Uzak Dur [bxb]

Üç

Ateş: Okulda ol.

Ölü: Okuldayım.

Ateş: Fakültenin arkasındayım.

Ölü: Geliyorum.

Sarsak adımlarla yürüdüm.
Zaten hiçbir zaman ayakları yere sağlam basan biri olmadım.
Bu dünyadan silinirken, bedenime ait bir ayak izi bile kalmayacaktı geriye en nihayetinde.
Kendimden bile yavaşça siliniyordum artık.

Ateş, fakültenin arkasında, sırtını gri duvara yaslamış sigarasını içiyordu.
Her zamanki gibi ifadesizdi; yüzünde öfkeyle karışık bir umursamazlık vardı.
Bakışları yerdeydi, ama beni gördüğünde — sadece bir anlığına — başını kaldırdı.
Sırıttı.
O sırıtmada bir tehdit vardı, ama ben o tehdidi bile özleyecek kadar delirmiştim.
İlk defa doğrudan yüzüme baktı.
Sigaranın son nefesini içine çekti, sonra elinde söndürdü.
Gözlerini benden bir saniye bile ayırmadan.
Sırıtışı genişledi.

İki metreye yakın boyu, geniş omuzları, karanlık bir manyak gibi duran o haliyle Ateş...
Sinirliydi, ağzı bozuktu, öfkesini kontrol edemiyordu.
Ama ben yine de... onu seviyordum.
Belki de ilk defa gerçekten birini seviyordum.
Ve bu sevginin beni öldürebileceğini bile bile gidiyordum ona.

Sevdiğim adam her yanıyla eşsiz bir psikopattı.
Ama ben de akıllı biri olduğumu hiç iddia etmedim zaten.
Belki de mesele akıl değildi.
Belki aşk dediğin, insana kendi ölümünü bile sevdiren bir cinnet hâliydi.

Yürürken düşündüm.
Birini sevmenin neden yanlış olduğunu bir türlü anlayamıyordum.
Neden sevmek hep yanlıştı?
Neden insanlar "doğru" sevmek diye bir şeyden bahsederdi — sanki kalbin bir pusulası varmış gibi?
Ben sadece hissettim.
Basit, sıradan, kontrolsüz bir his...
Ve şimdi o hissin ellerinde, yakılmaya hazır bir kâğıt gibiyim.

Ateş ağır adımlarla yanıma yaklaştı.
Her adımında gölgesi üzerime düştü.
Ben nefesimi tuttum.
Korkmuyordum, ama yaşamak da istemiyordum.
İkisi arasında, sessiz bir çizgide duruyordum.
Külle karışmaya hazırdım.