Perspectief Yasmina:
Ik kijk geiriteerd naar het verband om mijn arm en stap in mijn auto. Ik heb een klein ongelukje gemaakt eergister nadat ik weg ging bij Rayan. Ik reed iets te hard waardoor ik te laat kon afremmen. Niks ernstigs. Alleen een wond in mijn arm van het glas en een hoofdwond waar een gaasje op zit.
Ik moet naar Rayan's moeder voor wat papierwerk. Geloof me, ik haat het dat ik daarheen moet. Maar het is nodig om de zaak af te ronden zodat ik volledig afstand kan nemen van Rayan. En helaas ook van zijn moeder. Hoe graag ik haar ook mag, ik kan Rayan niet onder ogen komen.
Daar aangekomen stap ik uit en loop naar hun nieuwe huis. De deur wordt geopend door zijn moeder die me uitgebreid groet.
'Wat is er met je gebeurd?' Vraagt ze bezorgd. Ik vertel haar over het ongeluk en vraag daarna meteen om de papieren.
'Ik ga het even pakken schat. Ga zitten.'
Ik leg mijn tas neer en neem plaats op de bank. Ik leg mijn handen voor mijn ogen om beginnende hoofdpijn te onderdrukken.
'Gaat alles goed?' Ik kijk meteen op en zie Rayan me bezorgd aankijken. Ik sta op en schraap mijn keel.
'Prima.' Zeg ik kortaf.
Hij zet een stap naar me toe en pakt mijn arm vast. Hij duwt mijn kind omhoog en kijkt naar de wond op mijn voorhoofd.
'Wat is er gebeurd?' Ik raak even verdwaald in zijn ogen maar trek me dan los uit zijn greep.
'Niks.' En ik loop langs hem naar de gang waar ik zijn moeder al van de trap af hoor lopen.
Ik neem de papieren van haar over zodat ik snel weg kan, weg van Rayan.
'Ga je nu al schat?' Vraagt zijn moeder.
'Ja. Ik heb het heel erg druk.' Lieg ik snel.
'Kom zitten lieverd. Eventjes maar. Rayan heeft...'
'Nee.' Onderbreek ik haar.
'Ik kan dit niet. Ik kan niet met hem in 1 ruimte zitten! Hij haat me. Hoe kan ik dan met hem in 1 ruimte zitten. Hij heeft me gebroken! Vertel me, hoe?' En er rolt een traan over mijn wang. Ik veeg die snel weg en loop de deur uit.
'Yasmina wacht!' Ik stop bij mijn auto met rennen en leg mijn tas op het dak. Ik haal diep adem en hou het dan niet meer.
Ik begin te huilen. Nog nooit heb ik gehuild om een jongen. Zelfs om Tahar heb ik niet gehuild. Maar Rayan heeft me echt gebroken.
'Yas.' Ik voel twee armen om me heen, en ik laat het toe.
Alles komt omhoog. Mijn vader. Tahar. Rayan. Mijn oom. Alles. Alles komt omhoog en ik kan maar niet stoppen met huilen.
Rayan blijft me troosten en ik klam me aan hem vast.
'Het spijt me zo erg. Ik ga het goed maken met je. Ik beloof het je. Ik hou van je en ik wil niet dat het klaar is tussen ons.' Zegt hij mijn oor.
Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst en door zijn regelmatige hartslag voel ik mezelf al een klein beetje kalmeren.
Na een tijdje bessef ik weer wat ik aan het doen ben.
Hoe stom ben ik? Hoe stom ben ik dat ik huil in het bijzijn van Rayan?
Ik laat hem snel los en raap mezelf bij elkaar.
Zonder nog iets te zeggen stap ik in mijn auto.
'Yas? Praat met me.' Zegt Rayan, en hij houd het portier vast.
'Ik meen wat ik zei. Ik wil je niet verliezien. Absoluut niet. Het was stom van me om dat te zeggen want ik kan niet zonder jou. Wat moet ik in hemelsnaam zonder jou. Niemand zal ooit om me geven zoals jij dat doet.' Zegt hij.
'Deed.' Verbeter ik hem en ik sluit kort mijn ogen.
'Ik begrijp je niet Yasmina. Wat wil je nu? Je komt hier je ogen uitballen en als ik je eindelijk zeg dat ik je terug wil, wil jij niet. Ik snap je echt niet meer.' En hij slaat boos het portier dicht.
Ik haal diep adem en kijk naar mezelf in de spiegel.
Het is nu of nooit.
Ik stap uit en draai me om.
'Rayan!' Roep ik snel.
Hij draait zich om en blijft staan.
'Ik wil jou. Iedere minuut dat ik niet bij je ben wordt ik gek. Iedere keer als ik denk aan het feit dat ik je kwijt ben draai ik door. Ik wil je terug. Ik wil je zo graag. Want ik hou van je.'
Eindelijk. Eindelijk zijn de woorden eruit.
Ik hou van hem. Dat ga ik niet ontkennen. Ik ga het niet meer ontkennen. Doordat ik advocate ben heb ik geleerd om altijd hard te zien. Maar mischien moet ik dat harde voor Rayan los laten. Hij is degene waarvan ik het meeste hou, naast mijn moeder en mijn broertjes en zusjes. Hij zal mij altijd helpen.
Hij loopt in snelle passen op me af en drukt zijn lippen op die van mij. Alles om ons heen verdwijnt en mijn hart licht op. De zoen verzacht en mijn lippen tintelen van de aanraking van die van hem. Zijn lippen passen percect op die van mij. Zijn handen op me heen geven me zo een veilig gevoel. Op dit moment ben ik nergens bang voor. Ik heb Rayan. En dat is het enige wat telt. Met hem kan ik alles aan.
