something ↳taekook

8°2

Nacisnął klamkę drzwi do domu młodszego i wszedł do środka jak do siebie. Ściągnął buty i skierował się do pokoju blondyna, po drodze potykając się na schodach, co poskutkowało cichym przeklnięciem. Otworzył drzwi z ciemnego drewna, a jego wzrok od razu powędrował do Taehyunga.

— Przyszedłeś dać mi buzi? — spytał teoretycznie uroczo, ale Jungkook zaczął zastanawiać się, czy nie poszukać narkotyków schowanych gdzieś po kątach.

— Nie, sprawdzić, czy wszystko w porządku — odparł i podszedł do Kima, po czym przyłożył dłoń do jego czoła, aby upewnić się, że chłopak jest zdrowy.

— Oh, daj spokój, Kook. Po prostu chcę trochę atencji — uspokoił go blondyn i przeczesał włosy ręką.

Jeon westchnął, a następnie usiadł na taehyungowym łóżku obok jego właściciela i przyciągnął go za koszulkę do leniwego pocałunku, który był zdecydowanie ulubionym typem młodszego. Bez żadnego pośpiechu, niepotrzebnego bałaganu, idealnie. Kochał kiedy usta bruneta powoli muskały te jego, a on co jakiś czas łapał wargę starszego w zęby, pamiętając, by go nie zranić. Potem Jeon jeszcze pogłębiał pieszczotę, aby dołączyć do niej język, ale dalej nigdzie się nie spiesząc i żaden z nich nie musiał walczyć o dominację, którą płynnie się wymieniali.
Mlaśnięcia wypełniały ciszę panującą w pokoju, a Taehyung mógłby przysiąc, że to jego ulubiona muzyka.

I naprawdę mogliby trwać tak całą wieczność, gdyby nie pukanie do drzwi, na które chłopcy odskoczyli od siebie jak poparzeni. Obydwoje skierowali wzrok na mamę Tae, która właśnie stanęła w wejściu do pokoju.

— Oh, Jungkook, nie wiedziałam, że tu jesteś — powiedziała zdziwiona pani Kim, patrząc na domniemanego przyjaciela jej syna. — W każdym razie, Taehyung, musisz przeprosić swojego kolegę, bo jedziemy do babci na obiad, więc lepiej zacznij się szykować. Ubierz się ładnie i zejdź na dół, dobrze?

Blondyn tylko pokiwał głową i westchnął, kiedy jego rodzicielka opuściła pomieszczenie. Wstał z łóżka i podszedł do szafy.

— Zamierzasz się przy mnie przebierać? — spytał Jeon i posłał młodszemu dwuznaczne spojrzenie, na co ten uniósł brew do góry.

— Zależy czy zamierzasz się na mnie gapić — odparł i wyjął z półki czarne, opinające rurki.

— Daj spokój, przecież mamy razem w-f, prawda? — próbował przekonać go do zmiany zdania, chociaż wiedział, że Taehyung to cholernie uparty rodzaj człowieka.

O ile on w ogóle był człowiekiem.

— Wiem, ale szatnia szkolna to miejsce, gdzie jest dużo świadków, a tu nie ma nikogo, więc bez problemu byś mnie zmacał — wytłumaczył, a po chwili namysłu dodał jeszcze: — I może nie miałbym nic przeciwko temu, gdyby nie ten cholerny obiad.

__________________

a/n: no to ten, miłego dnia