya, ang kulit kulit.

"I was just concern, pero sige kung ayaw mo, ok. Hindi ko nalang ipipilit."

Then umupo na lang uli siya sa tabi ko and grabbed my hands and intertwined our hands. Hindi nalang ako nagsalita.

"I love you, Bei."

"Love you"

I answered and again looked at Mom's and Kuya's direction. Napansin ko naman na lumuwag ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

"Hindi ka parin kinakausap ni Tita?"

"Isn't it obvious? She don't want to talk to me, she can't stand to be near me, si Kuya lang kumakausap sa akin."

"Sorry ha, if not for me, this wouldn't happen."

He bowed his head. And I did nothing. He let go of my hand and stood up.

"Where are you going?"

"May practice pa kami, I need to attend, ang tagal na kasi na absent ako."

"I thought you'll accompany me the whole day dito sa hospital? Next week we'll start training na rin Thirds."

"I am sorry pero kasi alam mo nam---"

"Sorry? Sorry again? You know what? I am fucking tired of hearing your sorry! I need you here, you are always nasa practice and with your barkada."

I said firmly, mahina pero alam kong nang gigigil na ako. He stood up at hinawakan ang kamay ko, lead me sa isang sulok na walang dumadaan na tao, malayo kila Mommy at sa mga Doctors and nurses.

"Galit kaba?"

I crossed my arms in front of my chest while he held my shoulders.

"Ano ba? Why need to ask? Its obvious!"

Time After Time (Beardy Fanfic)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon