My Fake Wedding (Nami)

EP. 10 - THE BOND OF RECONCILIATION

"Sorry to call you suddenly... This is Mr.Kougami's wife....

Umalis na ako sa Kunian at lulan ang daan to Yamato's mother's grave, when.....

May naisip kasi ako at tumawag ako sa kanilang eskwelahan..

"Nasa day off po si Mr.Kougami..." sagot ng office worker..

"Ah.. Hindi po... Hindi ako tumawag para sa aking asawa... I'd like to speak to the Principal, please... " hingi ko ng pahintulot sa office worker...

"The principal..? gulat na tugon nito.

"There's something I want to tell him.... if you don't mind..." pagsusumamo ko.

"Uh...." Narinig kong nagdadalawang isip ang secretary mula sa telepono....

I was put on hold for a while before the principal finally answered the phone...

"Hello...?"

"U....Um.... Good afternoon po..." bati ko sa Principal.

"Oh... Mrs.Kougami... Thanks for the flowers the other day. May maipaglilingkod ba ako sa'yo...?

"Opo.. Um... That is......" hindi ko alam kong saan ako magsisimula o anong sasabihin ko kapag sinabi ko na.... As I struggle with what to say, the principal seems troubled.

"Is something matter? Where are you right now..?" tanong nito sa akin.

"Im out ... Um...  Principal..... I'd like to ask you to go somewhere for me ..." hingi ko sa kanya.

"You want me to go somewhere...?"

"Papunta na po ako dun ngayon...  and I wanted to know if you'd......."

"Are you asking me to go right now...?"

"I know this is really rude of me... Pero opo ngayong araw na pong ito... Kahit ngayong araw lang po na ito...." pakiusap ko dito...

"Pero......."

"Please...!" Pagmamakaawa ko dito..

He heard from the desperation in my voice that this was important...

Pagkatapos ng sandaling katahimikan, narinig kong bumuntong hininga ito.

"Okay...SIge...." sabi nito.

"Then......."

"Pero kung may mangyayari dito sa school... Babalik ako... Ok lang ba...? "sabi ng principal.

"Opo...! maraming salamat po .! I'll explain where to go..." sinabi ko sa kanya kung nasaan ang Graveyard was...

After hanging up.  Kumuha na ako ng taxi at pumunta na sa aking destination...

(Yamato and the Principal are finally going to talk..)

(Umaasa akong magkakaintindihan sila...)

Nandito na ako sa sementeryo...

Palubog na ang araw, at wala ng ibang tao dito.. Ang lamlam ng kapaligiran...

(Nasaan si Yamato...?)

(.....Nandun siya.)

Nakaluhod ito sa harap ng lapida.. Nakatalikod.. Nagdadasal....

He looks so serious.. Tumigil ako sa paglalakad...

(Hayaan ko lang muna siya ngayon...)

Nakatayo ako doon, tinitignan ko ang figures nito na nakaluhod mula sa puntod...

Naramdaman niya sigurong may nakatingin sa kanya... Dahil lumingon siya sa may gawi ko.

"Nami..!"  lumaki ang mata sa gulat.... Anong ginagawa mo dito...?"

"Sinabi sa akin ni Uncle kong nasaan ka... sorry to barge in on you.... I know this is none of my business..... Pero...... Meron akong gustong gawin....."

Hindi tumugon si Yamato.. Datapwat tumitig siya sa akin...

Dahan dahan akong naglakad palapit sa kanya... At tumingin sa kanyang mata...

Nagkatitigan kami...

(I knew he'd be angry...)

(Here I am.... Selfishly showing up at his mother's grave....)

Hindi ko na siya matignan,mata sa mata... Ang tanging nagawa ko na lang ay tumingin sa baba para iwasan ang mga titig niya....

Suddenly..... Yamato grabs me by the wrist..

(Huh?)

Nakatingin lang ito.

"Oh...." tugon ko.

Hinila niya ako palapit sa kanya.. At niyakap ako ng mahigpit...

Huminga siya ng malalim at sinandal ang ulo nito sa aking balikat...

"You don't need to apologize...." sabi nito.

"Yamato....."

"If I was just as much at fault as you.... But all I've been able to do is run away..." wika nito.

"....Run away....?"

"Natatakot akong malaman ang totoo...." his emotions are pouring out of him, sinubsub ang mukha niya sa balikat ko... If I asked the Principal directly and found out that he left my mother because of me...... Then I'd really be alone..... Nakakatakot ang mag isa...... Hindi ko kayang harapin ang Principal.... I couldn't face my strong feelings...."

"Yamato......"

The sheer pain in his words chokes my heart...

And, stronger feelings for him than I've ever had before was over me, as he finally let's go of all the things he wanted to hide from me for so long..

Natagpuan ko ang sarili ko na napahigpit ang yakap ko sa kanya...

"Nami....." tinignan ako ni Yamato sa mukha with surprise....

With my arms still around him, I tilt his face up gently...

"You won't ever be alone..." tinignan lang niya ako... "You've got me...." sabi ko dito habang nakatingin sa kanya..

"Nami....."

"I'm..... your wife, Remember...?"

Yamato looks like he's about to cry.... But then he buries my face into his chest so I don't see....

"Yamato....."

"......You....." sabi nito.

"Huh...?

"Thank You...." his voice cracks as he whisper to me, sqeezing me tighter...

Kaming dalawa lang dito sa graveyard.. Tahimik na Nakayakap sa isa't isa...

Sa huli, linambutan ni Yamato ang pagkakayakap sa akin at inilagay ang kamay nito sa aking pisngi...

"Nami......"

" ....... ....."

"Nami..... I...."

"Is that you, Mr.Kougami..?"

Yamato pulls himself away and looks in the direction of the voice.