Perspectief Yasmina:
Ik loop samen met mijn moeder de moskee uit. We hebben vandaag gebeden voor de moeder van Rayan allahi rahmou. Ze is gisteren overleden.
Ik en Rayan waren beide bij haar toen het gebeurde. Rayan stortte in. Letterlijk. Mijn hart brak.
'Yasmina.' Ik kijk op naar mijn moeder en ze wijst achter me.
Ik draai me om en zie Rayan praten met een aantal mannen. Wanneer hij me ziet loopt hij meteen op me af. Ik sla mijn armen om hem heen en hou hem stevig vast.
Na een tijdje laat hij me weer los.
Hij groet mijn moeder en drukt een kus op haar hoofd.
'Shokran dat julie hier zijn.' Zegt hij tegen haar.
'Tuurlijk Rayan inou.'
Ik zie de pijn in zijn ogen als ze dat zegt.
Dat zei zn moeder altijd tegen hem. Rayan inou.
Hij draait zich naar me om.
'Ga maar naar huis.' Zegt hij.
Ik knik.
'Kom je als je klaar bent?' Vraag ik hem.
'Ik app je.' Hij drukt een kus op mijn hoofd en loopt weg voor ik de kans heb om iets te zeggen.
Ik loop met tegenzin terug naar mijn auto en rij naar huis.
Perspectief Rayan:
Ik open de deur van mijn huis en een pijnlijke stilte vult mijn oren. Geen geluid van pannen. Geen tv aan. Geen moeder meer in huis. Geen moeder meer in me leven.
Ik hou mijn tranen in en loop naar de douche.
Ik neem een lange douche en denk na.
Mijn moeder is overleden. Ik ben helemaal alleen en heb geen familie over. Toen mijn moeder haar laatste adem uit blies stortte mijn wereld in. Ik heb uren naast haar bed gewacht toch ze weer begon te ademen, maar dat deed ze niet. Ze was zo koud. Als ik Yasmina niet naast me had, weet ik echt niet wat ik zou hebben gedaan. Ik werd gek. Ookal wist ik dat ze deze wereld zou verlaten, ik werd helemaal gek.
Ik schrik op als ik de voordeur hoor open gaan.
Ik draai de kraan uit en loop met een handoek om mijn middel naar de keuken waar Yasmina staat.
'Hey.'
Ze draait zich om en kijkt me aan.
'Hey. Gaat het goed?' Vraagt ze.
Ik knik.
'Ja. Ik zat te douchen.' Zeg ik.
Ze trekt haar wenkbrauw omhoog.
'Ja, dat zie ik.' Zegt ze.
Ik glimlach en schud mijn hoofd.
'Ik ga me omkleden.'
Ik loop naar mijn slaapkamer en kleed me snel om. Wanneer ik terug de keuken in kom is de tafel gedekt en ligt er een tajine midden op de tafel.
'Dit had je echt niet hoeven doen schatje.' Zeg ik tegen Yasmina die achter het aanrecht staat.
Ze draait zich om en drukt een kus op mijn wang.
'Jawel, ik ben je vrouw. Dit hoor ik te doen.' Zegt ze.
Ik leg mijn handen om haar middel en trek haar dichter naar me toe.
'Mijn vrouw? Dat klinkt goed.'
'Dat klinkt zeker goed.' Lacht ze.
'Nou dan moet ik je misschien snel maar officieel mijn vrouw maken.' Zeg ik serieus.
Ze knikt en kijkt me aan.
'Perfect.'
Perspectief Yasmina:
Ik strijk rustig met mijn vinger over Rayan's percecte gezicht. Hij slaapt met zijn hoofd op mijn borst en zijn armen strak om me heen.
Ik kan me niet voorstellen hoeveel verdriet hij nu heeft. Hij is zijn beide ouders verloren. Eerst zijn vader. En nu zijn moeder. Hij is zo ongelovelijk sterk. En ik zal er ook altijd voor hem zijn. Dat heb ik hem ook verteld. Ik zal voor hem zorgen en naar hem luisteren en helpen als hij hulp nodig heeft. Ik zal hem alle liefde geven die ik kan geven en onvoorwaardelijk van hem houden. En daarom heb ik ook besloten dat het beter is om gewoon te gaan trouwen zonder alle onnodige dingen erbij. Gewoon wij 2 samen, beloftes uitwisselen en elkaar de zekerheid geven dat we voor altijd samen zullen zijn. Ik hoef geen bruiloft. Ik wil Rayan als mijn man. Meer niet.
Ik druk een kusje op Rayan's hoofd en sluit mijn ogen. Na nog een lange tijd nadenken val ik eindelijk in slaap.
Awh Rayan😭
