Perspectief Yasmina:
Ik laat mijn hoofd in mijn handen vallen en haal diep adem. Ik wordt helemaal gek. Ik zit onder het papier werk en ik moet nog zoveel zaken aanpakken En dan ook nog eens die ruzie met Rayan. Het begint fysiek en mentaal zijn tol te eisen. Ik ben doodop.
Het wordt tijd voor een vakantie. Ik ga morgen naar een zakenevent in Spanje. Het duurt 2 dagen maar ik denk dat ik er nog 3 dagen voor mezelf bij plak. Lekker tot rust komen.
En nu ik der over begin wordt het ook tijd om in te pakken.
Nadat ik mijn koffer heb ingepakt zet ik hem in het hoekje van mijn kamer. Mijn moeder is weer een paar daagjes bij haar zus in belgië dus ik ben alleen. Ik heb totaal geen zin om te koken dus ik ga lekker wat buiten eten.
Ik kleed me om in een broek met een zwart truitje en een beige jas.
Ik pak snel mijn tas en loop het huis uit. Ik rij naar mijn favoriete restaurant in de stad en neem plaats bij het raam. Net als ik mijn jas uit doe hoor ik een bekende stem. Ik kijk voor me en zie Rayan aan een tafel zitten met een vrouw tegenover hem. Ik voel een steek door mijn hart en kijk weg.
'Weet u het al?' Vraagt de ober.
'Ja. Mag ik een pasta met garnalen en een cola.' In mijn ooghoeken zie ik Rayan geschrokken naar me kijken.
Ik negeer zijn blik en doe alsof ik hem niet zie.
'Yasmina.' Ik kijk op en zie hem staan.
'Ik kan het uitleggen.' Zegt hij meteen als ik naar de vrouw kijk die nog aan tafel zit.
'Wat valt er uit te leggen?' Vraag ik.
Hij pakt mijn hand vast.
'Ze is mijn achternicht.' Ik haal mijn wenkbrauw op.
'En je kon mij niet even zeggen dat je met je achternicht op een date ging?'
'Yasmina dit is geen date doe normaal. Ze is familie. En ik kwam haar net pas tegen.'
Ik rol met mijn ogen.
'Okey dan. Zeg haar gedag en kom bij mij zitten.' Hij knikt en staat op.
Ik hoor ze even praten en zie haar blik dan op mij vallen. Ze kijkt me arrogant aan en draait zich weer terug. Ik schud lachend mijn hoofd en kijk toe hoe Rayan naar me toe loopt.
'Stel je me niet voor?' Zegt het meisje tegen Rayan als ze opstaat om te vertrekken.
'Dit is Yasmina, mijn vriendin.' Zegt hij.
'Vriendin hah?'
'Inderdaad. Vriendin. Moet ik het nog spellen voor je?' Vraag ik net zo bitchy.
'Je verdient beter Rayan.' Zegt ze tegen hem.
Ik lach.
'Wie? Jij zeker? Kom me niet vertellen dat jij beter bent dan mij.' Lach ik.
'Yasmina!' Zegt Rayan meteen. Ik kijk hem aan.
'Je ziet het echt niet he?' Vraag ik.
'Er valt niks te zien. Ze praat bullshit, arrogant wijf.' Zegt het wijf weer. Ik kijk Rayan ongelovig aan als hij me niet verdedigd.
'Weetje wat? Stik in elkaar. Ik ben weg.' Ik pak mijn spullen en net als ik weg loop stap ik met mijn hak op haar voet en. Ze gilt het uit achter me en ik zie nog net Rayan zijn arm om der heen voor ik het restaurant uitloop.
Ik stap in mijn auto en druk het gas vol in.
Ik haat hem. Ik heb hem altijd gesteund in alles. Ik heb hem met alles geholpen. Met zijn moeder. Met alles. En dit is hoe hij mij behandeld.
Ik zucht diep en rij naar zijn huis waar de moeder van Rayan is.
Wanneer ze de deur opent groet ze me enthousiast.
'Kom binnen kom!' Zegt ze.
'Nee, ik moet gaan. Ik wilde alleen kijken of het goed ging met je.' Zeg ik.
Ze glimlacht naar me en pak mijn handen vast.
'Het gaat goed lieve schat.'
Ik knik en voel automatisch mijn ogen vol schieten.
Alles om Rayan komt omhoog. Mijn stress. Mijn vader. Alles.
Ik barst in tranen uit en val haar in de armen.
'Wat is er aan de hand?'
Nadat ik een beetje ben gekalmeerd haal ik diep adem en veeg mijn tranen weg.
'Niks. Sorry.' Zeg ik snel.
Ik wil weer opstaan maar ze houd me tegen.
'Is het Rayan?' Vraagt ze.
Ik zeg niks en kijk omlaag.
'Wat heeft hij gedaan?'
Ik zucht diep.
'Hij behandeld me alsof ik niks ben. En ik ben er klaar mee om zo behandeld te worden.' Zeg ik eerlijk.
...
Ik stop mijn koffer in mijn auto en zucht diep. Gisteren heb ik nog uren bij de moeder van Rayan gezeten. Ik heb der alles verteld. Bijna alles dan. Ze was in shock. Vooral toen ik der vertelde dat hij al eens is vreemd gegaan. Ze vond het verschrikkelijk dat hij me dat heeft aangedaan.
Ik vertrek nu naar Spanje. Rayan weet nog steeds niet dat ik naar Spanje ga en ik heb zijn moeder gevraagd ook niks te zeggen. Deze hele week is een week voor mezelf. Mijn telefoon blijft alleen aan voor als mijn moeder me belt. Al het andere negeer ik. Rayan negeer ik. Ik laat hem voelen hoe ik me heb gevoeld.
Bij het vliegveld aangekomen check ik in en loop naar mijn gate. Ik hoor mijn telefoon afgaan en kijk op het scherm. Rayan. Ik druk hem weg en zet mijn telefoon op stil. Ik kijk geiriteerd naar de tientallen berichten die hij me heeft gestuurd.
Wanneer ik in mijn vliegtuig zit sluit ik kort mijn ogen. Here we go.
