My Fake Wedding (Nami)

....

The next day...

Nandito ako sa party ni Makoto.

(Ang daming tao.... Hindi ko akalaing ganito pala kalaki ang party!)

Akala ko ay mga business partners lang niya, pero may mga matataas na tao sa mundo ng business at finance dito na kilala ko..

(Nasaan si Makoto...? Masyadong maraming tao dito.. Hindi ko siya mahagilap...)

"Nami! " nakita ako ni Makoto sa kalagitnaan ng mga tao... Tumakbo siya palapit, at nagsalita ng malakas. "Hindi ko talaga akalain na dadalo ka..

"Oo... kailangan kong pag isipan..."  sagot ko.

"Thanks for coming, masaya ako at nandito ka... You look so beautiful..." puri nito sa akin..

(Oh....)

Hinila niya ako para yakapin. Bago ko pa man siya itulak, bumitaw na siya at parang nahihiya..

"I wish I could stay here with you, pero kailangan kong batiin ang mga panauhin..." sabi nito...

"Hwag mo akong alalahanin..." sagot ko.

"Sorry, I'll make it up to you by..... Inilapit niya ang bibig sa tainga ko.. ...By announcing to everyone that you're my fiancee...  Hindi ba maganda yun..?"

"Yeah. . . " tugon ko.

"See you later!"  sabi nito, umalis na ito na may kasamang malapad na ngiti sa mukha...

Linuwagan ko ang pagngiti, pero hindi pa rin sigurado ang puso ko...

(Kung ipapakilala niya ako sa harap ng mga taong ito. . . Hindi na ako pwedeng umatras...)

(Ito ba talaga ang gusto..?)

Habang nakatitig ako sa kawalan, para hanapin ang kasagutan... Tumunog ang aking cellphone..

Lumaki ang aking mga mata pagkakita ko ang number sa screen ng phone ko.

(Ang numero na ito...  Ay sa eskwelahan ni Yamato...?!)

Agad kong sinagot, iniisip kong baka may nangyari."Hello...?"

"Hello, Mrs. Kougami.."

"Principal!"

(Why would the principal. . . )

"I'm sorry to call you suddenly. . . Was that a good impression?" sabi ng Principal.

"Ha..?" tugon ko.

"Tumawag ka sa akin nun, remember..? Sinabi mong may lugar na gusto mo akong pumunta...." ang tinutukoy nito ay ang mga oras na tumawag  ako sa kanya para sa death anniversary ng nanay ni Yamato. Desperada na kasi ako noon. It's my turn to ask you to do something..."

"May nangyari po ba..?"

"Huling araw na kasi ngayon ni Mr.Kougami dito. Magbibigay siya ng farewell speech at the school assembly... Makakapunta ka ba..? hindi ako nakasagot.  Kaya tinawag ulit ako ni Principal.. Mrs.Kougami...?

"Um, I. . . "

(I can't lie to him anymore...)

Sasabihin ko sa kanya na nagpapanggap lang kami bilang mag asawa... "Um, actually, Si Yamato at ako ay hindi....."

"Alam ko...." putol ng Principal sa sasabihin ko.

"Ho...?" tugon ko.

"Sinabi na lahat sa akin ni Yamato ang lahat... To be honest, I'd already found out a little bit ago..." wika nito.

"Paano...?"  tanong ko.

"Pagkatapos nung nagkaayos kami ni Mr.Kougami, nalaman ko ang lahat tungkol sa kanya... Gusto kong malaman kung anong buhay ang tinatamasa ng aking anak.. No father wouldn't know that... Agad kong nalaman na hindi pa siya kasal... "

(Ano? Pero. . . )

"Pero kahit nalaman ko pa ang lahat, ipinagpatuloy ko na ikaw si Mrs.Kougami. Alam mo ba kung bakit...?" saad nito.

"Dahil. . . Gusto mong manatili siya sa inyong paaralan. . . ?" sagot ko.

"Hindi. Kung ginawa ko yun, di sana hindi ko na siya nirecommend para sa posisyon ng ibang high school...Ang rason kong bakit ipinagpatuloy kong tawagin kang asawa niya, ay dahil kailangan niyo ang isa't isa...  You are two parts of a whole. You are a real married couple... sabi nito.

"Principal...." magsisimula ng mamuo ang luha ko sa aking mga mata.. At napansin kong, umiiyak na pala ako..

At nagpatuloy ito, kindly. "Sinasabi ko lang ito, dahil ayokong makagawa kayo ng mga bagay na inyong pagsisisihan.. I know only too well .... The pain of not being with the one you love.. Once they're gone, it's too late..."

Sa mga salitang yun, bumalik ang lahat ng nakaraan... All the memories of the times we spent together, one by one, ay bumalik sa akin...  at syempre, Yamato's smile...

"We have to walk next to each other, or we won't look like a real married couple..."

"Hurry up, Bago pa lumamig ang pagkain.."

"Do you have any idea what time it is?! You're horrible wife!"

"Here's the medal, just like I promised!"

(Yamato. . . !)

"It's up to you whether you come or not..  Just be true to yourself. So you don't have any regrets...  Goodbye.." wika ng Principal. Ibinaba na nito ang telepono.

Pinunasan ko ang aking mga luha, at iniisip ang mga sinabi nito..

"Just be true to yourself. So you don't have any regrets.."

(Gusto kong makita si Yamato. . . Pero iniiwasan niya ako...)

(Anong gagawin ko..?)

"There you are..." as all my feelings well up inside me, Makoto finds his way over.

Napalitan ang expression nito, pagkakita sa akin.. "Umiiyak.... ka ba..?"

"Makoto . . . " tumingin ako sa kanya at ilabas ang saloobin. "Makoto, I'm sorry...  I. . .  can't be with you after all.. I can'y lie about how I feel . . . Kailangan kong maging tapat sa aking sarili.. Marahil nga'y sabihin mong makasarili ako, naghihintay hanggang sa Nandito na tayo, para sabihin... Pero . . .

"No..." sagot nito, at umiling iling ito. alam kong yan ang nararamdaman mo."

"Ano..?" tugon ko

"Alam kong napipilitan ka lang na pumunta dito, nang dahil lang sa akin.. Wala ka nang nararamdaman pa para sa akin, diba..? I was the one who let you go while you still did..." saad nito.

Wala na akong ibang masabi kundi ang pangalan nito. "Makoto.."

"Pero.... Kahit ngayon lang. Kahit itong party lang... Pwede bang magkasama ulit tayo..? Syempre, hindi ko sasabihin sa lahat na ikaw ang Fiancee ko.. Paano ko ba sasabihin to. . .  Gusto kong nasa tabi kita, pero.... Bilang kaibigan...." wika ni Makoto..

Hindi ako kumibo.